ตอนที่ 94 เสน่ห์อันตราตรึงของจูบนั้น

ที่นั่งที่หลินซฺวินซื้อเป็นที่นั่งติดกับรุ่นพี่ บนรถไฟหัวกระสุนฝั่งหนึ่งมีสองที่นั่ง อีกฝั่งมีสามที่นั่ง พวกเขาสองคนจึงได้นั่งเต็มสองที่นั่งนั้นพอดี

ต้องยอมรับเลยว่าช่วงวันหยุดคนเยอะมากจริง ๆ แม้จะผ่านไปแล้วสามวัน แต่ในตู้โดยสารก็ยังคงเบียดเสียดกันแน่นขนัด

ยังดีที่ซูชิงซือมองการณ์ไกล ให้หลินซฺวินรีบไปต่อคิวอยู่ด้านหน้า

หลินซฺวินให้รุ่นพี่ซูนั่งริมหน้าต่าง ส่วนตัวเขานั่งด้านนอกคอยกันคนและปกป้องเธอไว้

หลินซฺวินหยิบกระบอกเก็บความร้อนใบหนึ่งออกมาวางตรงหน้ารุ่นพี่ นี่เป็นของที่เขาเตรียมเอาไว้ล่วงหน้า

เมื่อคืนเขาทำการบ้านมาเป็นอย่างดีเลยทีเดียว

แม้วันนี้จะเป็นวันที่สองแล้ว แต่ซูชิงซือก็ยังรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวอยู่บ้าง ประกอบกับในตู้โดยสารอบอวลไปด้วยกลิ่นแปลก ๆ สารพัด หากเธอไม่ได้สวมหน้ากากอนามัยไว้ คงได้พะอืดพะอมจนแทบอยากจะอาเจียนออกมาแน่

หลินซฺวินขยับเข้าไปใกล้ ก่อนจะกระซิบกับรุ่นพี่เสียงเบา "รุ่นพี่ ถ้าง่วงก็นอนพักสักหน่อยนะครับ ถึงสถานีแล้วผมจะปลุกเอง"

กว่าจะถึงสถานีเหลียงเฉิงยังต้องใช้เวลาอีกตั้งหลายชั่วโมง เมื่อคืนรุ่นพี่ก็นอนไม่ค่อยหลับ ตอนนี้รอยคล้ำใต้ตาจึงค่อนข้างชัดเจน

ซูชิงซือพยักหน้าเบา ๆ "เธอก็เหนื่อยแล้วเหมือนกัน พักผ่อนเถอะ"

ระยะทางยังอีกยาวไกล ระหว่างทางมีการแวะจอดตามสถานี ผู้คนผลัดกันขึ้น ๆ ลง ๆ สับเปลี่ยนไปแล้วหลายระลอก หลินซฺวินเริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมาบ้าง เขาส่ายหัวไปมาเบา ๆ ก่อนจะทอดสายตาไปหยุดอยู่ที่ร่างของรุ่นพี่

เขาพบว่ารุ่นพี่หลับไปแล้ว

เธอพิงพนักเก้าอี้ หลับตาพริ้ม ดูสงบนิ่งมาก รถไฟหัวกระสุนแล่นได้นิ่งสนิทไร้การสั่นสะเทือน ซึ่งนับว่าเป็นสภาพแวดล้อมที่เหมาะแก่การนอนหลับพักผ่อนจริง ๆ

เมื่อมองใบหน้ายามหลับใหลที่แสนสบายใจของรุ่นพี่ ในใจของหลินซฺวินก็พลันบังเกิดความรู้สึกอบอุ่นละมุนละไมสายหนึ่งขึ้นมา

นี่มันเจ้าหญิงนิทราชัด ๆ เลยไม่ใช่เหรอ!

