ตอนที่ 98 นางฟ้าในป่าเขา

ตอนที่ทั้งสองคนเดินออกมาจากสุสาน เวลาก็ผ่านไปสองชั่วโมงแล้ว

ม่านราตรีโรยตัวลงมา อุณหภูมิลดฮวบอย่างรวดเร็ว หลินซฺวินใส่เสื้อแขนสั้นจึงสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็น

เขาหันไปมองรุ่นพี่ แม้เธอจะสวมเสื้อคลุมอยู่ ทว่าเสื้อคลุมตัวนั้นค่อนข้างบาง แถมเธอยังอยู่ในช่วงวันนั้นของเดือนอีกต่างหาก

"รุ่นพี่ พวกเรากลับกันเถอะครับ"

ซูชิงซือพยักหน้าเบา ๆ

หลินซฺวินกำลังจะเรียกรถ ทว่าซูชิงซือกลับเอ่ยขึ้นมาว่า "เราเดินเล่นกันหน่อยเถอะ"

หลินซฺวินรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง จากที่นี่ไปถึงโฮมสเตย์ไกลตั้งสิบกว่ากิโลเมตร แถมตอนนี้ก็ไม่เช้าแล้ว สามทุ่มเข้าไปแล้ว

แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ ขอแค่ได้อยู่กับรุ่นพี่ จะที่ไหนเขาก็เต็มใจทั้งนั้น

ทั้งสองกุมมือกัน เดินทอดน่องไปตามถนนสายเล็ก

"รุ่นพี่ วันหยุดยังเหลืออีกตั้งสามวัน พี่อยากกลับบ้านไปดูหน่อยไหมครับ"

หลินซฺวินถามความเห็นของเธอ

เขารู้สึกว่ารุ่นพี่น่าจะกลับไปดูที่บ้านสักหน่อย

ซูชิงซือเงียบไปเนิ่นนาน ถึงได้ตอบว่า "อื้ม"

เธอกับครอบครัวไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ไม่ดี ตรงกันข้าม ครอบครัวของพวกเขาอบอุ่นมาก เพียงแต่ต่างคนต่างก็มีเรื่องยุ่งของตัวเอง ความห่วงใยที่มีให้กันจึงไม่ได้แสดงออกมากนัก แต่พอกลับมารวมตัวกันเมื่อไหร่ พวกเขาก็ยังคงเป็นครอบครัวที่มีความสุขครอบครัวหนึ่ง

บ้านของรุ่นพี่ไม่ได้อยู่ที่เหลียงเฉิง เพียงแต่หน่วยงานเดิมของพ่อเธอตั้งอยู่ที่เหลียงเฉิง แน่นอนว่าพวกเขาก็เคยอาศัยอยู่ที่นี่ช่วงหนึ่ง ทว่านับตั้งแต่ซูเซิงสละชีพ เพื่อความสะดวกในการเรียนมหาวิทยาลัยของซูชิงซือ และการทำงานของพี่ชายเธอ แม่ของซูชิงซือจึงตัดสินใจย้ายไปอยู่ที่เมืองหนานเฉิง

หรือก็คือเมืองที่มหาวิทยาลัยหนานต้าตั้งอยู่นั่นเอง

หลินซฺวินยิ้มบาง ๆ "งั้นเดี๋ยวผมจองตั๋วให้รุ่นพี่นะ"

การที่รุ่นพี่จะได้กลับบ้านไปอยู่กับครอบครัว หลินซฺวินสนับสนุนเต็มที่

ซูชิงซือชำเลืองมองเขา "อยากแยกกับฉันขนาดนั้นเลยเหรอ"

ไม่รู้ทำไม หลินซฺวินพลันรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดทำงานเต็มพิกัดทันที "ไม่มีทางครับรุ่นพี่! ผมแค่หวังดีอยากให้รุ่นพี่มีความสุขเฉย ๆ ไม่ได้มีความคิดแบบนั้นเลยนะ!"

ซูชิงซือเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เอียงหน้าไปอีกทางเพื่อไม่มองเขา ทว่ามุมปากกลับสั่นไหวเบา ๆ ดูเหมือนกำลังกลั้นขำอยู่

หลินซฺวินเบิกตากว้าง "อ๋อ รุ่นพี่ แกล้งผมนี่นา!"

"เปล่าซะหน่อย" เธอปฏิเสธเรียบ ๆ ทว่าในแววตากลับพาดผ่านประกายเจ้าเล่ห์

หลินซฺวินหรี่ตาลง เขาวาดแขนโอบเอวคอดของรุ่นพี่ แล้วดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดในคราวเดียว

ซูชิงซือไม่ทันตั้งตัวจึงโดนเขาเข้าถึงตัวได้จริง ๆ ในดวงตามีแววตระหนกวาบผ่าน "เธอจะทำอะไรน่ะ"

มืออีกข้างของหลินซฺวินปลดหน้ากากอนามัยของเธอออก ใบหน้างดงามไร้ที่ติพลันปรากฏสู่สายตา

หลินซฺวินมองจนตาค้าง

"รุ่นพี่ พี่สวยจังเลยครับ"

ใบหน้าสะคราญของซูชิงซือพลันเห่อแดงขึ้นมาทันที แพขนตายาวสั่นระริก

การถูกรุ่นน้องรวบตัวเข้ามากอดไว้อย่างเผด็จการเช่นนี้ ทั้งยังเอ่ยปากชมเธอ ความรู้สึกดีใจสายหนึ่งพลันเอ่อล้นขึ้นมาในอก

ไก่งามเพราะขน คนงามเพื่อคนที่รัก เธอก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง พอถูกคนที่ชอบเอ่ยปากชม ย่อมรู้สึกดีใจและภูมิใจเป็นธรรมดา เพราะเธอมีรูปโฉมให้ภาคภูมิใจจริง ๆ

หลินซฺวินค่อย ๆ โน้มศีรษะลงมา ความสูงของเขากับรุ่นพี่ต่างกันไม่มากนัก เพียงแค่ก้มลงไปนิดเดียวก็แทบจะแตะโดนพวงแก้มของเธอแล้ว

"รุ่นพี่ ผมอยากจูบพี่"

เสียงกระซิบที่กดต่ำของหลินซฺวินแฝงเสน่ห์ทุ้มกังวาน เย้ายวนใจจนถึงที่สุด

เขาเพียงแค่บอกความรู้สึกของตัวเอง ไม่ได้คิดจะขออนุญาตรุ่นพี่อยู่แล้ว ดังนั้นพอสิ้นเสียง ซูชิงซือยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ริมฝีปากของเธอก็ถูกประกบปิดลงมาเสียก่อน

ซูชิงซือหลับตาลงอย่างจำนนเพื่อรองรับการรุกรานจากรุ่นน้อง สองมือค่อย ๆ เอื้อมออกไปโอบรอบลำคอของเขาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะตอบรับความรู้สึกชอบของเขาด้วยความเก้ ๆ กัง ๆ

เทพีผู้เย็นชาอะไรกัน ในเวลานี้ เธอได้ร่วงหล่นลงมาสู่โลกมนุษย์แล้ว

ร่างกายของรุ่นพี่ราวกับมีมนตร์สะกดบางอย่าง หลินซฺวินไร้ซึ่งความต้านทานโดยสิ้นเชิง ความรู้สึกเหมือนตกลงสู่แดนเซียนนั้นดึงดูดใจเขาอย่างลึกล้ำ

