ตอนที่ 95 สารภาพรัก

สุดท้ายหลินซฺวินก็กลับมาที่บ้านหลังแรกสุดของเขา ซึ่งก็คือห้องหมายเลข 520 ในหมู่บ้านซิ่งฝู

เดิมทีเขาตั้งใจจะมาดูว่าที่นี่ถูกปล่อยเช่าไปหรือยัง นึกไม่ถึงว่าจะยังคงสภาพเดิมเหมือนตอนก่อนย้ายออกไปไม่มีผิด

หลินซฺวินไปหาเจ้าของห้องเช่า อีกฝ่ายพอเห็นว่าเป็นหลินซฺวิน ใบหน้าก็ยิ้มบานเป็นดอกเบญจมาศพลางเอ่ยเรียกว่านายน้อยหลินทันที เห็นได้ชัดว่าในหมู่บ้านแห่งนี้ ฐานะของครอบครัวหลินซฺวินไม่ใช่ความลับอีกต่อไปแล้ว

ตามที่เจ้าของห้องเช่าบอก ห้องนี้ถูกหลินป้าเทียนซื้อขาดไปแล้ว ให้กลายเป็นทรัพย์สินของพวกเขา ถึงจะไม่มีใครอยู่ ก็ห้ามปล่อยให้คนนอกเช่าเด็ดขาด

ยังไงก็เป็นบ้านที่อยู่มาตั้งหลายปี ครอบครัวตระกูลหลินจึงยังมีความผูกพันกับมันอยู่

หลินซฺวินขอกุญแจบ้านจากเจ้าของห้องเช่า จัดเก็บบ้านอีกสักหน่อยก็เข้าพักได้เลย

เขาวิดีโอคอลไปรายงานความปลอดภัยกับพ่อแม่ พอทั้งสองรู้ว่าเขาถึงเหลียงเฉิงแล้วก็แปลกใจมาก ยิ่งพอลูกชายได้กลับไปนอนที่ห้องเดิม พวกเขาก็รู้สึกทันทีว่าการตัดสินใจซื้อห้องนี้ไว้ในตอนนั้นถูกต้องที่สุดแล้ว

หลังจากเก็บกวาดเสร็จ หลินซฺวินก็ถือโอกาสอาบน้ำไปด้วย

เจ้าอ้วนยังอยู่ที่เมืองที่มหาวิทยาลัยตั้งอยู่ ไม่ได้กลับมาที่เหลียงเฉิง ดังนั้นเรื่องจะนัดเจอฟื้นความหลังคงเป็นไปไม่ได้ ในเมืองเหลียงเฉิง ดูเหมือนหลินซฺวินจะมีเพื่อนแค่เจ้าอ้วนคนเดียว

คนอื่นๆ เพื่อนม.ปลายงั้นเหรอ พอเรียนจบเขาก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย แม้แต่ในกลุ่มม.ปลาย ทุกคนก็เป็นเซียนดำน้ำกันหมด

หลินซฺวินยังคงวางใจเรื่องรุ่นพี่ไม่ได้ เขาจึงส่งข้อความไปหาอีกฝ่าย

อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

ซูชิงซือเช่าโฮมสเตย์ไว้ห้องหนึ่ง แต่ตามที่เธอบอก สภาพแวดล้อมไม่ค่อยดีเท่าไร โดนรูปโปรโมตบนอินเทอร์เน็ตหลอกเข้าให้ แถมยังค่อนข้างแพงอีกต่างหาก

แล้วแบบนี้หลินซฺวินจะนั่งติดได้อย่างไร เขารีบแต่งตัวเรียบร้อยแล้วออกจากบ้านทันที

อืม เขาแค่เป็นห่วงว่ารุ่นพี่พักอยู่ที่นั่นจะไม่ปลอดภัยเฉยๆ ไม่ใช่ว่าเขาอยากเจอรุ่นพี่สักหน่อย

โฮมสเตย์ไม่เหมือนโรงแรม มันก็เหมือนห้องเช่านี่แหละ มีสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานครบครัน หลินซฺวินกะว่าจะซื้อกับข้าวติดไม้ติดมือไปด้วยสักหน่อย

แม่ไก่แก่ ตุ๋นซุปไก่!

ซี่โครงหมู ปลา...

วัตถุดิบเปี่ยมคุณค่าทางอาหารทุกอย่างเขาเหมามาหมด ช่วงที่รุ่นพี่มีประจำเดือน เรื่องสารอาหารต้องดูแลให้ดีที่สุด

ดังนั้นเมื่อซูชิงซือเห็นหลินซฺวินหิ้วข้าวของพะรุงพะรังเข้ามา เธอจึงค่อนข้างประหลาดใจ

"รุ่นพี่ต้องยังไม่อิ่มแน่ๆ ผมจะทำกับข้าวให้พี่กินครับ" หลินซฺวินจัดการห้องครัวอย่างคุ้นเคย ราวกับเป็นบ้านตัวเอง โชคดีที่เขามองการณ์ไกล พวกน้ำมันและเครื่องปรุงต่างๆ ซื้อมาเปลี่ยนใหม่หมด เพราะที่นี่นอกจากจานชามแล้ว อย่างอื่นก็แทบจะขาดแคลนไปหมด

