บทที่ 310 บิดา

“คุณหนูใหญ่เซี่ย เมื่อก่อนตอนจินเหยียนโม่พบเจ้าแล้วกลับมาบอกว่าเนื้อแท้ของเจ้าเป็นคนดี ข้ายังคิดว่าเป็นเรื่องน่าขันเสียอีก… มิน่าเล่าเจ้าถึงได้สนิทสนมกับซูอวี้ถึงเพียงนั้น สนิทจนชวนให้คนริษยา เจ้าฉลาดเฉลียวจนแทบจะเรียกได้ว่าเปี่ยมปัญญา น่าเสียดายจริงๆ”

เขาถอนหายใจพลางทอดมองเซี่ยอวิ๋นเยียนที่ขบกรามแน่นและมือที่ถือดาบปูดโปนด้วยเส้นเลือดด้วยท่าทีสบายอารมณ์

ม่านเมฆาบังเอ่ยขึ้น “บิดาของเขา… จิ้งกั๋วกงเคยนับเป็นพันธมิตรคนหนึ่งของข้า ข้าต้องการข้อมูลของตระกูลต่างๆ ต้องการคนเช่นนี้ที่สามารถปะปนอยู่ท่ามกลางตระกูลใหญ่ทั้งหลายได้อย่างคล่องแคล่ว…”