บทที่ 228 ในที่สุดเฉียวเหยี่ยนก็นิ่งเฉยไม่ไหวอีกต่อไป

หลังจากเงียบไปเนิ่นนาน เฉินซิ่นหรงก็ทอดถอนใจพลางเอ่ยขึ้น “ข้า…ไม่ควรคิดใช้ประโยชน์จากเจ้า แล้วก็…ไม่ควรทำเพียงแค่เติมดอกไม้บนผืนผ้า ยามเจ้าลำบากกลับไม่เคยคิดจะส่งฟืนกลางหิมะ เมื่อก่อนเป็นข้าที่ไม่ดีเอง แต่ข้าก็จนปัญญา หากไม่ใช่เพราะหลายปีมานี้ ในที่สุดก็มีโอกาสให้ข้าได้ยืดอกพูดจาอย่างผ่าเผย ข้าก็ไม่อยากทำเช่นนี้จริงๆ ทว่าข้าควบคุมตัวเองไม่ได้”

เฉินซิ่นหรงก้มศีรษะลงต่ำอย่างยิ่ง คล้ายกำลังขอขมาพลางเอ่ยเสียงเบา “ขออภัยด้วย คุณหนูใหญ่เซี่ย ข้าขออภัยจากใจจริง เจ้าช่วยข้าเถิด ตอนนี้ข้ารู้ตัวแล้วว่าผิด ยกโทษให้ข้าสักครั้ง คิดเสียว่าทำทานให้ขอทานข้างทางจะได้หรือไม่”

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงันดุจป่าช้า ซูอวี้ที่ได้รับข่าวล่วงหน้ามาถึงตั้งนานแล้ว เขายืนพิงประตู ร่างกายเกร็งแน่นพร้อมจะพุ่งออกไปได้ทุกเมื่อ เขารู้ดีว่าคำพูดทำนองนี้จะยิ่งจุดประกายความรังเกียจของเซี่ยอวิ๋นเยียนได้ง่ายที่สุด ทว่าคิดไม่ถึงว่าครานี้เซี่ยอวิ๋นเยียนกลับรับมือได้อย่างสุขุมเยือกเย็น