ตอนที่ 97 วันแรกที่เป็นแฟนกัน

ยามพลบค่ำ ทั้งสองเดินทอดน่องไปตามทางเดินแคบๆ ในสวนสาธารณะ กลิ่นหอมจางๆ ของมวลดอกไม้และใบหญ้าโชยมาตามลม สายลมพัดแผ่วเบาปะทะปลายเส้นผมของพวกเขา แสงจันทร์รำไรสาดส่องลงมายังสวนสาธารณะอันเงียบสงบแห่งนี้

ภายในใจของหลินซฺวินในเวลานี้กลับปั่นป่วนไม่หยุด ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงจนได้ เขาเคยฝันเห็นภาพแบบเดียวกันนี้มาก่อน

ได้กุมมือน้อยๆ ของรุ่นพี่ เดินเล่นในสวนสาธารณะหลังมื้ออาหาร เป็นภาพที่อบอุ่นหัวใจและน่าอิจฉาอย่างยิ่ง

เขาหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน ก่อนจะกระชับมือเธอไว้เบาๆ แล้วเอ่ยถามด้วยสายตาอบอุ่น "เหนื่อยไหมครับ"

ซูชิงซือส่ายหน้า "ดีขึ้นมากแล้ว"

พอกินอิ่มดื่มอุ่น ร่างกายได้รับการดูแลให้อบอุ่นเป็นอย่างดี เธอก็รู้สึกว่าประจำเดือนมันก็แค่นั้นเอง อีกทั้งยังมีความเอาใจใส่จากรุ่นน้อง ตอนนี้อารมณ์ของเธอจึงปลอดโปร่งแจ่มใสเป็นพิเศษ

หลินซฺวินชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเปลี่ยนเป็นอีกคำถาม "หนาวไหมครับ"

สภาพอากาศในเดือนตุลาคมไม่อาจเรียกว่าหนาวได้ ตอนกลางวันถึงขั้นร้อนด้วยซ้ำ แต่หลังจากดวงอาทิตย์ตกดินไปแล้ว ก็จะมีความเย็นเยียบอยู่บ้าง

ซูชิงซือยังคงตอบอย่างใจเย็น "ก็พอนั่งได้"

"งั้นก็แปลว่าหนาวสินะครับ" หลินซฺวินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง จากนั้นเขาก็ยกแขนขึ้นโอบไหล่ของซูชิงซือทันที

ซูชิงซือเหลือบมองเขาอย่างเฉยเมย "รุ่นน้อง นึกไม่ถึงเลยนะว่าเธอจะร้ายกาจขนาดนี้"

หลินซฺวินยิ้มบางๆ "รุ่นพี่ครับ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมมีความรักเลยนะ ผมแค่... รู้สึกว่ามันเหมือนฝันไป ไม่ได้ตั้งใจจะเอาเปรียบพี่สักหน่อยนะครับ"

ซูชิงซือพูดเรียบๆ "งั้นเมื่อกี้เธอจูบหมูหรือไง"

พอพูดจบ เธอก็ชะงักไป เอ๊ะ? เหมือนกำลังด่าตัวเองอยู่ยังไงชอบกล

ทันใดนั้น เธอก็ตวัดสายตาค้อนใส่หลินซฺวิน

หลินซฺวินหัวเราะแหะๆ

วันนี้เป็นวันแรกที่ทั้งสองตกลงคบกันแท้ๆ แต่เวลาอยู่ด้วยกันกลับไม่ได้ดูเก้อเขินเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าไม่ต้องมีการซักซ้อมใดๆ ก็สามารถแสดงความใกล้ชิดสนิทสนมกันได้อย่างเป็นธรรมชาติ

หลินซฺวินคิดว่า นั่นเป็นเพราะตอนที่พวกเขายังไม่ได้ตกลงคบกัน ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นสองสามครั้งนั้นทำให้เริ่มชินไปแล้วนั่นเอง

ดาวมหาวิทยาลัยหนานต้า เทพีในดวงใจของผู้คนนับไม่ถ้วน วันนี้ โดนเขาพิชิตใจได้แล้ว!

"ฮิๆ!"

พอนึกถึงตรงนี้ หลินซฺวินก็หลุดหัวเราะออกมาอย่างโง่งมอีกครั้ง

ซูชิงซือมองรุ่นน้องที่ดูเหมือนจะสติหลุดไปแล้วด้วยความขำระคนอ่อนใจ "หัวเราะอะไรของเธอ"

หลินซฺวินชูมือที่กุมกันอยู่ขึ้นมาอย่างอารมณ์ดีแล้วเอ่ยว่า "ต่อไปนี้ รุ่นพี่ก็ไม่ต้องอยู่คนเดียวอีกแล้วนะครับ รุ่นพี่มีผมคอยอยู่เคียงข้างแล้ว!"

