บทที่ 247 จากคำพูดของซูอวี้ อวิ๋นเยียนรู้สึกถึงสิ่งใด

เซี่ยเฟิงขมวดคิ้ว

ทว่าเซี่ยอวิ๋นเยียนกลับทำราวกับมองไม่เห็น นางยังคงเอ่ยต่อไปด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเร็ว คล้ายกังวลว่าหากพูดไม่จบจะหมดสติไปอีกรอบ “เจ้าวางใจเถอะ สมองข้ายังแจ่มใสดี ไม่คิดจะปล่อยเขาไปหรอก คนอย่างข้า ผู้ใดกล้าล่วงเกิน ข้าต้องตอบแทนคืนร้อยเท่าพันทวี จะใจอ่อนยอมปล่อยเขากลับไปเสวยสุข มีลูกมีเมีย นอนบนเตียงเตาอุ่นสบาย เพียงเพราะเขาถูกเค้นความจริงออกมาได้ไม่กี่ประโยคได้อย่างไร”

ชีวิตสุขสบายเช่นนั้น แม้แต่ตัวข้าเองยังไม่เคยได้สัมผัสเลยสักนิด