บทที่ 293 แผนการของซูหลี

ไม่ยินยอม เสียใจ แค้นเคือง สิ่งเหล่านี้หาใช่เรื่องใหญ่อันใด ไม่พอจะทำให้คนเราแหลกสลายได้ ทว่ามีคำกล่าวหนึ่งว่า ความเศร้าโศกอันใหญ่หลวงคือใจที่แหลกสลายจนตายด้าน ใครต่อใครต่างคิดว่าคนที่ใช้เหตุผลจนเคยชินอย่างเซี่ยอวิ๋นเยียนคงไม่จมปลักกับความรู้สึก ทว่าบางคราวยิ่งเป็นคนที่เคยชินกับความเยือกเย็น ยามถลำลึกกลับยิ่งไม่สนใจสิ่งใด และพังทลายลงอย่างไม่อาจกอบกู้

ชีวิตหนึ่งดับสูญ หาใช่เรื่องของคนเพียงคนเดียว

“ตอนนั้นไม่มีใครช่วยเจ้า เส้าหว่านกับซูหลีจึงกล้าลงมือกับเจ้าที่ไร้ที่พึ่ง” เซี่ยเฟิงพลันเอ่ยขึ้นมา “คุณหนูใหญ่ ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว”