บทที่ 249 อดีตอันเนิ่นนานเกินไป

เซี่ยอวิ๋นเยียนไม่ได้ยื่นมือไปรับ นางพลิกเปิดสมุดที่บิดาทิ้งไว้เล่มนั้นตั้งแต่หน้าแรกจนถึงหน้าสุดท้ายอย่างละเอียดถี่ถ้วน จากนั้นจึงนั่งลงบนตั่งนุ่ม กระชับเสื้อคลุมตัวยาวให้แน่นเข้าเพื่อเพิ่มความอบอุ่น สองมือวางทาบไว้บนหัวเข่า ใบหน้าที่จมอยู่ในเงามืดมองไม่ออกว่ากำลังรู้สึกเช่นไร

“ไม่ต้องหรอก ท่านพูดมาเถอะ บนนี้เขียนอะไรไว้?”

“เจ้าเชื่อหรือไม่ว่าแผนการหนึ่งจะดำเนินต่อเนื่องยาวนานถึงห้าสิบปี… ไม่สิ หนึ่งร้อยปีขึ้นไป?” เซี่ยหลี่เอ่ยถามขึ้นกะทันหัน