เมื่อมองดูแผ่นหลังอันวุ่นวายของสหายหลินซฺวิน จู่ๆ ซูชิงซือก็มีความรู้สึกเหมือนได้รับการดูแล ความรู้สึกแบบนี้เคยเกิดขึ้นมาก่อนแล้ว เธอพบว่าเวลาที่หลินซฺวินอยู่ เรื่องหลายอย่างเธอแทบไม่ต้องลงมือทำเองเลย และหลินซฺวินก็ไม่ยอมให้เธอทำด้วย

อืม ตรงจุดนี้รุ่นน้องทำคะแนนบวกได้เยอะเลยทีเดียว แค่ไม่รู้ว่าหลังแต่งงานแล้วจะยังรักษาความดีนี้ไว้ได้หรือเปล่า

ถุย! นี่เธอคิดเตลิดไปถึงไหนกันเนี่ย?

พอคนเราว่างขึ้นมา ก็ชอบคิดฟุ้งซ่านจริงๆ นั่นแหละ!

หลินซฺวินทำอาหารออกมาได้อุดมสมบูรณ์มาก เปี่ยมไปด้วยคุณค่าทางอาหาร ทุกจานโรยต้นหอมผักชีของโปรดของรุ่นพี่ ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่ว แค่ซูชิงซือได้กลิ่นก็น้ำลายสอแล้ว

ล้างจานชาม ตักข้าว รินน้ำอุ่นให้รุ่นพี่หนึ่งแก้ว

บริการครบวงจร

"รุ่นพี่ครับ สภาพแวดล้อมที่นี่ไม่ค่อยดีเลย แถมยังอยู่ชั้นห้าอีก เดินขึ้นเดินลงเหนื่อยจะตาย ย้ายที่พักเถอะครับ?"

ระหว่างกินข้าว หลินซฺวินก็เอ่ยแนะนำ

ซูชิงซือเอ่ยเสียงเรียบ "จ่ายเงินไปแล้ว ก็อยู่ๆ ไปเถอะ"

หลินซฺวินหยิบโทรศัพท์ออกมาทันทีแล้วกดรัวๆ

บนโต๊ะอาหาร โทรศัพท์ของซูชิงซือสว่างวาบขึ้น ข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมา

ทว่าซูชิงซือกลับรีบคว้าโทรศัพท์ไปอย่างรวดเร็ว

แต่หลินซฺวินก็ยังคงมองเห็นอยู่ดี

เขาเบิกตากว้างมองรุ่นพี่ "รุ่นพี่ครับ ภาพพื้นหลังนั่น..."

สวรรค์ นั่นไม่ใช่รูปถ่ายคู่ของเขากับรุ่นพี่หรอกเหรอ นั่นมันรูปคู่ตอนที่ไปคีบตุ๊กตากับรุ่นพี่คราวก่อนนี่นา!

รุ่นพี่ถึงกับใช้ภาพพื้นหลังรูปเดียวกับเขาเลยเหรอ!

ประหลาดใจเหลือเกิน!

หลินซฺวินเซอร์ไพรส์สุดๆ ไปเลย!

ซูชิงซือตีหน้านิ่ง "เธอตาฝาดแล้ว"

เธอแกล้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นพลางเปิดดูข้อความ ทันใดนั้นก็ชะงักไป "เธอโอนเงินมาให้ฉันทำไม"

หลินซฺวินโอนเงินให้เธอหนึ่งพันหยวน

หลินซฺวินกล่าวว่า "ค่าห้องนี้ถือว่าผมออกให้แล้วกันครับ เมื่อกี้ตอนผมเดินขึ้นมา เห็นตรงบันไดมืดมากเลย ไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไร พวกเราเปลี่ยนที่กันเถอะครับ"

เว้นแต่ว่าเขาจะคอยมาส่งรุ่นพี่ได้ทุกครั้ง ทว่าเขาก็ไม่อาจรับประกันได้ว่าเวลาที่เขาไม่อยู่ รุ่นพี่จะตกอยู่ในอันตรายหรือไม่ เพราะถึงอย่างไรเธอก็หน้าตาสะสวยเกินไป ย่อมตกเป็นเป้าหมายของพวกคนไม่ดีได้ง่าย

ซูชิงซือมองเขาอย่างทั้งขำทั้งเอ็นดู "คนเลวมันไม่ได้เยอะอย่างที่เธอคิดหรอกน่า"

"แต่ผมเป็นห่วงพี่นี่ครับ!"

