บทที่ 220 เซี่ยอวิ๋นจื่อผ่านอะไรมาบ้าง

หัวคิ้วของเซี่ยอวิ๋นเยียนยังคงขมวดแน่น “ท่านอาสะใภ้ก็แค่พูดด้วยอารมณ์ เจ้ายังเก็บมาคิดเป็นจริงเป็นจังอีกหรือ แล้วก็น้อยใจจนเตลิดหนีออกจากฉางอันมาเนี่ยนะ”

หากไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะกระทบกระเทือนจิตใจเซี่ยอวิ๋นจื่อที่เวลานี้ทั้งเหนื่อยล้าทั้งขวัญเสีย นางคงมีคำก่นด่าเต็มอกให้ระบายใส่ หรือกระทั่งอยากจะฟาดฝ่ามือสั่งสอนสักฉาดด้วยซ้ำ

เซี่ยอวิ๋นจื่อยิ้มเจื่อนอย่างจนปัญญา น้ำเสียงยังคงแผ่วเบา “ไม่ใช่เสียหน่อย นั่นเป็นความในใจที่ท่านแม่เก็บกดมาตลอดหลายเดือนต่างหาก ข้าแยกแยะออกนะ”