ในตอนนั้นเอง รถไฟกำลังจะเทียบชานชาลาสถานีถัดไป ขบวนรถชะลอความเร็วลงอย่างกะทันหัน ส่งผลให้ตัวรถทั้งคันโคลงไปวูบหนึ่ง

ร่างของซูชิงซือเอียงวูบไปทันที

หลินซฺวินตกใจจนสะดุ้ง เขารีบขยับตัวเข้าไปชิดฝั่งรุ่นพี่ ศีรษะของซูชิงซือจึงเอียงลงมาซบลงบนไหล่ของเขาพอดิบพอดี

อาจเพราะรุ่นพี่เหนื่อยล้าไปหน่อย เธอจึงหลับสนิทมาก การเคลื่อนไหวเพียงแค่นี้จึงไม่ทำให้เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาแต่อย่างใด

พอรุ่นพี่ซบลงบนไหล่ หลินซฺวินก็ได้กลิ่นหอมของแชมพูที่โชยมาจากเส้นผมของเธอในทันที

เขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ด้วยกลัวว่าจะทำให้เด็กสาวที่กำลังหลับใหลต้องตื่นขึ้นมา

ตอนที่รถไฟแล่นลอดอุโมงค์ หลินซฺวินมองเห็นภาพสะท้อนของพวกเขาทั้งสองคนผ่านกระจกหน้าต่าง วินาทีนั้นเขาเกิดความรู้สึกอยากให้รถไฟขบวนนี้แล่นต่อไปเรื่อย ๆ อย่างไม่มีวันหยุดขึ้นมาจับใจ

ผ่านไปไม่นาน เปลือกตาของสหายหลินซฺวินก็เริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดเขาก็ผล็อยหลับตามไปด้วยอีกคน

สองคนนั่งพิงอิงแอบกัน หากใครไม่รู้คงคิดว่าพวกเขาเป็นคู่รักกันแน่ ๆ

ภาพอันอบอุ่นนี้ตกอยู่ในสายตาของผู้โดยสารคนอื่น ๆ ทุกคนต่างพากันเผยรอยยิ้มอันเปี่ยมด้วยความเอ็นดูออกมา

พวกเขาก็เคยผ่านช่วงวัยหนุ่มสาวแบบนี้มาก่อน เพียงแต่วันเวลาไม่เคยคอยใคร บัดนี้ต่างคนต่างแยกย้ายดิ้นรนเพื่อชีวิต จนแทบไม่มีเวลาดูแลลูกเมียและคนเฒ่าคนแก่ด้วยซ้ำ

ซูชิงซือสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะอาการปวดท้องระลอกหนึ่ง แววตาของเธอฉายความงุนงงสับสนไปชั่วขณะ จากนั้นก็สัมผัสได้ว่าตัวเองกำลังหนุนอยู่บนสิ่งของที่แข็งกระด้างอย่างหนึ่ง เธอจึงเลื่อนสายตามองดู

หือ?

เธอซบไหล่รุ่นน้องหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย?

พอได้สติ ใบหน้างดงามของซูชิงซือก็เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ทว่าเธอกลับไม่ได้รีบร้อนผละออก เพราะพบว่ารุ่นน้องเองก็กำลังหลับอยู่เช่นกัน

เธอเกยคางไว้บนไหล่ของเขา สายตาทอดมองใบหน้ายามหลับใหลของอีกฝ่าย

เจ้าหมอนี่ผิวดีจังเลยแฮะ!

ตอนนี้พวกเขายังไม่ได้เป็นแฟนกัน แต่การกระทำหลาย ๆ อย่างที่ทำร่วมกันกลับก้าวล้ำเกินขอบเขตของมิตรภาพธรรมดาไปไกลแล้ว

ที่สำคัญคือเธอไม่ได้รู้สึกรังเกียจหรือต่อต้านเลยสักนิด ตรงกันข้าม เธอกลับค่อย ๆ ปลดเปลื้องหน้ากากป้องกันตัวลงภายใต้ความอ่อนโยนของเขา และยอมรับความหวังดีที่เขามอบให้อย่างเต็มใจ

