ตอนที่ 100 สวนสนุก

ภายในห้องที่สลัว ร่างงามสะกดสายตายืนอยู่ข้างเตียง กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า

จากมุมที่หลินซฺวินยืนอยู่ เธอเพิ่งจะเลิกชายเสื้อขึ้น เผยให้เห็นเอวคอดกิ่ว แม้จะมองเห็นไม่ชัดเจน แต่ทรวดทรงนั้นกลับเย้ายวนใจอย่างยิ่ง

ไม่มีไขมันส่วนเกินเลยสักนิด...

รุ่นพี่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า!

หลินซฺวินยืนอึ้งค้างอยู่กับที่ ทำตัวไม่ถูกพลางมองรุ่นพี่ที่หยุดชะงักค้างไปเหมือนกันตรงหน้า

"เอ่อ... รุ่นพี่ครับ ขอโทษครับ ผมไม่รู้ว่าพี่กำลัง..."

เสียงของหลินซฺวินสั่นเครือ ตะกุกตะกักจนแม้แต่ตัวเองยังไม่รู้ว่าพูดอะไรออกไป

ซูชิงซือเอ่ยเสียงเรียบ "ออกไป"

"ได้ครับรุ่นพี่!"

หลินซฺวินหมุนตัวเดินออกจากห้องทันที ทั้งยังช่วยปิดประตูให้ด้วย

ในความมืด ซูชิงซือถอนหายใจโล่งอก ใบหน้าเนียนสวยของเธอแดงก่ำไปหมดแล้ว น่าเสียดายที่หลินซฺวินไม่ได้เห็น

เธอเดินไปที่ประตูเพื่อเช็กให้แน่ใจอีกครั้งว่าประตูปิดสนิทแล้ว ถึงค่อยเปลี่ยนเสื้อผ้าต่อ

พอนึกย้อนไปถึงตอนที่ถูกรุ่นน้องเห็นเข้าตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าเมื่อครู่ แม้จะไม่ได้โป๊อะไร แต่ภาพนั้นก็ยังทำให้เธอหน้าร้อนผ่าวอยู่ดี

"เฮ้อ"

เธอทอดถอนใจเบาๆ

นอกห้อง สายตาของหลินซฺวินยังคงเหม่อลอย ในหัวผุดภาพอันงดงามตราตรึงใจนั้นซ้ำไปซ้ำมา

ไม่กี่นาทีต่อมา ซูชิงซือก็เดินออกมาจากห้อง

สายตาทั้งคู่ประสานกันแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนหนีพร้อมกันด้วยแก้มที่แดงระเรื่อ

"รุ่นพี่ ดื่มน้ำน้ำตาลทรายแดงหน่อยครับ"

หลินซฺวินยื่นชามน้ำน้ำตาลทรายแดงในมือให้เธอ

ซูชิงซือรับมา ดื่มจนหมดอย่างว่าง่าย

มื้อเที่ยงซูชิงซืออยากจะเข้าครัวทำเอง แต่หลินซฺวินไม่ยอม

แฟนสาวมีประจำเดือนมา จะปล่อยให้เธอแตะน้ำได้ยังไงกัน?

ไม่นานนัก กับข้าวส่งกลิ่นหอมฟุ้งทีละจานก็ถูกหลินซฺวินยกมาวางเรียงบนโต๊ะ

ซูชิงซือมองหลินซฺวินที่สวมผ้ากันเปื้อน พลันรู้สึกว่าบรรยากาศแบบนี้ก็ไม่เลว มีความรู้สึกเหมือนเป็นครอบครัวเล็ก ๆ ขึ้นมาทันตา

"เหนื่อยหน่อยนะ"

ซูชิงซือเท้าคางด้วยมือข้างหนึ่ง มองเขาที่กำลังง่วนอยู่ด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ชวนมอง

บนใบหน้าของหลินซฺวินยังมีเม็ดเหงื่อเกาะอยู่ ทว่ากลับอิ่มอกอิ่มใจเป็นพิเศษ "ไม่เหนื่อยเลยครับ ได้ทำกับข้าวให้รุ่นพี่กิน ถือเป็นเกียรติของผมต่างหาก"

