บทที่ 301 เขานับว่าโชคดีเพียงใด

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคนเราหากต้องเผชิญกับเรื่องน่าตระหนกตกใจมากเกินไปในวันเดียว จิตใจจึงสร้างเกราะป้องกันตนเองด้วยการลบเลือนความรู้สึกตื่นตะลึงนั้นออกไปชั่วคราวหรือไม่

เมื่อต้องเผชิญกับความจริงที่ว่าซูอวี้คือโอรสสายตรงของฝ่าบาทที่ตกหล่นอยู่ภายนอก เซี่ยอวิ๋นเยียนนิ่งอึ้งไปเพียงชั่วครู่ กะพริบตาแผ่วเบา ก่อนเอ่ยถามอย่างสงบนิ่ง “เช่นนั้นเรื่องที่เจ้าเข้าหน่วยราชโองการลับ ก็เป็นความต้องการของจิ้งกั๋วกงหรือ”

ซูอวี้เอ่ย “ตอนข้าอายุสิบสอง ฝ่าบาททรงระบุตัวข้าให้เข้าหน่วยราชโองการลับด้วยพระองค์เอง มีรับสั่งว่าเป็นเกียรติยศของจวนจิ้งกั๋วกง และเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้พี่น้องต้องแก่งแย่งบรรดาศักดิ์กัน”