บทที่ 250 เซี่ยเยี่ยนเฉินผู้ยอมรับฟังคำเตือน

เซี่ยอวิ๋นเยียนอยากจะทิ้งขว้างทุกสิ่งแล้วปล่อยโฮออกมาสักครา ทว่าสุดท้ายก็สะกดกลั้นเอาไว้ได้ นางยันกายกับกำแพงค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ครั้นเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง แววตากลับไร้ซึ่งร่องรอยหยาดน้ำตา เยือกเย็นสุขุมถึงที่สุด นางเดินกลับไปข้างเตียง ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนั่งลง กระชับเสื้อคลุมตัวใหญ่บนร่างให้แน่นเข้า แล้วผล็อยหลับไป

***

สำหรับเซี่ยอวิ๋นเยียนแล้ว แม้เซี่ยหลี่จะแอบมากลางดึกแล้วก็เงียบหายไป ไม่รู้ว่ารอนแรมมาไกลนับพันลี้เพื่อหวังสิ่งใด แต่ก่อนจะรู้แน่ชัดว่าเส้นประสาทส่วนไหนของเขาผิดปกติ นางก็ไม่อยากหวาดระแวงจนตื่นตูมไปเองให้เปลืองอารมณ์