บทที่ 279 ยอดฝีมือ

อีกฟากหนึ่งของเมืองฉางอัน ม่านเมฆาบังค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นจากเก้าอี้เอนอย่างเชื่องช้า สุนัขที่หมอบอยู่ข้างๆ แสนรู้ รีบลุกขึ้นเปลี่ยนที่นอนเพื่อไม่ให้ขวางทางเท้าผู้เป็นนาย วันนี้เสียงขับขานจากโรงงิ้วแว่วมาถึงท่อนที่จางเซิงกล่าวคำอำลาใน ‘บันทึกฝั่งตะวันตก’ ท่วงทำนองเอื้อนเอ่ยทอดถอนแฝงความอ่อนหวานละมุนละไมอยู่จางๆ

“บทกวีพวกนี้แต่งได้ไพเราะจริงๆ” ม่านเมฆาบังฟังพลางถอนหายใจช้าๆ “แต่ข้าก็ยังรู้สึกว่าบันทึกฝั่งตะวันตกเรื่องนี้ขาดอะไรไปหน่อย อ่อนปวกเปียกเกินไป ฟังแล้วไม่ชวนให้กระปรี้กระเปร่าเอาเสียเลย”

จินเหยียนโม่ไม่อยู่ วันนี้คนที่คอยปรนนิบัติข้างกายจึงเป็นชายหนุ่มอีกคน ใบหน้ายังคงเปื้อนรอยยิ้มซื่อบริสุทธิ์ไม่เปลี่ยน เอ่ยรับคำอยู่ด้านข้าง “ละครที่ชาวตงเย่านิยมดูก็มีแต่เรื่องบัณฑิตกับสาวงามเสียเป็นส่วนใหญ่ขอรับ ท่านอาจารย์ฟังแก้เบื่อก็พอแล้ว บทขุนศึกกษัตริย์ต่างหากถึงจะคู่ควรกับท่าน”