บทที่ 227 เรื่องประดังประเด

“…เจ้านี่นะ ล้อเล่นนิดหน่อยก็ไม่ได้เชียว” เซี่ยอวิ๋นเยียนร้องโอดโอยพลางยกมือกุมศีรษะ ค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้น จุดที่ถูกกระแทกทั้งเจ็บ ทั้งชา ทั้งคันยุบยิบ พอลุกขึ้นยืนได้ก็ยังซวนเซไปมา โชคดีที่ซูอวี้เข้ามาประคองไว้ได้ทันท่วงที “เจ็บจะตายอยู่แล้ว ข้าล้างหน้าล้างตาเสร็จคงต้องไปคุยกับเซี่ยอวิ๋นจื่ออีกรอบ ข้ารู้สึกเหมือนตัวเองล้มจนสมองจะเลอะเลือนอยู่แล้ว…”

ซูอวี้ยิ้มออกมา แต่ก็ยังไม่วางใจ จึงเดินตามหลังนางไปติดๆ ด้วยเกรงว่าหากปล่อยให้นางเดินโซเซเช่นนี้ต่อไป คงได้ไปชนเข้ากับอะไรอีก

***