บทที่ 291 ซูอวี้พบพ่อตา

ทันทีที่เสียงเคาะประตูดังขึ้น แม่ทัพเซี่ยก็เอี้ยวตัวหลบเข้าเงามืดมิด ด้านหน้ายังมีกระถางว่านอ้ายใบดกหนาช่วยบดบัง ต่อให้ซูอวี้จะมีสายตาเฉียบคมเพียงใดก็ไม่อาจมองเห็นใบหน้าของเขาได้

ในเมื่อสถานการณ์ยามนี้ยังไม่ชัดเจน การจะให้ซูอวี้ล่วงรู้ว่าแม่ทัพเซี่ยยังมีชีวิตอยู่หรือไม่นั้นก็ยังไม่แน่ว่าเหมาะสม

เมื่อเห็นสีหน้าห่วงใยของเซี่ยอวิ๋นเยียน ซูอวี้ก็สะกดโทสะในใจลง เม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเอ่ยปากในที่สุด “ราชโองการลับสั่งให้ข้าพาเจ้ากลับฉางอันโดยเร็วที่สุด”