ตอนที่ 92 จูบทางอ้อม

เมื่อได้ยินสิ่งที่รุ่นพี่พูด หลินซฺวินก็รู้สึกสะเทือนใจอย่างยิ่ง

เขาไม่คิดเลยว่ารุ่นพี่จะเก็บซ่อนเรื่องราวเอาไว้มากมายขนาดนี้ ฟังออกได้ชัดเจนว่าช่วงมัธยมปลายของเธอนั้นขาดหายไป ทำให้เขาอดรู้สึกปวดใจแทนเธอไม่ได้

บรรยากาศภายในห้องค่อนข้างเงียบสงบ

ซูชิงซือยังคงมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เพียงแต่ใบหน้างามของเธอกำลังร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย

ความรู้สึกที่พรั่งพรูออกมาอย่างกะทันหันทำให้เธอโล่งใจขึ้นมากหลังจากพูดคำเหล่านั้นออกไป ทว่ามันก็ทำให้หลินซฺวินได้เห็นจุดอ่อนของเธอตรง ๆ ความรู้สึกนี้คล้ายกับการเปิดเผยจุดเปราะบางให้คนที่ชอบได้ล่วงรู้ จึงชวนให้รู้สึกกระดากอายอย่างบอกไม่ถูก

ความสัมพันธ์ของทั้งสองในตอนนี้เรียกได้ว่าละเอียดอ่อนมากแล้ว เพียงแต่พวกเขารู้กันอยู่แก่ใจโดยไม่ต้องเอ่ยปากออกมาเท่านั้น

หลินซฺวินกุมเท้าคู่เล็กของรุ่นพี่ไว้ผ่านผ้าห่ม จึงสัมผัสได้เพียงเล็กน้อย เมื่อครู่มัวแต่ร้อนใจจนไม่มีเวลาได้ซึมซับสัมผัสอันยอดเยี่ยมนั้นเลย

รู้สึกเสียดายอยู่ติ๊ดหนึ่ง

เท้าคู่น้อยของรุ่นพี่นางฟ้าเชียวนะ! เมื่อก่อนทำได้แค่มองดูอยู่ห่าง ๆ มิอาจล่วงเกินแท้ ๆ

แน่นอนว่าคนอื่นน่ะ แค่โอกาสจะได้มองยังไม่มีด้วยซ้ำ!

"อุ่นขึ้นบ้างไหมครับ" หลินซฺวินเอ่ยถาม

ซูชิงซือพยักหน้า มีเขาคอยประคบอุ่นให้เท้าอย่างใส่ใจขนาดนี้ แถมยังมีผ้าห่มหนา ๆ อีกชั้น จะไม่อุ่นได้อย่างไร เธอถึงกับรู้สึกว่าเหงื่อกำลังจะซึมออกมาแล้วด้วยซ้ำ

"แล้วท้องล่ะครับ"

"ก็ดีขึ้นแล้ว ช่วงที่ปวดที่สุดผ่านไปแล้วล่ะ"

"งั้นก็ดีแล้วครับ"

"เธอไม่ต้องประคบให้ฉันแล้วล่ะ จะมีเหงื่อออกอยู่แล้วเนี่ย"

"อ๋อ ครับ ได้เลย"

หลินซฺวินวางเท้าของรุ่นพี่ลงอย่างเสียดายนิด ๆ จากนั้นจึงพูดขึ้นว่า "รุ่นพี่ครับ เดี๋ยวผมชงน้ำน้ำตาลทรายแดงให้นะ"

น้ำต้มเดือดตั้งนานแล้ว

เขาหาแก้วแบบใช้แล้วทิ้งมาใบหนึ่ง เทผงน้ำตาลทรายแดงลงไป แล้วรินน้ำเดือดตาม กลิ่นขิงก็โชยฟุ้งออกมาทันที

นี่คือกลิ่นของน้ำน้ำตาลทรายแดงงั้นเหรอ ฉุนจมูกดีจริง

เนื่องจากแก้วแบบใช้แล้วทิ้งมีความจุไม่มากนัก เขาจึงได้แต่กะปริมาณเอา พอชงเสร็จหนึ่งแก้วก็ยกเดินไปหาซูชิงซือ

"รุ่นพี่ครับ ดื่มยาได้แล้ว"

พูดจบ หลินซฺวินก็หัวเราะร่าออกมา

เขาพลันนึกถึงประโยคอมตะที่พันจินเหลียนพูดกับอู่ต้าหลางขึ้นมาได้

ซูชิงซือยันตัวลุกขึ้น ผ้าห่มเลื่อนหลุด เผยให้เห็นทรวดทรงอันงดงามกลางอากาศ

สายตาของหลินซฺวินเลี่ยงไม่ได้ที่จะปะทะเข้ากับอาณาเขตอันอวบอิ่มนั้น ใบหน้าของเขาพลันแดงระเรื่อขึ้นมา

คุณพระช่วย หุ่นรุ่นพี่จะดีเกินไปแล้วมั้ง หน้าตาก็สวย รูปร่างยังดูดีจนผิดกฎหมายขนาดนี้ ใครมันจะไปทนไหวล่ะเนี่ย

ขนาดมองผ่านร่มผ้ายังเย้ายวนชวนใจสั่นถึงเพียงนี้ แล้วถ้าเกิดว่า...

ถุย! คิดอะไรอยู่ตอนนี้เนี่ย รุ่นพี่ยังต้องทนทรมานจากความเจ็บปวดวันนั้นของเดือนอยู่นะ!