เขาปลดผ้ากันเปื้อนออก ช่วยตักข้าวให้รุ่นพี่ แล้วตักซุปไก่อีกชาม จากนั้นก็นั่งลงตรงข้ามเธอ

"ลองชิมซุปแม่ไก่ตุ๋นนี้ดูสิครับ รสชาติกลมกล่อมมากเลยนะ"

ซูชิงซือถือช้อนตักซุปขึ้นมาหนึ่งคำแล้วส่งเข้าปาก ชั่วพริบตาที่น้ำซุปสัมผัสลิ้น ราวกับต่อมรับรสทั้งหมดถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมา ความหอมเข้มข้นอบอวลไปทั่ว

"ก็ไม่เลวนะ"

เธอเอ่ยชมอย่างเรียบเฉย ก่อนจะตักขึ้นมาอีกคำอย่างเป็นธรรมชาติ

แค่การกระทำนี้ ก็เพียงพอจะบอกได้แล้วว่าเธอพอใจกับกับข้าวเหล่านี้มากแค่ไหน

หลินซฺวินหัวเราะแหะ ๆ

สำหรับเขาแล้ว การได้ทำอาหารให้รุ่นพี่ที่เขารักสุดหัวใจสักมื้อ แถมเธอยังชมว่าอร่อย แค่นี้ก็ถือเป็นความสุขล้นพ้นแล้ว

หลังมื้อเที่ยง ทั้งสองคนก็ตัดสินใจไปสวนสนุก

วันหยุดทั้งที ย่อมต้องผ่อนคลายให้เต็มที่เสียหน่อย

หลินซฺวินซื้อตั๋วสำหรับสองคน แล้วเอ่ยถามรุ่นพี่ว่าอยากเล่นเครื่องเล่นไหน

ซูชิงซือคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะมองไปยังรถไฟเหาะที่กำลังทะยานแหวกอากาศอยู่กลางเวหา

หลินซฺวินมองตามสายตาเธอไป พลันนั้นสีหน้าก็แข็งทื่อขึ้นมาทันที

"เธอกลัวความสูงเหรอ?" ซูชิงซือสังเกตเห็นจุดนี้ได้อย่างชัดเจน เธอจึงมองเขาด้วยสายตายิ้ม ๆ เหมือนจะไม่ยิ้ม

หลินซฺวินปรับสีหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพูดด้วยท่าทางจริงจังเป็นงานเป็นการ "จะเป็นไปได้ยังไงครับ? แค่นี้เนี่ยนะ? ผมจะไปกลัวได้ยังไงกัน?"

ซูชิงซือมองเขาด้วยสายตาเคลือบแคลง แอบนึกขำอยู่ในใจ

"งั้นก็ไปนั่งอันนั้นกัน"

"เอ๊ะ เดี๋ยวก่อนครับรุ่นพี่! พี่ไม่ปวดท้องแล้วเหรอครับ?"

หลินซฺวินรีบดึงซูชิงซือไว้ แล้วถามเธออย่างจริงจัง

ซูชิงซือส่ายหน้า "ไม่ปวดแล้ว วันที่สามแล้ว ดีขึ้นตั้งเยอะ แค่รถไฟเหาะเอง"

หลินซฺวินอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

จบกัน แผนเปลี่ยนเรื่องล้มเหลวไม่เป็นท่า

แต่เมื่อเห็นว่ารุ่นพี่ดูมีอารมณ์ร่วมและสนใจมากขนาดนั้น เขาก็ตัดสินใจว่าจะขึ้นไปนั่งเป็นเพื่อนเธอสักรอบ

ความจริงเขาไม่ได้กลัวความสูง แต่รู้สึกหวาดเสียวกับความตื่นเต้นที่ต้องพุ่งทะยานแหวกอากาศแบบนั้นมากกว่า อีกอย่างการป้องกันก็มีแค่เข็มขัดนิรภัยเส้นเดียว ถ้าเกิดขัดข้องขึ้นมา ชาตินี้คงได้จบเหกันพอดี