เนิ่นนานทีเดียวกว่าที่ชายหญิงผู้กอดจูบกันคู่นี้จะยอมผละออกจากกันอย่างแสนเสียดาย

ทั้งสองคนต่างก็หน้าแดงก่ำ หอบหายใจรุนแรง โดยเฉพาะซูชิงซือ แววตาของเธอเคลือบไปด้วยม่านน้ำตา มีความอ่อนหวานระทดระทวยอย่างน่าทะนุถนอม ชวนให้คนรู้สึกอยากจะเอาชนะเธอยิ่งนัก

หลินซฺวินสูดหายใจเข้าลึก ๆ เขาหันหลังกลับไป นั่งยอง ๆ ลงกับพื้นเพื่อสงบสติอารมณ์

"เป็นอะไรไปเหรอ"

ในดวงตาของซูชิงซือเต็มไปด้วยความสงสัย

"ไม่มีอะไรครับรุ่นพี่ ผมขอเวลาสงบใจสักแป๊บ"

หลินซฺวินตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงอู้อี้

ให้ฟ้าเป็นพยานว่ารูปร่างของรุ่นพี่มันเกินเบอร์ขนาดไหน แค่เข้าใกล้เธอเขาก็ไม่มีภูมิต้านทานแล้ว ไม่ต้องพูดถึงตอนที่จูบกับรุ่นพี่เลย สัมผัสแบบนั้นมันจุดไฟในตัวเขาโดยตรง ความปรารถนาดั้งเดิมกำลังแผดเผาสติสัมปชัญญะของเขา

ไม่ได้ เขาต้องควบคุมตัวเองหน่อย ไม่อย่างนั้นคงต้านทานไม่ไหวจริง ๆ

แต่ว่า เขากลับไม่มีภูมิต้านทานต่อรุ่นพี่เลยสักนิดนี่สิ!

การมีแฟนสาวสวยเหมือนนางฟ้ามันเป็นความรู้สึกแบบไหนกันนะ

ซูชิงซือเองก็กำลังปรับอารมณ์ของตัวเองอยู่เหมือนกัน รุ่นน้องจู่ ๆ ก็จู่โจมด้วยการประกบปากแบบนั้น เธอก็ตั้งตัวไม่ทันเหมือนกัน

หลังจากนั่งยอง ๆ อยู่หลายนาที หลินซฺวินถึงค่อยลุกขึ้นยืนแล้วถอนหายใจออกมา

เกือบจะขายหน้าต่อหน้ารุ่นพี่แล้วเชียว

หันกลับไปมองรุ่นพี่ ก็พบว่าสีหน้าของเธอในตอนนี้ดูเคร่งขรึมจริงจัง

หัวใจของหลินซฺวินกระตุกวูบ ถามออกไปอย่างระมัดระวัง "รุ่นพี่ เป็นอะไรไปเหรอครับ"

ซูชิงซือสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเอ่ย "พวกเราแบบนี้ มันพัฒนาเร็วไปหน่อยหรือเปล่า"

"เอ๊ะ" หลินซฺวินประหลาดใจ

ซูชิงซือมองเขาด้วยสายตาเรียบนิ่ง "วันนี้ถือเป็นรางวัลให้เธอ ต่อไปถ้าอยากจะจูบ ต้องได้รับความยินยอมจากฉันก่อน"

หลินซฺวินเหวอไปเลย

จู่ ๆ สิทธิ์ในการจูบก็ถูกริบไป เขาจึงยังปรับอารมณ์ตามไม่ค่อยทัน

"แล้วกอดล่ะครับ"

"ดูตามสถานการณ์"

"จับมือล่ะครับ"

"ตอนที่ไม่มีคน อนุญาตได้"

เมื่อมองดูท่าทางแข็งทื่อของหลินซฺวิน มุมปากของซูชิงซือก็ยกขึ้น

เธอเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างหัวโบราณ ความคืบหน้าขนาดนี้ในตอนนี้ สำหรับเธอยังถือว่ากะทันหันไปหน่อย

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป บางทีเธอเองอาจจะขาดสติจนถลำลึกเข้าไปด้วย

แน่นอนว่าเธอยังประเมินเสน่ห์ของตัวเองต่ำไป และยิ่งประเมินภูมิต้านทานของหลินซฺวินสูงเกินไป

หลินซฺวินลองคิดดูแล้วก็เห็นว่ามีเหตุผล เขาบุ่มบ่ามไปหน่อยจริง ๆ จนทำให้รุ่นพี่ตกใจ

ควบคุมตัวเอง! หลินซฺวิน นายต้องควบคุมตัวเอง!

