ตอนที่ 99 บังเอิญเจอ

ทั้งสองคนกลับไปที่โฮมสเตย์ที่รุ่นพี่พักอยู่ก่อน หลินซฺวินช่วยเธอเก็บข้าวของ อย่างไรเขาก็ไม่มีทางปล่อยให้รุ่นพี่พักอยู่ที่นี่คนเดียวอีกต่อไปแล้ว

ซูชิงซือเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ ในเมื่อรุ่นน้องคนนี้ยืนกรานขนาดนั้น เธอก็ยอมตามใจเขาแล้วกัน

เธอคิดว่าหลินซฺวินจะพาเธอกลับไปที่คฤหาสน์ของตระกูลหลิน แต่หลินซฺวินกลับบอกให้เธอวางใจได้เลยว่าที่ที่จะพาไปไม่ใช่คฤหาสน์แน่นอน

เรื่องนี้กลับทำให้ซูชิงซือลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอเพิ่งจะตกลงคบหากับหลินซฺวิน ยังไม่ได้เตรียมใจสำหรับการไปพบพ่อแม่เขาขนาดนั้น

ทั้งคู่เรียกแท็กซี่มาถึงบ้านเลขที่ 520 ในหมู่บ้านซิ่งฝู

"นี่คือที่ที่เธอเคยอยู่เหรอ" ซูชิงซือกวาดตามองบ้านหลังนี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ตัวบ้านไม่ได้ใหญ่นัก ครอบครัวสามคนอาศัยอยู่ที่นี่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่น ซูชิงซือสามารถจินตนาการถึงภาพนั้นได้เลย

หลินซฺวินพยักหน้า "ผมเก็บกวาดใหม่หมดแล้วครับ รุ่นพี่พักห้องนอนเดิมของผมนะ"

บ้านมีแค่สองห้องนอน ห้องหนึ่งเป็นของเขา อีกห้องเป็นของพ่อแม่ จะให้รุ่นพี่ไปนอนห้องที่พ่อแม่เคยอยู่ หลินซฺวินรู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ จึงเอ่ยปากให้เธอไปนอนห้องของเขาโดยตรง

ซูชิงซือไม่ได้ปฏิเสธ

พอจัดเก็บข้าวของเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยไปสี่ทุ่มกว่าแล้ว

"ฉันจะอาบน้ำ"

ซูชิงซือเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ

หลินซฺวินเข้าใจได้ในทันที เขากล่าวว่า "รุ่นพี่เตรียมเสื้อผ้าก่อนเลยครับ เดี๋ยวผมไปต้มน้ำร้อนให้"

ที่บ้านเขามีเครื่องทำน้ำอุ่นอยู่เครื่องหนึ่ง เพียงแต่มันผ่านการใช้งานมานานพอสมควร การทำความร้อนจึงค่อนข้างช้า

หลังจากทั้งคู่ผลัดกันอาบน้ำเสร็จ ก็แยกย้ายกันกลับเข้าห้องของตัวเอง

หลินซฺวินกับซูชิงซือย่อมต้องแยกห้องกันนอนอยู่แล้ว แม้ตอนนี้เขาจะเป็นแฟนของรุ่นพี่แล้วก็จริง แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นจะร่วมเตียงเคียงหมอนกันได้

พอนอนลงบนเตียง หลินซฺวินหวนนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ ทั้งตื่นเต้นจนข่มตานอนไม่หลับ

วันนี้คือวันที่สี่ตุลาคม เป็นวันที่เขากับรุ่นพี่ตกลงเป็นแฟนกัน

และวันนี้ เขายังได้จับมือกับรุ่นพี่ห้าครั้ง กอดสามครั้ง และจูบสองครั้ง

นึกถึงตอนที่จูบกับรุ่นพี่ สัมผัสอันแสนวิเศษจนยากจะบรรยายนั้น ทำให้หลินซฺวินนอนยิ้มคนเดียวอยู่ใต้ผ้าห่มราวกับคนโง่

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา อยากจะแชร์ข่าวดีนี้ให้ใครสักคนรู้

รุ่นพี่เจียงดีไหม หรือว่ารูมเมทดี

หรือว่าจะเป็นพ่อแม่

หลินซฺวินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจไม่บอกใครเลย การคบหากับรุ่นพี่ครั้งนี้ เขาตั้งใจว่าจะแอบคบกันเงียบ ๆ หากเอิกเกริกเกินไป จะไม่เป็นผลดีต่อทั้งตัวเขาและรุ่นพี่

ด้วยชื่อเสียงของรุ่นพี่ในหนานต้า ถ้าคนอื่นรู้ว่าเธอมีแฟนแล้ว ตัวเขาในฐานะแฟนคงต้องคอยรับมือกับพวกศัตรูหัวใจไม่เว้นแต่ละวันแน่

ไม่ได้การ!

