บทที่ 229 เฉียวเหยี่ยน สิ่งที่ข้าต้องการก็แค่คนคนเดียวเท่านั้น

รถม้าแล่นออกไปได้ไม่ไกล เฉียวเหยี่ยนก็เอ่ยกับเซี่ยอวิ๋นเยียนด้วยสีหน้าเจือความรู้สึกผิดเล็กน้อย “ขออภัยด้วย แต่ข้าคิดว่าท่านคงไม่อยากให้บทสนทนาระหว่างเราสองคนมีผู้อื่นได้ยินเช่นกัน”

ในสถานการณ์เช่นนี้ เซี่ยอวิ๋นเยียนยากจะไม่ตั้งแง่เป็นศัตรูกับเฉียวเหยี่ยน นางเอนหลังพิงพนักที่นั่ง ลากเสียงยาวเล็กน้อยพลางเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้ม “คาดว่ามิใช่ข้าที่ไม่อยากให้ผู้อื่นได้ยินกระมัง แต่เป็นแม่นางเฉียว อ้อ ไม่สิ ตอนนี้คงต้องเรียกว่าผู้นำตระกูลเฉียวแล้ว ที่ไม่อยากให้คนอื่นล่วงรู้ว่าพวกเราสนทนาเรื่องอันใดกัน?”

เฉียวเหยี่ยนรู้ดีว่าการถูกหลอกล่อให้ขึ้นรถม้ามาเช่นนี้ทำให้อีกฝ่ายหงุดหงิดใจยิ่ง จึงเพียงยิ้มรับอย่างใจกว้าง แสดงออกชัดเจนว่าไม่ถือสาหาความ “ข้าคิดว่า หากคุยกันต่อไป คุณหนูใหญ่เซี่ยก็คงจะเข้าใจเจตนาของข้าเอง”