ซูชิงซือชะงักไป คำพูดนี้จะให้เธอต่อยังไงล่ะเนี่ย

หลินซฺวินสูดหายใจเข้าลึก จู่ๆ เขาก็มองซูชิงซือด้วยสายตาที่จริงจังอย่างยิ่ง "รุ่นพี่ครับ ผมมีเรื่องอยากจะบอกพี่"

หัวใจของซูชิงซือพลันเต้นรัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอหลุบสายตาลง คีบข้าวส่งเข้าปาก "อืม"

คำพูดมาจ่ออยู่ที่ริมฝีปากของหลินซฺวินแล้ว ทว่าเขากลับไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากอย่างไรดี ทั้งที่ในใจทบทวนมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ซักซ้อมในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่พอต้องมาประจันหน้ากับรุ่นพี่จริงๆ เขาก็ยังประหม่าอยู่ดี หัวใจแทบจะกระดอนออกมาทางคอหอยแล้ว จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย

"เธอจะพูดอะไรเหรอ" ซูชิงซือยกมือขึ้นทัดปอยผมที่ตกลงมาไว้หลังใบหู น้ำเสียงแผ่วเบาอ่อนโยน

หลินซฺวินอ้าปากค้าง ตอนนี้คำพูดยืดยาวที่เตรียมไว้ในสมองเตลิดหายไปไหนหมดแล้วก็ไม่รู้ รู้สึกมืดแปดด้านจนไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน

หลังจากรวบรวมความกล้าอยู่พักหนึ่ง หลินซฺวินก็ล้มเหลว แววตาของเขาหม่นลงเล็กน้อย ก้มหน้าลงต่ำเพื่อไม่ให้รุ่นพี่สังเกตเห็นอารมณ์ของตน

คำว่า "ไม่มีอะไรครับ" กำลังจะหลุดออกจากปาก

ทว่าทันใดนั้น...

"บังเอิญจัง รุ่นน้อง ฉันก็มีเรื่องอยากจะบอกเธอเหมือนกัน"

หลินซฺวินเงยหน้าขึ้นด้วยความมึนงง "อะไรเหรอครับ"

ซูชิงซือกล่าวอย่างสงบ "ฉัน...เหมือนจะชอบเธอเข้าแล้วล่ะ"

กริบ!

บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงัด มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระรัวขึ้นเรื่อยๆ ของทั้งสองคนที่ดังก้องอยู่ข้างหู...

แววตาของหลินซฺวินเลื่อนลอยไปชั่วขณะ ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเบิกกว้างขึ้น

เขา...ไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม เมื่อกี้รุ่นพี่บอกว่าชอบเขาเนี่ยนะ

รุ่นพี่สารภาพรักกับเขาเหรอ

หลินซฺวินมองซูชิงซือตาค้างอ้าปากหวอ

เดิมที เขาตั้งใจจะเอ่ยปากเผยความในใจกับรุ่นพี่เองแท้ๆ เขาไม่อยากรออีกต่อไปแล้ว เขารู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาทั้งสองเหลือเพียงกระดาษกั้นหน้าต่างแผ่นบางๆ เท่านั้น หากตอนนี้ไม่เจาะให้ทะลุ แล้วยังจะต้องรอไปถึงเมื่อไหร่อีก

ช่วงเวลานี้เขาคิดฟุ้งซ่านมาตลอด เคยคิดถึงความเป็นไปได้นับไม่ถ้วนหลังสารภาพรัก ต่อให้ถูกปฏิเสธ แต่ขอแค่ได้บอกความรู้สึกของตัวเองออกไป เขาก็ไม่มีอะไรต้องเสียดายแล้ว

แต่ทว่ารุ่นพี่...กลับชิงตัดหน้าสารภาพรักกับเขาก่อนเสียนี่!

วิญญาณของหลินซฺวินราวกับจะลอยขึ้นสู่สรวงสวรรค์ ความสุขใจอันล้นพ้นถาโถมเข้าใส่จนเขาตั้งตัวไม่ติด

เมื่อเห็นหลินซฺวินไม่ตอบสนองอะไร ซูชิงซือจึงก้มหน้าก้มตากินข้าวเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า ตอนที่พูดประโยคนั้นออกไป ภายในใจของเธอทั้งตื่นเต้นและกระวนกระวายอย่างที่สุด เธอไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องความรักมาก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเข้าใจว่าความชอบคืออะไร

เธออยากจะลองเผชิญหน้ากับความชอบนี้ดู ดังนั้นในสถานการณ์เช่นนี้ เธอจึงตัดสินใจเอ่ยปาก เพราะเธอกลัวว่าหากตอนนี้ยังไม่พูด ต่อไปเธอคงไม่มีความกล้าอีกแล้ว!

รุ่นน้องจะตกลงไหมนะ เขาจะคิดว่าเธอล้อเล่นหรือเปล่า แล้วเธอจะเปลี่ยนเรื่องนี้ผ่านไปได้อย่างไรดี

ในหัวของซูชิงซือสับสนวุ่นวายไปหมดแล้ว

"ฉันล้อเล่—"

"ผมเอาจริงนะครับรุ่นพี่!"

ซูชิงซือพลันเงยหน้าขึ้น มองเขาอย่างเหม่อลอย

หลินซฺวินมองเธอด้วยสายตาจริงจังอย่างยิ่ง ก่อนที่เขาจะระบายยิ้มออกมา "รุ่นพี่ครับ ผมดีใจมากเลย แล้วก็รู้สึกโชคดีมากด้วย"

โชคดีที่ในเวลาที่ผมชอบพี่ พี่เองก็บังเอิญชอบผมเหมือนกัน!