ซูชิงซือเลิกคิ้วขึ้น "เจ้าทึ่ม ใครบอกว่าฉันอยู่คนเดียว ฉันยังมีแม่กับพี่ชายอยู่นะ"

หลินซฺวินเพิ่งได้สติ รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย จึงแก้คำพูด "ผมหมายถึงเพื่อน เอ่อ ก็ไม่ใช่สิ ความหมายของผมคือ รุ่นพี่ไม่ต้องกังวลเรื่องไม่มีเพื่อนแล้ว มีผมแค่คนเดียวก็พอ ผมจะดูแลรุ่นพี่เป็นอย่างดีเลยครับ!"

ทั้งที่เป็นคำพูดที่ดูโง่เง่าแท้ๆ แต่กลับทำให้ในใจของซูชิงซือเกิดความรู้สึกอันซับซ้อนขึ้นมา

ดูเหมือนว่าจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ การที่มีใครสักคนเพิ่มเข้ามาในบ้านเพื่ออยู่เป็นเพื่อน ได้กินข้าวด้วยกันเพิ่มอีกคน ความรู้สึกแบบนั้น... มันก็ไม่เลวเหมือนกัน

"รุ่นน้อง"

"ครับ?"

"พวกเราไปที่นั่นกันเถอะ ฉันอยากไปหาพ่อ"

"ได้ครับ"

แววตาของหลินซฺวินอ่อนโยนลง เขากุมมือรุ่นพี่ไว้แน่น จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเตรียมจะเรียกรถ

ทันใดนั้น แขนของซูชิงซือก็ยื่นเข้ามา แล้วคว้าโทรศัพท์มือถือของเขาไป

แววตาของหลินซฺวินฉายความไม่เข้าใจออกมาวูบหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ตกใจอะไรมากนัก "มีอะไรเหรอครับรุ่นพี่"

ซูชิงซือไม่ได้ตอบ เธอจ้องมองภาพพักหน้าจอบนโทรศัพท์ของสหายหลินซฺวิน "เธอเองก็มีรูปนี้ด้วยเหรอ"

ภาพพักหน้าจอของเขาเหมือนกับของเธอไม่มีผิดเพี้ยน

หลินซฺวินอธิบาย "ใช่ครับ รูปนี้รุ่นพี่เจียงเป็นคนถ่าย พอเสร็จแล้วเธอก็ส่งมาให้ผม ขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่าผมไม่รู้มาก่อนเลยว่าเธอจะถ่ายรูปนี้น่ะครับ"

ซูชิงซือเหลือบมองเขาอย่างเฉยเมย ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ "รูปของฉันเธอก็เป็นคนส่งมาให้เหมือนกัน ตอนนั้นเธอบอกว่า ส่งให้ฉันแค่คนเดียว เป็นภาพที่มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น"

หลินซฺวิน: ...

ให้ตายสิ รุ่นพี่เจียง พี่เล่นแบบนี้ผมก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้วนะ พี่เตรียมใจรับชะตากรรมไว้ให้ดีเถอะ

"ตั้งมานานเท่าไหร่แล้ว"

"เอ่อ หลายสัปดาห์แล้วครับ"

หลายสัปดาห์ นั่นก็หมายความว่าหลังจากกลับมาจากวันนั้นไม่กี่วัน เขาก็เริ่มตั้งเป็นภาพพักหน้าจอแล้ว

ซูชิงซือรู้สึกถึงบางอย่างที่ยากจะบรรยายในหัวใจ ที่แท้รุ่นน้องก็ชอบเธอมาตั้งนานแล้ว...

"รหัสผ่านคืออะไร"

"วันเกิดผมครับ"

ใบหน้างดงามของซูชิงซือพลันแข็งค้างไปทันที

หลินซฺวินเห็นแบบนั้นก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันที "001110 ครับ"

ดูเหมือนรุ่นพี่จะไม่รู้วันเกิดของเขา

อืม เขาก็ไม่รู้วันเกิดเธอเหมือนกัน

ซูชิงซือพิมพ์รหัสผ่านเข้าไปด้วยสีหน้าราบเรียบ ทว่าพอหน้าจอสลับมาที่หน้าโฮม สีหน้าเธอก็ชะงักไป

เพราะภาพวอลเปเปอร์หน้าโฮมยังคงเป็นเธอ เพียงแต่ไม่ใช่รูปเดียวกับภาพพักหน้าจอ

"เธอมีรูปนี้ได้ยังไง"

หลินซฺวินเกาหัวแกรกๆ "ผมขอกับเถ้าแก่มาน่ะครับ"

ซูชิงซือหรี่ตาลง "เธอยังมีวีแชตเถ้าแก่อีกเหรอ"