ซูชิงซือกลับไม่มีความกลัวเลยสักนิด ยามที่รถไฟเหาะพุ่งทะยานลงมา มันให้ความรู้สึกตื่นเต้นเร้าใจอย่างบอกไม่ถูก ทว่าหูของเธอกลับชักจะทนไม่ไหวเสียแล้ว

เพราะหลินซฺวินที่อยู่ข้าง ๆ ตอนนี้กำลังหลับตาปี๋แผดเสียงกรีดร้องลั่น ท่าทางนั้นดูราวกับว่ากำลังจะตายอย่างไรอย่างนั้น

เหอะ น้องชายขี้ขลาดเอ๊ย!

พอก้าวลงมาจากรถไฟเหาะ สหายหลินซฺวินก็ขาอ่อนปวกเปียกหมดฟอร์มอย่างน่าสมเพช สุดท้ายก็ต้องให้ซูชิงซือช่วยพยุงเดินลงมา

หลินซฺวินทรุดตัวลงไปกองกับพื้นราวกับโคลนเปียกแฉะ เพิ่งจะอ้าปากกอบโกยลมหายใจเข้าปอด จู่ ๆ ท้องไส้ก็ปั่นป่วนตีตื้นขึ้นมา เขาจึงรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นวิ่งไปแอบข้างทาง แล้วเปิดโหมดอาเจียนเอาเป็นเอาตาย

เอาละ ทั้งมื้อเที่ยงที่เพิ่งกินไปบวกกับมื้อค่ำของเมื่อวาน ได้ขยอกออกมาจนเกลี้ยง

"ดื่มน้ำหน่อยสิ" ซูชิงซือยื่นขวดน้ำส่งให้ พลางช่วยลูบหลังให้เขาเบา ๆ "รู้สึกยังไงบ้าง?"

พออ้วกเสร็จ สีหน้าของหลินซฺวินก็ซีดเผือดลงไปหลายเฉด "รุ่นพี่ครับ เมื่อกี้ผมนึกว่าตัวเองจะตายซะแล้ว"

ซูชิงซือทั้งขำทั้งสงสาร "จะขนาดนั้นเชียวเหรอ?"

หลินซฺวินขอสาบานเลยว่า ชาตินี้เขาจะไม่มาขึ้นรถไฟเหาะอีกเด็ดขาด

หลายปีต่อมา เมื่อมีเด็กหญิงตัวน้อยน่ารักราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบคนหนึ่งจูงมือหลินซฺวินกลับมาที่สวนสนุกแห่งนี้อีกครั้ง แล้วชี้นิ้วน้อย ๆ ไปยังรถไฟเหาะ เขาก็ได้แต่ยืนเงียบกริบ...

เมื่อเห็นสภาพของหลินซฺวิน ซูชิงซือจึงได้แต่ประคองเขาไปนั่งพักผ่อนบนม้านั่งยาวตัวหนึ่ง

"ขอโทษด้วยนะครับรุ่นพี่ ทำพี่หมดสนุกเลยใช่ไหมครับ?" หลินซฺวินมองซูชิงซือด้วยความรู้สึกผิด

ซูชิงซือส่ายหน้า "ไม่จำเป็นต้องพูดแบบนั้นหรอก"

เธอขยับเข้าไปใกล้หลินซฺวิน แล้วค่อย ๆ เอียงศีรษะซบลงบนไหล่ของเขาเบา ๆ "ฉันเองก็ไม่ได้ชอบเล่นอะไรพวกนี้อยู่แล้ว แค่อยากมาเป็นเพื่อนเธอเฉย ๆ"

หลินซฺวินรู้สึกอบอุ่นวาบในใจ ซาบซึ้งจนบอกไม่ถูก

"หลินซฺวิน"

"มีอะไรเหรอครับรุ่นพี่?"