ดูเหมือนว่าบางที... อาจจะถึงเวลาแล้วจริง ๆ

ในขณะที่เธอกำลังเหม่อมองรุ่นน้องจนเพลินอยู่นั้นเอง จู่ ๆ หลินซฺวินที่กำลังหลับอยู่ก็ลืมตาขึ้นมา

บรรยากาศชวนให้อึดอัดระคนวาบหวามขึ้นมาทันตา เพราะซูชิงซือกำลังหนุนไหล่ของหลินซฺวินอยู่ ใบหน้าของเธอจึงอยู่ห่างจากหลินซฺวินไม่ถึงยี่สิบเซนติเมตร และพอดีกับที่หลินซฺวินก้มหน้าลง สายตาของทั้งคู่จึงประสานเข้าหากันพอดี

ทั้งสองคนต่างชะงักนิ่งไปพร้อมกัน

ร่างกายของซูชิงซือแข็งทื่อไปหมด เธอจะไปคิดได้อย่างไรว่ารุ่นน้องจะลืมตาตื่นขึ้นมาในเวลานี้พอดี?

น่าอายชะมัด ดันโดนจับได้ตอนแอบมองเนี่ยนะ...

หลินซฺวินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรุ่นพี่โดยไม่หลบสายตา แววตาคู่นั้นเป็นแววตาที่ซูชิงซือไม่เคยเห็นมาก่อน มันแฝงไปด้วยความอ่อนโยน ความเร่าร้อน ความรักใคร่ และความทะนุถนอม...

เธอถึงกับดำดิ่งตกอยู่ในภวังค์ใต้สายตาคู่นั้นของเขาไปเสียแล้ว

หลินซฺวินค่อย ๆ โน้มใบหน้าต่ำลงมาทีละนิด

ซูชิงซือหลับตาลงตามสัญชาตญาณ ในเวลานี้สมองของเธอขาวโพลนไปหมดจนไม่สามารถคิดอะไรได้อีกแล้ว

จนกระทั่งหน้าผากถูกสัมผัสด้วยความเย็นบางอย่าง ใบหน้างดงามของเธอก็แดงซ่าน แม้แต่หน้ากากอนามัยก็ไม่อาจบดบังไว้ได้ หางตาพลันปรากฏริ้วสีแดงระเรื่อชวนลุ่มหลง

"รุ่นพี่ ตื่นนานหรือยังครับ" น้ำเสียงของหลินซฺวินแหบพร่าเล็กน้อย

เขากำลังข่มความพลุ่งพล่านที่อยากจะดึงหน้ากากอนามัยของรุ่นพี่ออกแล้วโน้มลงไปจุมพิตเอาไว้

ทว่าสติที่ยังหลงเหลืออยู่บอกเขาว่าทำแบบนั้นไม่ได้ หน้าตาของรุ่นพี่สวยสะกดเกินไป หากเผยให้เห็นในโบกี้รถไฟ คงจะดึงดูดสายตาแปลก ๆ เข้ามานับไม่ถ้วน

เขาไม่อยากให้ใครมารุมจ้องมองพวกเขาสองคน ความรู้สึกพลุ่งพล่านและอารมณ์ทั้งหมดจึงแปรเปลี่ยนเป็นจูบระหว่างคิ้ว

ซูชิงซือหลับตาลง เปลี่ยนท่าทาง จากเดิมที่เกยคางไว้บนไหล่เขา เปลี่ยนมาเป็นเอนพิงแบบปกติ

"ไม่รู้สิคะ"

เธอไม่กล้าลืมตาขึ้นมาสบตากับหลินซฺวิน กลัวเหลือเกินว่าวินาทีที่ประสานสายตากับเขา แนวป้องกันทั้งหมดของเธอจะพังทลายลงในชั่วพริบตา

เธอจึงลืมที่จะซักไซ้หลินซฺวินไปเลยว่ากล้าทำเรื่องพวกนี้ได้อย่างไร

หัวใจปั่นป่วนไปหมดแล้ว

หลินซฺวินมองดูรุ่นพี่ที่แกล้งทำเป็นสงบนิ่งแต่ใบหน้าแดงก่ำ หัวใจก็เต้นระรัว ในใจผุดความคิดที่อาจหาญมากอย่างหนึ่งขึ้นมา!