ซูชิงซือมองดูท่าทางของเขา ในใจส่วนลึกก็อ่อนยวบลงอีก จึงเป็นฝ่ายยื่นมือไปกุมมือเขาไว้ "แน่นอน ที่ฉันพูดหมายถึงหลังจากนี้ แต่คืนนี้ เธอสามารถ..."

"จับมือเหรอครับ"

"อืม"

"กอดเหรอครับ"

"...อืม"

"แล้วจูบล่ะครับ"

"......อืม"

ทุกครั้งที่หลินซฺวินถามไปหนึ่งอย่าง เสียงของซูชิงซือก็ยิ่งเบาลงเรื่อย ๆ และพวงแก้มก็ยิ่งแดงระเรื่อขึ้นเรื่อย ๆ

ความรู้สึกห่อเหี่ยวในใจของหลินซฺวินพลันมลายหายไปจนหมดสิ้น เขากุมมือเล็ก ๆ อันเนียนนุ่มของรุ่นพี่ไว้พลางยิ้มตาหยี "กว่าจะหมดวันนี้ยังเหลืออีกตั้งหลายชั่วโมง ถ้างั้นผมไม่ปล่อยแล้วนะ!"

ซูชิงซือเบือนหน้าไปอีกทาง ไม่กล้าสบสายตากับเขา

"ว้าว! แม่ดูเร็ว มีนางฟ้าตัวเป็น ๆ ด้วย!"

ตอนนั้นเอง แม่ลูกคู่หนึ่งก็เดินผ่านมา เด็กผู้ชายตัวน้อยชี้ไปที่ซูชิงซือด้วยความประหลาดใจ สีหน้าดูตื่นเต้นสุดขีด

แม่ของเขาก็ตกตะลึงในหน้าตาอันโดดเด่นของคนทั้งสองเช่นกัน แต่ก็ยังห้ามปรามพฤติกรรมเสียมารยาทของลูกชาย "ชี้คนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้นะลูก"

เธอส่งยิ้มเชิงขอโทษให้กับคนทั้งสอง

หลินซฺวินส่งยิ้มตอบกลับไปเช่นกัน เมื่อกี้ตอนที่จูบรุ่นพี่เขาได้ดึงหน้ากากอนามัยออกไปแล้ว

หลังจากผนึกใบหน้าอันงดงามเหนือมนุษย์ของซูชิงซือไว้อีกครั้ง หลินซฺวินก็หันไปพูดกับเด็กผู้ชายตัวน้อยอย่างจริงจัง "นี่คือแฟนของพี่ชายครับ"

เด็กผู้ชายตัวน้อยทำหน้าตาไร้เดียงสา "พี่ชายเก่งจัง ทำให้นางฟ้ามาเป็นแฟนได้ โตขึ้นผมก็จะมีนางฟ้าเป็นแฟนบ้าง"

"ฮ่า ๆ"

พลางมองแผ่นหลังของสองแม่ลูกที่เดินจากไป หลินซฺวินก็หันไปยิ้มให้ซูชิงซือ "ไปกันเถอะครับ ท่านแฟนสาว?"

มุมปากของซูชิงซือยกยิ้มขึ้นมาราวกับสายลมวสันต์พัดผ่าน "อืม"

ทั้งสองคนค่อย ๆ เดินมุ่งหน้าไปข้างหน้า แสงไฟจากโคมไฟถนนทอดยาวเงาของพวกเขาออกไปไกล