ตอนที่ 96 รุ่นน้อง เธอขี้โกงเกินไปแล้ว

ความรู้สึกของการที่ถูกคนที่ตัวเองชอบ ชอบกลับเหมือนกัน มันเป็นอย่างไรกันนะ

หลินซฺวินรู้สึกว่า ไม่มีเรื่องไหนจะงดงามไปกว่าเรื่องนี้อีกแล้ว!

เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน แล้วเดินตรงไปยังซูชิงซือโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ซูชิงซือไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร แต่สัญชาตญาณกลับบอกให้เธอรู้สึกประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย ภาพลักษณ์เทพธิดาสุดเย็นชาในวันนี้พังทลายลงจนควบคุมไม่ได้ ตอนนี้เธอดูราวกับเป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่งที่กำลังมีความรัก มีทั้งความประหม่า และความขวยเขิน

หลินซฺวินลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งลงข้างกายรุ่นพี่

เขาขยับเข้าไปใกล้เธอ แล้วเอ่ยถามเสียงเบา "รุ่นพี่ พี่ชอบผมเหมือนกันจริง ๆ เหรอครับ"

เหมือนกัน

ใบหน้าสวยผุดผาดของซูชิงซือแดงระเรื่อ เธอไม่กล้าสบตาเขา จึงเบือนหน้าหนีไปอีกทาง และส่งเสียงครางรับในลำคอเบา ๆ แค่คำเดียว "อืม"

คำว่า "อืม" สั้น ๆ เรียบง่าย บ่งบอกความในใจของเธอออกมาจนหมดสิ้น

ประกายในแววตาของหลินซฺวินยิ่งทวีความสว่างไสว สายตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน

เขายื่นมือออกไปกุมมือน้อย ๆ ของเธอไว้ ร่างกายของหญิงสาวพลันชะงักแข็งเกร็ง ทว่าไม่ได้สะบัดหนี แต่กลับยอมรับการกระทำของเขาแต่โดยดี

"รุ่นพี่ บังเอิญจังเลย ผมก็ชอบพี่เหมือนกัน"

น้ำเสียงทุ้มต่ำของเด็กหนุ่มดังขึ้น สายตาของซูชิงซือก็เปลี่ยนจากเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน เธอเงยหน้าขึ้นมองหลินซฺวิน "ฉันรู้แล้ว"

หลินซฺวินประหลาดใจ "พี่รู้เหรอครับ"

เธอเอ่ยอย่างราบเรียบ "เธอยังแสดงออกไม่ชัดพออีกเหรอ รุ่นน้อง"

คำว่า "รุ่นน้อง" สองพยางค์ท้ายสุดมีเสียงขึ้นจมูกเล็กน้อย เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันเย้ายวน

หลินซฺวินคิดตามแล้วก็จริง ตัวเขาแสดงออกชัดเจนขนาดนั้น รุ่นพี่ก็ฉลาดขนาดนี้ มีหรือจะไม่รู้ เพียงแต่เธอไม่ได้เปิดโปงเขา และไม่ได้เลือกที่จะตีตัวออกห่าง หากยังคงใช้เวลาร่วมกับเขาต่อไป นั่นก็หมายความว่า รุ่นพี่ไม่ได้ไม่ชอบเขาเลยสักนิด

สะเพร่าไปจริง ๆ!

หลินซฺวินแอบด่าตัวเองในใจที่รู้ตัวช้าเกินไป นึกไม่ถึงว่าจะรอมาจนถึงตอนนี้ถึงได้เผยความในใจออกไป

ไม่สิ ดูเหมือนรุ่นพี่จะเป็นฝ่ายเริ่มก่อนแท้ ๆ แต่เขากลับเป็นฝ่ายปอดแหกจะถอยหนีซะงั้น...

หากรุ่นพี่ไม่ได้พูดประโยคนั้นออกมา วันนี้เขาก็คงไม่มีความกล้าพอที่จะเอ่ยปาก ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไหร่ทั้งสองคนถึงจะทะลุผ่านม่านบาง ๆ ชั้นนั้นไปได้

พอนึกถึงตรงนี้ หัวใจของหลินซฺวินก็เปี่ยมล้นไปด้วยความซาบซึ้ง รุ่นพี่ ดีเกินไปแล้วจริง ๆ!

