บทที่ 311 ปีศาจเฒ่า

“ข้ารู้อยู่แล้วว่าสัญชาตญาณแรกของเจ้าต้องเป็นเช่นนี้… ลืมบอกไป คุณหนูใหญ่เซี่ย ที่นี่คือถิ่นของข้า… ข้าตั้งตารอคอยที่จะได้พบเจ้าในคราหน้านะ”

เพียงพริบตาเดียว แผ่นพื้นก็กลับคืนสู่สภาพเดิม เซี่ยอวิ๋นเยียนขมวดคิ้วแน่นขณะกระโดดลงมา แล้วเสียบมีดสั้นกลับเข้าช่องลับตรงรองเท้าบูต ปีศาจเฒ่าพันปีผู้นี้ช่างน่าตายนัก!

รออยู่ไม่นาน ด้านนอกก็มีเสียงฝีเท้าสับสนอลหม่านดังแว่วเข้ามา คนที่พุ่งเข้ามาเป็นคนแรกสุดคือซูอวี้ พอเห็นเซี่ยอวิ๋นเยียนยืนอยู่ตามลำพังในห้อง เขาก็ไม่สนใจสิ่งอื่นใด ดึงนางเข้ามากอดแนบอกทันที “อวิ๋นเยียน เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่”