ตอนที่ 93 มุ่งหน้าสู่เหลียงเฉิงอีกครั้ง

วันที่สี่ของวันหยุดวันชาติ

"พ่อครับ แม่ครับ เดินทางระวังๆ นะครับ"

หลินซฺวินเอ่ยกำชับกู้เหยียนเหยียนกับหลินป้าเทียน

"ลูก จะไม่กลับไปพร้อมพ่อแม่จริงเหรอ" กู้เหยียนเหยียนถามด้วยสีหน้าสงสัย

ตอนตื่นนอนเมื่อเช้า ครอบครัวพวกเขาก็กะว่าจะเดินทางกลับกันแล้ว แต่หลินซฺวินกลับเปลี่ยนใจกะทันหันว่าจะไม่กลับไปพร้อมกัน โดยบอกว่าจะไปเที่ยวเป็นเพื่อนเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่ง

จึงเกิดเป็นภาพในตอนนี้ หลินป้าเทียนกับกู้เหยียนเหยียนนั่งอยู่บนรถ ส่วนหลินซฺวินยืนอยู่นอกหน้าต่างรถคอยเอ่ยกำชับพวกเขา

หลินซฺวินพยักหน้า "วันหยุดยังเหลืออีกสามวัน ผมอยากลองไปดูที่อื่นบ้างน่ะครับ"

"ที่ไหนกันนะที่พากับพ่อแม่ไปด้วยไม่ได้" กู้เหยียนเหยียนขยิบตาพลางยิ้มเย้า "ไปเป็นเพื่อนเพื่อนผู้หญิงใช่ไหมล่ะ"

หลินซฺวินส่งสายตาเป็นนัยให้แม่

ฝ่ายหลังเข้าใจได้ในพริบตา "ฮ่าๆ เอาเถอะ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ลูกก็ไปเที่ยวเถอะ ถ้ามีเรื่องอะไรก็อย่าลืมบอกแม่นะ"

"รู้แล้วครับแม่"

รถยนต์ค่อยๆ แล่นออกไป

หลินซฺวินมองส่งพ่อแม่จากไป เขายืนนิ่งอยู่ที่เดิมอยู่นาน

"ที่รัก พักนี้คุณกับลูกทำไมทำตัวลับๆ ล่อๆ กันจัง มีเรื่องอะไรปิดบังเหล่าหลินคนนี้อยู่รึเปล่า" พอนั่งบนรถ หลินป้าเทียนถึงได้เอ่ยถามออกมา

กู้เหยียนเหยียนค้อนขวับใส่เขา "คุณก็มัวแต่ยุ่งเรื่องบริษัทตลอดนั่นแหละ เมื่อไหร่จะใส่ใจลูกชายเราให้มากกว่านี้บ้างฮะ"

หลินป้าเทียนยิ้มเจื่อน "ช่วงนี้ที่บริษัทยังมีงานอีกเยอะจริงๆ พ้นช่วงนี้ไปได้ก็คงดีขึ้น ใกล้สิ้นปีแล้วเรื่องมันก็เลยแยะ"

หลังจากเขากลับมาดำรงตำแหน่งเศรษฐีอันดับหนึ่งก็ออกจากบ้านแต่เช้ากลับบ้านดึกดื่นจริงๆ จนละเลยครอบครัวไปบ้าง เรื่องนี้เขาก็รู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย

กู้เหยียนเหยียนเอ่ยเรียบๆ "เงินน่ะมีพอใช้ก็พอแล้ว งานบริษัทพวกนั้นก็ปล่อยให้พวกนั้นจัดการไปสิ อีกอย่าง ต่อให้คุณล้มละลาย ฉันคนนี้ก็ยังมีอยู่อีกตั้งหลายหมื่นล้านไม่ใช่เหรอ พอให้บ้านเราใช้สุรุ่ยสุร่ายไปทั้งชาติแล้ว"

ตัวเธอเองก็มีเงินเก็บอยู่บ้าง ซึ่งเป็นเงินที่เธอหามาได้ด้วยตัวเองตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม้จะเทียบกับของหลินป้าเทียนไม่ได้เลย แต่เอาไว้ใช้ยามฉุกเฉินก็นับว่ามีประโยชน์มากทีเดียว

หลินป้าเทียนดึงภรรยาเข้ามากอดพลางหัวเราะร่า "คลังเงินลับของภรรยาน่ะเป็นเงินสำรองของบ้านเรานะ จะเอามาใช้สุรุ่ยสุร่ายไม่ได้หรอก"

กู้เหยียนเหยียนทุบอกเขาเบาๆ "พักนี้ลูกสนิทกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง คุณรู้บ้างไหม"

หลินป้าเทียนชะงักไป จากนั้นก็เอ่ยด้วยความดีใจ "งั้นพวกเราก็ใกล้จะมีลูกสะใภ้แล้วน่ะสิ"

กู้เหยียนเหยียนถอนหายใจ "พูดยาก ฉันรู้สึกว่าตอนนี้ลูกมองเรื่องความรักแล้วดูแบกรับความกดดันไว้เยอะเกินไป คุณไม่สังเกตเหรอ ตั้งแต่สอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จเป็นต้นมา นิสัยของลูกก็เปลี่ยนไปเยอะ ไม่ได้ร่าเริงเหมือนเมื่อก่อนแล้ว"

หลินป้าเทียนนึกย้อนดู "อืม เจ้าเด็กนั่นโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้น ค่อยๆ ป้าเทียนภิวัตน์ขึ้นทุกที!"