เขากุมมือเธอไว้แน่น มือเล็ก ๆ นั้นทั้งเย็นทั้งนุ่ม พอลองบีบเบา ๆ แล้วให้สัมผัสที่สบายมืออย่างยิ่ง

หลินซฺวินเผยรอยยิ้มที่โล่งใจและเปี่ยมสุขออกมา

"จับเพลินไหม" ซูชิงซือถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ทว่าริ้วรอยแดงระเรื่อบนใบหน้ายังไม่จางหายไป

หลินซฺวินยิ้มตาหยีพลางตอบ "ในที่สุดผมก็ได้จับมือรุ่นพี่แบบเปิดเผยเสียทีครับ"

"รุ่นพี่ อ๊ะ ไม่สิ คุณแฟนสุดที่รัก"

เมื่อสัมผัสได้ถึงความสุขของหลินซฺวิน ซูชิงซือก็พลอยผ่อนคลายลงไปด้วย เธอคลี่ยิ้มออกมาบาง ๆ

นั่นสินะ ในที่สุดทั้งคู่ก็ได้คบกันเสียที นี่น่ะหรือคือสิ่งที่เรียกว่าความรู้สึกที่ตรงกัน ความรู้สึกแบบนี้ มันก็ไม่ได้แย่เลยสักนิด

"หลินซฺวิน"

"ครับ?"

"พวกเรามาลองดูกันเถอะ"

"ตกลงครับ"

ลองดูว่าพวกเราจะสามารถสร้างอนาคตอันงดงามร่วมกันได้หรือไม่

เริ่มตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป พวกเขาก็คือคนรักกันแล้ว!

"รุ่นพี่ครับ"

"หือ?"

"ขอจูบหน่อยสิครับ"

"..."

ใบหน้าสะสวยของซูชิงซือแดงก่ำไปหมดแล้ว

ก่อนหน้านี้ใช่ว่าพวกเขาไม่เคยจูบกัน แต่ก็จำกัดอยู่แค่ตรงหน้าผาก แถมยังเกิดขึ้นเพราะบรรยากาศพาไป ทว่าในตอนนี้ เธอที่เพิ่งจะก้าวข้ามสถานะมาได้หมาด ๆ ดูเหมือนจะยังปรับตัวเข้ากับบทบาทใหม่ไม่ได้ในทันที

ตอนนี้เธอ กลายเป็นคนที่มีแฟนแล้ว

"ฉัน...ยังไม่ชิน"

เทพธิดาหน้าแดงก่ำขณะเอ่ยประโยคนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงสงบ ช่างดูน่ารักจนใจละลาย

หลินซฺวินเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองผลีผลามเกินไป เมื่อกี้เขาเพียงแค่รู้สึกว่าเรื่องทั้งหมดนี้มันไม่เหมือนความจริง เลยอยากจะพิสูจน์ดูสักหน่อย

อย่าว่าแต่รุ่นพี่เลย แม้แต่เขาก็ยังปรับตัวไม่ทันเหมือนกัน!

ตอนนี้ทั้งสองคนต่างก็มีอารมณ์พลุ่งพล่านขึ้นมาจนควบคุมตัวเองแทบไม่อยู่

"งั้น ผมจะรอนะครับ" หลินซฺวินกุมมือเธอไว้แน่น

ซูชิงซือเหลือบมองเขา แววตามีประกายหลุกหลิกหลบเลี่ยงเล็กน้อย ก่อนจะพึมพำอ้อมแอ้ม "เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกหน่อยสิ"

"เอ๋?" หลินซฺวินสงสัย รุ่นพี่มีอะไรอยากจะพูดกับเขาอย่างนั้นหรือ

เขาจึงเอียงหูแนบเข้าไปใกล้

ทว่าในวินาทีถัดมา หลินซฺวินก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่เย็นเฉียบแตะลงบนแก้มของเขาแผ่วเบา