เราต้องทำตัวให้โลว์โปรไฟล์เข้าไว้

เขาเปิดหน้าต่างแชตวีแชตของรุ่นพี่ขึ้นมา แล้วส่งข้อความไป

หลินซฺวิน: [สติกเกอร์ดุ๊กดิ๊ก] (นางฟ้าอยู่ไหมครับ)

รุ่นพี่ในเวลานี้น่าจะยังไม่หลับเช่นกัน เธอตอบข้อความกลับมาอย่างรวดเร็ว

รุ่นพี่นางฟ้า: ยังไม่นอนอีกเหรอ

หลินซฺวิน: รุ่นพี่ครับ ดูเหมือนตอนนี้ผมจะนอนไม่หลับ ทำยังไงดีครับ

รุ่นพี่นางฟ้า: คิดอะไรอยู่ล่ะ

หลินซฺวิน: คิดถึงรุ่นพี่ครับ คิดถึงรุ่นพี่จนนอนไม่หลับเลย

ในห้องนอนข้าง ๆ ซูชิงซือซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม เธอยกโทรศัพท์ขึ้นสูง มองดูข้อความที่รุ่นน้องส่งมาแล้วก็เผยรอยยิ้มออกมาบาง ๆ

มีแค่หลินซฺวินคนเดียวที่นอนไม่หลับเสียที่ไหน เธอก็ไม่มีความง่วงเลยสักนิดเหมือนกัน ในหัวเอาแต่คิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้วนไปวนมาราวกับภาพซ้ำ

ในที่สุดเธอกับรุ่นน้องก็ได้ลงเอยกันเสียที

มุมปากของเธอยกยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนจะพิมพ์ตอบเขากลับไป: รุ่นน้อง นอนได้แล้ว

หลินซฺวิน: รับทราบครับรุ่นพี่! (โอเค)

แปลกจริง ทั้งที่ตื่นเต้นมากแท้ ๆ แต่พอหลินซฺวินจบบทสนทนา ไม่นานเขากลับผล็อยหลับไป

ทั้งคืนผ่านไปโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินซฺวินก็ตื่นแต่เช้าตรู่

ประตูอีกห้องยังคงปิดสนิท ดูท่ารุ่นพี่ยังไม่ตื่น

หลินซฺวินยิ้มน้อย ๆ เขาใช้เวลาแปรงฟันล้างหน้าสองนาที แล้วก็เดินออกจากบ้านไป

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลินซฺวินก็กลับมา ในมือถืออาหารเช้าและวัตถุดิบทำอาหาร

วัตถุดิบพวกนี้ย่อมเตรียมไว้สำหรับมื้อเที่ยง เขาตั้งใจซื้อแม่ไก่แก่มาครึ่งตัวเพื่อเอามาตุ๋นซุปให้รุ่นพี่ดื่มโดยเฉพาะ

หลังจากหลินซฺวินกลับมาได้ไม่นาน ประตูห้องของรุ่นพี่ก็เปิดออก เธอเดินออกมาด้วยดวงตาสะลึมสะลือ สวมชุดนอนตัวหลวมโคร่ง แต่ก็ไม่อาจซ่อนทรวดทรงอันเย้ายวนชวนมองที่เผยให้เห็นวับ ๆ แวม ๆ ได้เลย กลับยิ่งดูมีเสน่ห์น่ามองในแบบคนเพิ่งตื่นนอน

"รุ่นพี่ ทานมื้อเช้ากันครับ" หลินซฺวินเอ่ยทักทาย

ซูชิงซือดูเหมือนยังไม่ตื่นเต็มตา เธอจ้องมองหลินซฺวินนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า "อืม"

เธอไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน และยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า แค่สวมชุดนอนเดินมานั่งลงตรงโต๊ะอาหาร

มื้อเช้าที่หลินซฺวินซื้อมาค่อนข้างเยอะ ให้คนสามคนกินก็ยังไหว

เขานั่งลงตรงข้ามเธอ ทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง ต่างก็นึกถึงเรื่องเมื่อคืนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ พริบตานั้นสายตาก็รีบเบนกลับมาที่อาหารเช้าอย่างรวดเร็ว

"คือว่า รุ่นพี่ครับ..."

"ว่ามาสิ"

หลินซฺวินเรียบเรียงคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยว่า "พวกเรา... ถือว่าคบกันแล้วใช่ไหมครับ"

ซูชิงซือพยักหน้าเบา ๆ "อืม"

หลินซฺวินโล่งอกไปเปลาะใหญ่ ต้องยอมรับเลยว่าตอนตื่นนอนเมื่อเช้า เขายังรู้สึกเหมือนฝันอยู่เลย ตัวเองได้คบกับรุ่นพี่จริง ๆ แล้วเนี่ยนะ!

ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เหมือนเจาะผ่านกระดาษกั้นหน้าต่างไปแล้ว มีความกระอักกระอ่วนอยู่นิด ๆ แต่หลินซฺวินกลับพบว่า พอกลายเป็นแฟนกับรุ่นพี่แล้ว ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติอย่างประหลาด

แต่ว่า รุ่นพี่สวยจริง ๆ...

หลินซฺวินมองซูชิงซือตาค้าง ในหัวเริ่มคิดฟุ้งซ่านไปไกล

ซูชิงซือถูกเขาจ้องจนแก้มเริ่มร้อนผ่าว รู้สึกเคอะเขินขึ้นมาบ้าง "มองพอหรือยัง"

หลินซฺวินหัวเราะแหะ ๆ "ผมต้องมองให้คุ้มหน่อยครับ เมื่อก่อนไม่เคยกล้ามองรุ่นพี่ชัด ๆ เลย ตอนนี้ทำได้แล้ว"

รุ่นพี่หลุดยิ้มขำ "มองแล้วมันจะผลิเป็นดอกไม้ออกมารึไง"

หลินซฺวินทำหน้าจริงจัง "รุ่นพี่สวยกว่าดอกไม้ตั้งเยอะครับ!"

แก้มของซูชิงซือยิ่งแดงระเรื่อขึ้นไปอีก

รุ่นน้องคนนี้ชักจะทะเล้นเกินไปแล้ว พูดไม่กี่คำก็ไม่พ้นหยอดคำหวานใส่

ทว่า เธอกลับมีความสุขมาก

"รุ่นพี่ครับ วันนี้พวกเรามีแผนจะไปไหนกันไหม"

หลินซฺวินถามขึ้น

เนื่องจากบ้านของรุ่นพี่อยู่ที่หนานเฉิง เธอจึงตัดสินใจว่าจะกลับพรุ่งนี้ ถึงเวลานั้นพอหมดวันหยุดก็แวะไปมหาวิทยาลัยต่อได้พอดี

ดังนั้นวันนี้ จึงยังว่างอยู่ทั้งวัน

ซูชิงซือนิ่งคิดไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ย "ตามใจเธอแล้วกัน"

เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะไปเที่ยวไหนเหมือนกัน อย่างไรเสียตอนนี้ก็อยู่ข้างนอก อยู่ที่ไหนก็เหมือนกันหมด และแน่นอนว่า หากได้อยู่กับหลินซฺวิน ไปที่ไหนก็ไม่ต่างกัน

"งั้นพวกเราไปสวนสนุกกันเถอะครับ!" หลินซฺวินเอ่ยอย่างตื่นเต้น

เขาคิดเอาไว้นานแล้วว่าจะพารุ่นพี่ไปสวนสนุก ได้ยินมาว่าที่นั่นเป็นสถานที่เดตยอดฮิตที่คู่รักต้องไปเช็กอินให้ได้!

ซูชิงซือพยักหน้า "ได้สิ"

หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ ซูชิงซือก็กลับเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ส่วนหลินซฺวินก็ไปต้มน้ำน้ำตาลทรายแดงให้เธอ

วันนี้เป็นวันที่สาม อาการปวดท้องประจำเดือนผ่านพ้นไปแล้ว แต่ร่างกายของรุ่นพี่ยังค่อนข้างอ่อนเพลียอยู่บ้าง

ในห้องมีของครบครันทุกอย่าง หลินซฺวินจึงทำตามคู่มือในแอปอย่างรวดเร็ว ต้มน้ำน้ำตาลทรายแดงหม้อเล็กจนเสร็จเรียบร้อย

เขาตักใส่ชามมาหนึ่งใบ แล้วยกผลงานของตัวเองเดินตรงไปยังห้องของรุ่นพี่อย่างอารมณ์ดี

เนื่องจากประตูห้องแง้มไว้อยู่ครึ่งหนึ่ง หลินซฺวินไม่ได้คิดอะไรมาก จึงผลักประตูเดินเข้าไปทันที

ในห้องไม่ได้เปิดไฟ แสงสว่างจึงค่อนข้างสลัว

ทว่ายามที่หลินซฺวินเห็นภาพตรงหน้า ทั้งร่างของเขาก็พลันชะงักนิ่งค้างไปราวกับรูปปั้น

ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำให้หัวใจของหลินซฺวินเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง เลือดในกายพลุ่งพล่านขึ้นมาในทันใด