"ฉันอยากกินไอศกรีม"

"...ไม่ได้ครับ"

ซูชิงซือส่งเสียงฮึดฮัดอย่างแง่งอน "งั้นฉันไปซื้อเองก็ได้"

หลินซฺวินรีบคว้ากอดเรือนร่างบอบบางน่าทะนุถนอมของเธอไว้แน่นทันที "ไม่ให้ไปครับ"

ใบหน้าของซูชิงซือแดงก่ำขึ้นมาในพริบตา เธอถลึงตาค้อนใส่หลินซฺวินด้วยความเขินอาย "ปล่อยเลยนะ"

สายตาของหลินซฺวินแน่วแน่ มุ่งมั่นเปี่ยมด้วยคุณธรรม "ไม่ปล่อยครับ จนกว่าพี่จะสัญญากับผมก่อนว่าจะไม่ซื้อไอศกรีมกิน"

ได้กอดรุ่นพี่แล้วสบายตัวจัง ไม่อยากปล่อยเลย ทำไงดีเนี่ย?

ซูชิงซือได้แต่มุดหน้าอยู่ในอ้อมอกของเขา แม้ว่าจะสวมหน้ากากอนามัยอยู่ แต่พอสัมผัสได้ถึงสายตาของคนที่เดินผ่านไปมา เธอก็ยังอดเขินอายไม่ได้ ทำได้เพียงกระซิบบอกเขาเสียงแผ่ว "คนเยอะแยะเลยนะ!"

หลินซฺวินยิ้มกริ่มพลางขยับหน้าเข้าไปใกล้ "งั้นถ้าไม่มีคน รุ่นพี่ก็ยอมให้ผมกอดใช่ไหมครับ?"

ซูชิงซือ : ...

รุ่นน้อง นี่เธอยังใช่รุ่นน้องคนที่ฉันรู้จักอยู่หรือเปล่าเนี่ย?

"คนลามก!"

น้ำเสียงของซูชิงซือเจือความงอนและความขวยเขินปนกัน ทำเอาหัวใจของหลินซฺวินคันยุบยิบไปหมด

แม้แต่อาการมึนหัวที่เกิดจากรถไฟเหาะก็พลอยทุเลาลงไปตั้งเยอะ

รุ่นพี่เป็นดาวนำโชคของเขาจริง ๆ!

"รุ่นพี่ครับ พวกเราไปเล่นอย่างอื่นกันต่อเถอะ"

"งั้นฉันจะไปบ้านผีสิง!"

หลินซฺวิน : ...

ซูชิงซือมองดูใบหน้าที่แข็งค้างของหลินซฺวิน ในแววตาพลันปรากฏรอยยิ้มพราย

เธอตั้งใจแกล้งชัด ๆ เหงื่อตกท่วมหลังแล้วล่ะสิพ่อรุ่นน้อง?

หลินซฺวินรู้สึกได้เลยว่า ถ้าตัวเองไม่ทำตัวเข้มแข็งขึ้นมาตอนนี้ มีหวังได้เสียเกียรติความเป็นผู้นำแน่ เขาจึงกัดฟันกรอด "ได้! ไปก็ไปครับ!"

บ้านผีสิง ผีข้างในจริง ๆ ก็แค่คนแต่งคอสตูม มีเพียงบรรยากาศที่เซตขึ้นมาเท่านั้นที่ชวนให้รู้สึกระทึกขวัญ

หลินซฺวินปั้นสีหน้าเรียบเฉย "ที่นี่ดูปลอมเกินไปแล้วมั้งครับ? ไม่มืออาชีพเอาซะเลย! ไม่มีอะไรน่ากลัวสักนิด"

ซูชิงซือเหลือบมองเขาอย่างเฉยชาแวบหนึ่ง

ตีเนียนทำเป็นสงบเยือกเย็นเก่งนักนะ ถ้าไม่ใช่เพราะมือของเธอที่กุมมือฉันไว้แน่นขนาดนั้น แถมแรงบีบยังไม่ใช่น้อย ๆ ฉันเกือบจะหลงเชื่อไปแล้วจริง ๆ