เขาสะดุ้งเฮือก ร่างกายแข็งทื่อไปทั้งตัว ขนลุกซู่ไปถึงไหนต่อไหน

สายตาหันขวับไปมองรุ่นพี่อย่างตะลึงงัน ทว่าอีกฝ่ายกลับเบือนหน้ามองไปทางอื่นเสียแล้ว มีเพียงใบหน้าด้านข้างและติ่งหูของเธอในยามนี้ที่แดงก่ำราวกับกุ้งต้มสุก

รุ่นพี่ หอมแก้มเขาเหรอ

เชี่ย! เชี่ย เชี่ย เชี่ย!

หลินซฺวินไม่อาจหาคำพูดใดมาบรรยายความรู้สึกของตัวเองได้เลย ในใจเอาแต่กรีดร้องซ้ำไปซ้ำมา

อ๊ากกก!

นี่รุ่นพี่เป็นฝ่ายจูบเขาเองเลยนะเนี่ย!

จูบจากเทพธิดาเชียวนะ นี่มันจะไม่เปี่ยมสุขเกินไปหน่อยเหรอ?

เนิ่นนานกว่าหลินซฺวินจะได้สติกลับมา เขาทำสีหน้าจริงจังเคร่งขรึม "รุ่นพี่ ทำไมพี่ถึงทำแบบนี้ล่ะครับ?"

ซูชิงซือชะงักไป จากนั้นก็หันมามองเขาด้วยความประหลาดใจ

หลินซฺวินเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง "จู่ ๆ รุ่นพี่ก็ให้ของขวัญล้ำค่ากับผมขนาดนี้ ถ้าผมไม่ตอบแทนคืนบ้าง มันดูจะเสียมารยาทไปหน่อยใช่ไหมล่ะครับ?"

ในใจของซูชิงซือพลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ค่อยดี ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกได้ว่ามีมือข้างหนึ่งทาบลงบนเอว แรงดึงส่งผ่านมาจนเธอเสียการทรงตัว ร่างทั้งร่างเซถลาเข้าไปหาหลินซฺวินทันที

เธอเพิ่งจะอ้าปากส่งเสียงอุทาน ทว่าวินาทีถัดมา ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อก็ถูกบางสิ่งปิดทับลงมาเสียแล้ว

ดวงตาของซูชิงซือเบิกกว้างขึ้นมาฉับพลัน ดูเหมือนเธอจะไม่คาดคิดเลยว่ารุ่นน้องจะกล้าหาญชาญชัยถึงเพียงนี้

ยามริมฝีปากถูกรุกล้ำ เธอราวกับลืมสิ้นวิธีหายใจ สมองพลันขาวโพลนไปหมด ร่างกายอ่อนยวบลงเหมือนเส้นบะหมี่ในพริบตา ต้องพึ่งพาการพยุงของหลินซฺวินเอาไว้ พลางถูกบังคับให้แหงนหน้าขึ้น ปรือตาลงครึ่งหนึ่งเพื่อตอบรับสัมผัสจากเขา

ทั้งสองคนต่างก็เพิ่งเคยจูบกันเป็นครั้งแรก ซึ่งเป็นจูบแบบริมฝีปากประกบริมฝีปากอย่างแท้จริง การขยับจึงยังเคอะเขินและเงอะงะ ทว่าต่างฝ่ายต่างก็ไม่ยอมผละออกจากกัน พลอยพากันสำรวจความรู้สึกลึกซึ้งนี้ไปด้วยกัน

เนิ่นนานจนซูชิงซือแทบจะขาดใจจริง ๆ หลินซฺวินถึงได้ยอมปล่อยริมฝีปากเธอให้เป็นอิสระ

ซูชิงซืออาศัยจังหวะนั้นซุกใบหน้าที่ร้อนผ่าวลงกับอ้อมอกของหลินซฺวิน อุณหภูมิบนแก้มร้อนจัดเสียจนตัวเธอเองยังรู้สึกมึนงงไปหมด

เทพธิดาเขินเสียแล้ว

ให้ตายสิ พวกเขาพัฒนาไปเร็วขนาดนี้เชียวเหรอ?