ทั้งสองคนอิงแอบพักผ่อนราวกับคู่รักทั่วไป ตอนแรกอารมณ์ยังไม่อาจสงบลงได้ ทั้งคู่จึงได้แต่แกล้งหลับ แต่แกล้งไปแกล้งมา สุดท้ายทั้งสองคนก็ผล็อยหลับไปอีกครั้ง...

สถานีเหลียงเฉิง

รถไฟเทียบชานชาลา ทุกคนต่างเบียดเสียดกันไปที่ประตูรถ

นั่งมานานขนาดนี้ หลินซฺวินบอกเลยว่าก้นแบนหมดแล้ว

"รุ่นพี่ ช้าหน่อยครับ"

"อืม"

หลินซฺวินถือกระเป๋าเดินทางมือละใบเดินนำหน้า ส่วนซูชิงซือเดินตามหลังเขา เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกคนอื่นเดินชน

เมื่อมองแผ่นหลังสูงใหญ่ของเขา สายตาของซูชิงซือก็ทอประกายอ่อนโยน

เหลียงเฉิง นี่คือสถานที่ที่พวกเขาได้พบกันครั้งแรกนี่นา

หลังจากออกจากสถานี หลินซฺวินก็พาซูชิงซือไปหาอะไรกินก่อน บนรถไฟแทบไม่ได้กินอะไรเลย ตอนนี้ทั้งสองคนจึงหิวโซมาก

ซูชิงซือมองดูอาหารรสจืดชืดตรงหน้า แล้วมองอาหารที่ทั้งสี กลิ่น และรสชาติครบเครื่องตรงหน้าหลินซฺวินอีกแวบหนึ่ง เธอเอ่ยอย่างไร้อารมณ์ "ฉันไม่ยอมค่ะ"

สหายหลินซฺวินเอ่ยอย่างมีหลักการหนักแน่น "รุ่นพี่ ทนหน่อยนะครับ สองสามวันนี้กินจืด ๆ ไปก่อน ไว้พ้นช่วงนี้แล้วผมค่อยพาไปกินของอร่อยนะ"

ซูชิงซือมองเขาแวบหนึ่ง จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตากินข้าวอย่างเงียบ ๆ

หลินซฺวินมองรุ่นพี่กิน พอเห็นเธอกินอย่างเอร็ดอร่อยก็วางใจได้

เวลาแบบนี้เขาต้องเด็ดขาดหน่อย เอาสุขภาพของรุ่นพี่เป็นอันดับหนึ่ง

หลังจากทั้งสองคนกินข้าวเสร็จ หลินซฺวินจึงถามเธอว่าจะพักโรงแรม หรือเช่าโฮมสเตย์ หรือว่าจะไปพักที่วิลล่าในชื่อของบ้านเขาดี

เหลียงเฉิง ที่นี่มันถิ่นบ้านเขาชัด ๆ ฮิฮิ

ในที่สุดซูชิงซือก็ตัดสินใจเช่าโฮมสเตย์ แค่ไม่กี่วันเอง

ไปบ้านหลินซฺวินเหรอ แม้เธอจะเย็นชา แต่นั่นไม่ได้แปลว่าเธอจะหน้าหนาเสียหน่อย

"ฉันพักโฮมสเตย์ เธอกลับวิลล่าเหรอคะ"

หลินซฺวินที่ตอนแรกยังอารมณ์ดีอยู่ พอได้ยินประโยคนี้ก็หมดสนุกทันที

ซวยแล้ว!

"หือ รุ่นพี่พูดเรื่องอะไรน่ะครับ ผมมีวิลล่าที่เหลียงเฉิงด้วยเหรอ ทำไมผมไม่เห็นรู้เรื่องเลยล่ะ"

ซูชิงซือมองเขาเขม็ง

รุ่นน้องคนนี้ ทำไมเธอถึงได้หน้าหนาขนาดนี้นะ