บทที่ 292 ฟังอวิ๋นเยียนเล่าเรื่องราวในอดีต

ครั้งแรกที่ได้พบเส้าหว่าน เซี่ยอวิ๋นเยียนอายุได้หกขวบ ตอนนั้นนางติดตามบิดากลับมาฉางอันเพื่อรายงานราชการ และพักชั่วคราวอยู่ในสถานีม้า วันนั้นบิดาพาเด็กหญิงมอมแมมคนหนึ่งที่ดูราวกับเพิ่งมีอายุเพียงสามสี่ขวบกลับมาจากข้างนอก พลางบอกว่าเด็กคนนี้เป็นสายเลือดแท้ๆ ของสหายร่วมรบ ทว่าบิดาของเด็กต้องออกศึกร่วมกับเขา ส่วนมารดาก็รังเกียจที่ไม่ใช่บุตรชายจึงไม่เหลียวแล ช่างน่าเวทนานัก ภายหลังพวกเขาถึงได้รู้ว่า แท้จริงแล้วเด็กที่ไม่ชอบพูดจาคนนี้มีอายุห้าขวบแล้ว หากแต่การขาดแคลนเสื้อผ้าอาหารมาแรมปีกลับทำให้นางดูตัวเล็กกว่าคนวัยเดียวกันไปรุ่นหนึ่ง

ตอนนั้นเซี่ยอวิ๋นเยียนยังเป็นเพียงเด็กน้อยที่ชอบเลียนคำพูดผู้ใหญ่ ทั้งยังไม่เคยพานพบเล่ห์เหลี่ยมกลอุบายหลอกลวงหักหลังในโลกหล้า ย่อมไม่เข้าใจว่าความรู้สึกของเด็กคนหนึ่งที่เพิ่งจำความได้แล้วถูกผลักออกมาเป็นเบี้ยหมากนั้นเป็นเช่นไร สัญชาตญาณทำให้นางไม่ใคร่จะชอบน้องสาวคนใหม่นี้นัก ด้วยน้องสาวแซ่เส้าไม่เคยคิดจะเอ่ยปากพูดกับนางก่อนเลยแม้แต่คำเดียว สายตาที่มองผู้อื่นมักแฝงแววประเมินอย่างระแวดระวัง ชวนให้อึดอัดอยู่เสมอ

ต่อมาก็จำไม่ได้แล้วว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อใด น้องสาวที่ไม่ชอบพูดจา ไม่ชอบแย้มยิ้มผู้นี้ กลับค่อยๆ สนิทสนมขึ้นมาตามส่วนสูงที่เพิ่มขึ้น แม้จะยังไม่อาจลบล้างนิสัยดูคนที่ฐานะซึ่งฝังลึกอยู่ในกระดูกได้ แต่เซี่ยอวิ๋นเยียนกลับรู้สึกว่า คำพูดที่เส้าหว่านเอ่ยออกมานั้นช่างรู้ใจและรื่นหูยิ่งนัก ทุกถ้อยคำล้วนตรงกับความคิดในใจนางอย่างประหลาด