บทที่ 236 รอยแผลเป็นในอดีต

“ตอนนั้นท่านผู้เฒ่าเซี่ยอ้างว่าท่านแม่ของข้าไม่เคยปรนนิบัติพ่อแม่สามี คิดจะบีบให้ท่านพ่อหย่าขาดแล้วแต่งงานใหม่ เพื่อไม่ให้ท่านพ่อต้องลำบากใจ ท่านแม่จึงพาข้ากลับไปที่ตระกูลสายหลัก ใครจะคาดคิดเล่า พอเห็นว่าท่านพ่อออกไปกรำศึกอยู่ภายนอก คุณหนูสายตรงของเรือนรองก็ใส่ความว่าข้าขโมยกำไลของนาง ท่านผู้เฒ่าเซี่ยเดิมทีก็มองข้ากับท่านแม่ขัดหูขัดตาอยู่แล้ว ไม่ถามไถ่ต้นสายปลายเหตุสักคำก็ปักใจเชื่อว่าข้าเป็นขโมย คิดจะใช้กฎตระกูลลงโทษข้า”

“ท่านแม่ของข้าทนความอยุติธรรมไม่ไหวจึงโต้เถียงกับพวกเขา ท่านผู้เฒ่าเซี่ยก็กล่าวหาว่าท่านแม่เถียงคำไม่ตกฟาก ไม่เคารพผู้หลักผู้ใหญ่ ขาดการอบรมตามหลักคุณธรรมสตรีและคำสอนสตรี ถึงกับจะให้ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยที่เวลานั้นยังไม่ล่วงลับตบปากท่านแม่ มิหนำซ้ำยังจะบังคับให้ท่านแม่ที่ขาบาดเจ็บจากสนามรบและยังไม่หายดีไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชนอีก”

“ข้าจึงร้องไห้เข้าไปดึงแขนเสื้อของฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยไว้ ท่านผู้เฒ่าเซี่ยกลับสั่งให้หญิงรับใช้ร่างใหญ่มามัดตัวข้า แล้วจะลงมือตบตีท่านแม่ต่อหน้าต่อตาข้า ข้าทำได้เพียงร้องไห้โวยวายไม่หยุด จนกระทั่งร้องไห้จนหมดสติไป” เซี่ยอวิ๋นเยียนยื่นข้อมือให้เขาดู “หญิงรับใช้คนนั้นใช้เชือกสำหรับมัดสิ่งของมารัดตัวข้า ตอนนั้นข้ายังตัวนิดเดียว บนตัวมีรอยถลอกเต็มไปหมด แผลที่มือขวาค่อนข้างลึก ทุกวันนี้จึงยังมีรอยเหลืออยู่”