แม้แต่หลินซฺวินเองก็ยังแทบไม่อยากจะเชื่อ

ทุกอย่างล้วนเกิดจากการกระทำตามสัญชาตญาณเพราะอารมณ์ชั่ววูบ ตัวเขาเองยังแทบไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังทำอะไรลงไป

ทว่าพอนึกถึงความสัมพันธ์และการอยู่ร่วมกันที่ผ่านมาของคนทั้งคู่ มันก็ดูเป็นเรื่องที่เป็นธรรมชาติและปกติอยู่เหมือนกัน

ทั้งสองกอดกันแนบแน่น ต่างฝ่ายต่างเป็นที่หลบซ่อนความขัดเขินให้แก่กัน ลมหายใจที่หอบสะท้านและเสียงหัวใจที่เต้นรัวระทึกต่างรับรู้ถึงกันได้อย่างชัดเจน

นี่น่ะหรือคือกลิ่นอายของความรัก?

หลายนาทีต่อมา

หลินซฺวินนั่งเท้าคาง มองดูรุ่นพี่ที่ก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อด้วยสายตาเซ่อซื่อ

เขาพบว่าวันนี้รุ่นพี่ดูงดงามสะดุดตายิ่งกว่าวันไหน ๆ ช่างครอบครองพื้นที่ทั้งหมดในหัวใจของเขาไปจนหมดสิ้น

ซูชิงซือกินข้าวไป พลางต้องทนรับสายตาที่จ้องมองมาไม่วางตาของหลินซฺวินไปด้วย ใบหน้างดงามไม่สามารถกลับคืนสู่สภาพปกติได้เลย ยังคงแต่งแต้มไปด้วยสีแดงระเรื่ออยู่ตลอดเวลา

"มองฉันทำไม? กินข้าวสิ"

น้ำเสียงของเธอกลับมาเย็นชาตามเดิม ทว่าไม่ได้เยือกเย็นถึงขั้นนั้น ราวกับเป็นเสียงกระซิบพึมพำที่แสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นมากกว่า

หลินซฺวินหัวเราะแหะ ๆ อย่างเซ่อซื่อ "รุ่นพี่ พี่สวยจังเลยครับ"

ซูชิงซือถลึงตาใส่เขา "สรุปว่าที่ผ่านมาเธอแกล้งทำเป็นอ่อนแอมาตลอดเลยใช่ไหม?"

รุ่นน้องคนนี้ดันกลายร่างเป็นหมาป่าตัวใหญ่ขึ้นมาเฉยเลย แถมยังบุกหนักขนาดนี้ เธอแทบจะตั้งรับไม่ทันอยู่แล้ว

หลินซฺวินรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน "เปล่าเลยนะครับรุ่นพี่ สำหรับรุ่นพี่แล้ว ผมชอบพี่มากถึงขีดสุดต่างหากล่ะครับ ถึงได้หักห้ามใจไม่อยู่แบบนั้น"

ซูชิงซือเอ่ยเสียงเรียบ "ชอบแค่ไหนกันเชียว"

หลินซฺวินเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง "รุ่นพี่ครับ ความรู้สึกชอบที่ผมมีต่อพี่ ไม่มีใครหน้าไหนมาแทนที่ได้ทั้งนั้น พี่น่ะได้ครอบครองพื้นที่ตรงนี้ไปจนหมดแล้ว ชั่วชีวิตที่เหลือนี้ นอกจากพี่แล้ว ก็ไม่อาจมีที่ว่างให้ใครเข้ามาได้อีกเลย"

เขาชี้นิ้วไปยังตำแหน่งหัวใจ แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความจริงใจและความรักอันลึกซึ้ง

ซูชิงซือชะงักไปเล็กน้อย หัวใจกลับมาเต้นตึกตักขึ้นมาอีกครา

รุ่นน้องคนนี้ ถ้าเธอยังทำแบบนี้อีก มันจะผิดกติกาแล้วนะ!