ด้วยความฉลาดของเธอ ไม่นานก็จับความผิดปกติได้

ในที่สุดหลินซฺวินก็ต้องยอมสารภาพเรื่องราวทั้งหมดที่แอบ "สมรู้ร่วมคิด" กับเถ้าแก่

"ร้ายกาจไม่เบานี่รุ่นน้อง คิดไม่ถึงเลยนะว่าเธอจะเจ้าแผนการขนาดนี้!" ซูชิงซือเอ่ยขึ้นอย่างยิ้มๆ เหมือนไม่ยิ้ม

เจ้าหมอนี่ เพื่อให้ได้รูปของเธอมา ถึงกับยอมติดสินบนเถ้าแก่ร้านเสื้อผ้า ช่างทำให้เธอประหลาดใจจริงๆ ทั้งเคืองทั้งขำ

หลินซฺวินรีบขอความเมตตา "รุ่นพี่ ผมผิดไปแล้วครับ! คราวหน้าไม่กล้าอีกแล้วครับ"

"หืม? ยังคิดจะมีคราวหน้าอีกเหรอ"

"ไม่ครับ! ผมปากไวไปเอง พูดผิดครับ ไม่มีคราวหน้าเด็ดขาดแล้วครับ!"

"ฮึ่ม!"

รุ่นพี่นางฟ้าส่งเสียงฮึดฮัดอย่างถือตัว จากนั้นก็เปิดอัลบั้มรูป กดแชร์รูปคู่ของทั้งสอง แล้วใช้โทรศัพท์ของหลินซฺวินส่งเข้าเครื่องตัวเอง

รูปที่ตัวเองใส่ชุดกระโปรงยาวสีฟ้า ขนาดเธอยังไม่มีเลย

รุ่นน้องดันมีอยู่คนเดียว ไม่ยุติธรรมเกินไปแล้ว

หลินซฺวินถอนหายใจโล่งอก โชคดีที่รุ่นพี่ไม่ได้โกรธเขาจริงจัง

รุ่นพี่เกลียดคนที่โกหกหลอกลวงเธอเป็นที่สุด

"ทีหลังอย่าให้มีเรื่องแบบนี้อีกนะ ถ้าอยากได้รูป ก็แค่บอกฉันคำเดียวก็พอแล้ว" ซูชิงซือเอ่ยช้าๆ

"ได้เลยครับ รุ่นพี่" หลินซฺวินกระชับมือเธอแน่นขึ้น

ซูชิงซือก็บีบมือเขาตอบเช่นกัน พร้อมกับยื่นโทรศัพท์คืนให้เขา "เรียกรถเถอะ"

ภายใต้การกดเรียกของหลินซฺวิน คนขับรถก็มารับอย่างรวดเร็ว

หลินซฺวินใส่หน้ากากอนามัยให้รุ่นพี่อย่างเอาใจใส่

ซูชิงซือมองเขาแวบหนึ่ง "ใส่ทำไมล่ะ"

หลินซฺวินเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง "รุ่นพี่ พี่ต้องประเมินเสน่ห์ของตัวเองให้ดีก่อนนะครับ นี่ผมกำลังปกป้องพี่อยู่นะ"

ซูชิงซือมีแววตาพรายยิ้มขึ้นมาวูบหนึ่ง "ฉันชอบฟังเธอพูดจาไร้สาระแบบจริงจังนี่แหละ"

หลินซฺวิน : ...

หลังจากขึ้นรถ หลินซฺวินก็ยืนยันจุดหมายปลายทางกับคนขับ

ทั้งสองแวะไปซื้อดอกไม้ที่ร้านดอกไม้ก่อน ยังคงเป็นร้านเดิมเมื่อคราวก่อน ทว่าคราวนี้ซื้อมาสองช่อ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งคู่ก็มาถึงทางเข้าสุสาน

เมื่อมองรูปถ่ายของพ่อของรุ่นพี่ ในแววตาของหลินซฺวินก็ปรากฏความรู้สึกอันซับซ้อน คราวก่อนที่มาที่นี่ เขามาในฐานะเพื่อนที่มาเป็นเพื่อนรุ่นพี่ แต่ตอนนี้ เขามาในฐานะแฟนหนุ่มของซูชิงซือ

เมื่อรับรู้ได้ว่าอารมณ์ของรุ่นพี่ไม่ค่อยสู้ดีนัก หลินซฺวินจึงค่อยๆ ดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก

ฝ่ายหลังไม่ได้ปฏิเสธ เธอซบอยู่ในอ้อมอกของหลินซฺวินอย่างวางใจ สายตาเหม่อมองไปยังป้ายหลุมศพของพ่อ

เธอเริ่มเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวของเธอให้หลินซฺวินฟัง

หลินซฺวินรับฟังเงียบๆ กอดรุ่นพี่ไว้ บางคราวก็กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น บางคราวก็ลูบเบาๆ เพื่อสื่อถึงความรู้สึกในใจของเขา