กู้เหยียนเหยียนหน้ามืดครึ้ม "ไปไกลๆ เลย!"

"ฮิๆ คุณจะกลัวอะไร ลูกมีพวกเราหนุนหลังอยู่ ไม่มีทางเสียเปรียบหรอก เด็กสาวตั้งเท่าไหร่ที่แย่งกันหัวร้างข้างแตกอยากจะแต่งเข้ามาเป็นสะใภ้ตระกูลหลินของฉันน่ะ" หลินป้าเทียนหัวเราะแหะๆ

"เรื่องอื่นพวกเราช่วยเป็นกังวลได้ แต่เรื่องความรักของลูกน่ะ ให้เขาเป็นคนเลือกและผ่านมันไปด้วยตัวเองจะดีกว่า คุณลืมไปแล้วเหรอว่าตอนนั้นพวกเรากว่าจะเกลี้ยกล่อมพ่อแม่ของพวกเราสองคนได้ ต้องผ่านอุปสรรคมาตั้งเท่าไหร่ถึงได้มาอยู่ด้วยกัน" แววตาของกู้เหยียนเหยียนฉายประกายซับซ้อนขณะเอ่ย

ดูเหมือนหลินป้าเทียนจะนึกถึงเรื่องราวในอดีตขึ้นมาได้เช่นกัน จึงได้แต่ถอนหายใจ

...

หลังจากส่งพ่อแม่กลับไปแล้ว หลินซฺวินก็ลากกระเป๋าเดินทางด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือหนึ่งถือกล่องเก็บความร้อน เดินมุ่งหน้าไปยังโรงแรมที่รุ่นพี่พักอยู่

ไม่สิ เดินไปได้พักหนึ่งเขาก็เริ่มใจร้อนรอไม่ไหว จึงเรียกแท็กซี่ไป ไม่กี่นาทีก็ถึง

ขณะนี้ซูชิงซือเพิ่งออกมาจากห้องน้ำ สีหน้าของเธอดูดีกว่าเมื่อคืนมาก เธอเพิ่งเปลี่ยนเป็นผ้าอนามัยแบบกลางวัน

หลินซฺวินส่งข้อความมาบอกเธอว่าถึงแล้ว

"รุ่นพี่ เก็บของเสร็จหรือยังครับ" หลินซฺวินชะโงกหน้าเข้ามาพลางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

ซูชิงซือมองเขาแวบหนึ่ง สีหน้าเรียบนิ่ง "เพิ่งตื่น"

"อ๋อ"

หลินซฺวินลากกระเป๋าเดินทางเดินเข้ามา ตอนนี้รุ่นพี่นางฟ้าสวมชุดนอนชุดใหม่ที่พกมาเองตอนไปเที่ยว ผมเผ้ายังยุ่งฟูอยู่บ้าง ดูแล้วเหมือนเพิ่งตื่นจริงๆ

"เธอรอเดี๋ยว ฉันขอไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน"

ซูชิงซือไม่ได้หลบเลี่ยงหลินซฺวิน เธอหยิบเสื้อผ้าแล้วเดินเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ

หลินซฺวินนั่งลงบนโซฟา เขามองไปยังถุงพลาสติกใบนั้น พลันสายตาก็ชะงักไป

มันพร่องไปจากเมื่อคืนเยอะมาก รุ่นพี่คงต้องลุกเข้าห้องน้ำกลางดึกหลายรอบสินะ?

แบบนี้ก็แปลว่าพักผ่อนได้ไม่เต็มที่น่ะสิ

หลินซฺวินลุกขึ้นยืน ช่วยรุ่นพี่เก็บกวาดห้อง ขณะเดียวกันก็ต้มน้ำไว้ให้เธอหนึ่งกา

วันที่สองของวันนั้นของเดือน ยังไงก็ชะล่าใจไม่ได้ น้ำขิงน้ำตาลทรายแดงต้องดื่มต่อไป!

