บทที่ 309 เจ้าจะฆ่าข้าตอนนี้เลยหรือไม่

เย็นเยียบราวกับอสรพิษไร้ความรู้สึกตัวหนึ่ง

ทั้งสองฝ่ายคุมเชิงกันอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้น คนบนเก้าอี้ที่คาดว่าเป็นตัวม่านเมฆาบังเองก็หัวเราะออกมา มันต่างจากเสียงแหลมสูงผิดธรรมชาติที่ดังผ่านกลไกในศาลเจ้าเหนียงเหนียงคืนนั้น เขาเอ่ยเรียกอย่างแผ่วเบาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลเสียด้วยซ้ำ “เซี่ยอวิ๋นเยียน”

เซี่ยอวิ๋นเยียนแย้มยิ้ม คิ้วตาโค้งรับ สีหน้าท่าทางพลันอ่อนโยนลง ขับไล่ไอเย็นเยียบยามก้าวเข้ามาจนหมดสิ้น ราวกับว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเป็นเพียงสหายเก่าที่มิได้พบกันมานานหลายปี “ม่านเมฆาบัง นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจะเป็นเจ้า”