ผ่านไปไม่นาน ซูชิงซือก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เธอเปลี่ยนมาสวมชุดลำลองดูดีแล้ว พลางเหลือบมองห้องที่ถูกเก็บกวาดจนเป็นระเบียบเรียบร้อย แววตาของเธอจึงพาดผ่านรอยยิ้มจางๆ วูบหนึ่ง

"รุ่นพี่ รีบแปรงฟันเร็วเข้าครับ ผมซื้อข้าวเช้ามาให้แล้ว" หลินซฺวินเอ่ยทัก

"อืม"

พอล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้วเดินมา หลินซฺวินก็จัดวางอาหารเช้าไว้พร้อม ชั้นหนึ่งของกล่องเป็นโจ๊กไข่เยี่ยวม้าหมูสับ เป็นร้านเดียวกับที่สั่งเดลิเวอรีเมื่อคืน ซึ่งหลินซฺวินตั้งใจไปซื้อถึงหน้าร้าน และซื้อกล่องเก็บความร้อนติดมาด้วย นอกจากนี้ยังมีไข่ต้ม เสี่ยวหลงเปา และอื่นๆ อีกเพียบ

พอซูชิงซือเห็นโจ๊กไข่เยี่ยวม้าหมูสับ สีหน้าก็ชะงักไปเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน เธอรักษาท่าทีเรียบนิ่งแล้วนั่งลงบนเตียง

หลินซฺวินถือถ้วยโจ๊กไข่เยี่ยวม้าหมูสับพร้อมช้อนยื่นให้รุ่นพี่

เธอรับไป ก่อนจะมองหน้าเขา "เธอกินหรือยัง?"

หลินซฺวินพยักหน้า "กินแล้วครับ"

ซูชิงซือพยักหน้ารับ

ภายใต้คำรบเร้าของหลินซฺวิน ซูชิงซือดื่มโจ๊กหมดแล้วก็กินเสี่ยวหลงเปาไปอีกสองลูก กระเพาะของนางฟ้าจุได้น้อยมาก ตอนนี้จึงบอกว่าอิ่มแล้ว หลินซฺวินหมดหนทางเลยจำต้องลงมือปิดฉากศึกด้วยตัวเอง กวาดอาหารเช้าที่เหลือจนเกลี้ยง

ท้ายที่สุดเขายังให้ซูชิงซือดื่มน้ำขิงน้ำตาลทรายแดงที่ชงไว้จนหมดด้วย

ราวสิบโมงเช้า หลินซฺวินลากกระเป๋าเดินทางมือละใบ เดินเคียงข้างซูชิงซือออกจากโรงแรม

พวกเขาต้องรีบไปขึ้นรถกลับเมืองเหลียงเฉิง โดยจองตั๋วรอบสิบเอ็ดโมงครึ่งไว้

ทั้งสองคนโบกแท็กซี่ริมถนน เตรียมมุ่งหน้าตรงไปยังสถานีขนส่ง

อุณหภูมิช่วงเช้าค่อนข้างต่ำ ประกอบกับเป็นช่วงมีประจำเดือน ซูชิงซือจึงสวมเสื้อโค้ตตัวนอก ปล่อยผมยาวสยายเพื่อปกปิดต้นคอไม่ให้โดนลมหนาว และสวมหน้ากากอนามัย แถมที่หน้าท้องของเธอยังแปะแผ่นประคบร้อนเอาไว้ด้วย

สองมือสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ต เผยให้คนเดินถนนเห็นเพียงรูปร่างสูงเพรียวโปร่งระหง แต่ทรวดทรงของเธอก็โดดเด่นสะดุดตา จนมีคนสัญจรผ่านไปมาอดไม่ได้ที่จะเหลียวมองซ้ำอยู่หลายหน

หลินซฺวินมองรุ่นพี่พลางเอ่ยทอดถอนใจ "ต้องขอบคุณคนที่ประดิษฐ์หน้ากากอนามัยจริงๆ ช่วยสะกดความสวยเอาไว้ได้ตั้งเยอะ"

มุมปากใต้หน้ากากอนามัยของซูชิงซือยกโค้งขึ้น

"รุ่นพี่ ผมทายว่าพี่ต้องกำลังแอบยิ้มอยู่แน่ๆ!" ดวงตาของหลินซฺวินเป็นประกาย เอ่ยขึ้น

ซูชิงซือพูดเสียงเรียบ "เปล่า เธอทายผิดแล้ว"

หลินซฺวินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "จะทายผิดได้ยังไงกันครับ? เวลารุ่นพี่ยิ้ม แววตาจะอ่อนโยนมาก ไม่ได้ดูเย็นชาเหมือนก่อนหน้านี้สักนิด"

ซูชิงซือได้ยินดังนั้น สายตาก็เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบในพริบตา "เธอลองทายดูสิว่าตอนนี้ฉันทำหน้าแบบไหนอยู่"

หลินซฺวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา "แฟรี!"

ซูชิงซือชะงักไป จากนั้นแววตาก็เริ่มหลบเลี่ยงเล็กน้อย

"รุ่นน้องหลินซฺวิน"

"ว่าไงครับรุ่นพี่?"

"เมื่อก่อนทำไมฉันไม่ยักรู้ว่าเธอหยอดสาวเก่งขนาดนี้?"

"ผมหยอดรุ่นพี่แค่คนเดียวต่างหากล่ะครับ!"

"..."