ซูชิงซือรับแก้วน้ำน้ำตาลทรายแดงที่ชงเสร็จแล้วมาด้วยสีหน้าสงบนิ่ง เมื่อครู่หลินซฺวินช่วยเป่าให้บ้างแล้วจึงไม่ร้อนลวกปาก เธอค่อย ๆ จิบทีละนิด

รสชาติไม่ค่อยดีเท่าไร เพราะยังไงก็เป็นแบบสำเร็จรูป แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ดื่มแก้ขัดไปก่อน ทว่าเธอกลับดื่มได้อย่างเอร็ดอร่อย ไม่ได้ติดใจรสเผ็ดร้อนนั้นเลย ค่อย ๆ ดื่มจนหมดแก้ว

ปกติเธอก็ดื่มน้ำน้ำตาลทรายแดงอยู่แล้ว แต่ล้วนเป็นแบบที่ต้มสดเอง เพื่อให้ดื่มง่ายขึ้น เธอมักจะใส่ของที่มีคุณค่าทางโภชนาการลงไปด้วยเสมอ

"เป็นยังไงบ้างครับ ดื่มได้ไหม"

หลินซฺวินเอ่ยถามเสียงเบา เขารู้ดีว่าแบบสำเร็จรูปคงรสชาติไม่ค่อยดีนัก จึงอดห่วงไม่ได้ว่ารุ่นพี่จะไม่คุ้นปาก

ซูชิงซือพยักหน้าเบา ๆ "ก็พอได้นะ"

จู่ ๆ เธอก็มองหลินซฺวิน "เธอต้มน้ำน้ำตาลทรายแดงเป็นไหม"

หลินซฺวินส่ายหน้า "ไม่เป็นครับ เมื่อก่อนไม่เคยต้มเลย แต่ผมจะหัดนะ ไว้คราวหน้าถ้ามนุษย์ป้ามาเยือนรุ่นพี่อีก ผมจะต้มน้ำน้ำตาลทรายแดงให้พี่เองครับ"

เพื่อไม่ให้วันนั้นของเดือนมาสร้างความทรมานให้รุ่นพี่ในอนาคต เขาจึงตัดสินใจว่าจะต้องเรียนรู้เรื่องพวกนี้เอาไว้ให้มากขึ้น

ซูชิงซือได้ยินคำพูดที่เหมือนคำสัญญานี้แล้วสีหน้าก็ไหวระริก "ได้สิ ถึงตอนนั้นฉันจะยอมเป็นคนชิมยาพิษให้เธอก็แล้วกัน"

หลินซฺวิน : ...

"ติ๊งต่อง!"

"สวัสดีครับ เดลิเวอรีมาส่งครับ!"

อาหารเดลิเวอรีมาถึงแล้ว!

หลินซฺวินรีบออกไปรับของ น้ำแร่หนึ่งลังกับโจ๊กหมูไข่เยี่ยวม้าหนึ่งถ้วย

"เธอซื้อน้ำมาเยอะขนาดนี้ทำไมเหรอ" ซูชิงซือเอ่ยถามด้วยความสงสัย

หลินซฺวินวางลังน้ำไว้บนโต๊ะ แล้วยกโจ๊กหมูไข่เยี่ยวม้ามาวางบนโต๊ะตัวเล็กข้างหัวเตียง พลางแกะห่อบรรจุภัณฑ์แล้วพูดว่า "ซื้อมาเยอะหน่อยไม่เป็นไรหรอกครับ อาการของพี่ตอนนี้ต้องดื่มน้ำอุ่นเยอะ ๆ"

ดื่มน้ำอุ่นเยอะ ๆ

เมื่อเปิดฝาออก กลิ่นหอมกรุ่นก็โชยมาแตะจมูกทันที ทำเอาหลินซฺวินพลอยรู้สึกอยากอาหารขึ้นมาด้วย

แต่นี่ซื้อมาให้รุ่นพี่นี่นา อีกฝ่ายยังเป็นคนป่วยอยู่เลยนะ

เขาช่วยหยิบช้อนส้อมออกมาแล้วส่งให้เธอ

"ขอบคุณนะ"

ซูชิงซือถูกความปวดประจำเดือนเล่นงานจนสูญเสียแรงกายไปมาก เธอเริ่มหิวขึ้นมาแล้วจริง ๆ

โจ๊กยังร้อนกรุ่นและส่งกลิ่นหอม มีทั้งต้นหอม ผักชี และขิงซอยละเอียดอีกไม่น้อย

"อร่อยมากเลย"

ซูชิงซือเอ่ยชมออกมาประโยคหนึ่ง

หลินซฺวินยิ้มออกมาอย่างดีใจ แม้จะไม่ใช่ฝีมือเขาทำเอง แต่การที่ได้รับคำชมขนาดนี้จากรุ่นพี่ก็ทำให้เขารู้สึกอิ่มเอมใจแล้ว

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาเงียบ ๆ แล้วกดให้คะแนนห้าดาวแก่ทั้งพี่คนส่งของและเจ้าของร้านโจ๊ก

ซูชิงซือค่อย ๆ ตักโจ๊กกินทีละคำเล็ก ๆ แม้ร่างกายจะอ่อนเพลีย แต่ท่วงท่าการกินโจ๊กของเธอก็ยังคงงดงามเหมือนเคย เพียงแต่สายตามักจะเหลือบมองหลินซฺวินที่ก้มหน้าเล่นมือถืออยู่ข้าง ๆ เป็นระยะ

"รุ่นน้อง"

"ครับ!"

ตอนนั้นหลินซฺวินกำลังดูวิดีโออยู่ พอได้ยินรุ่นพี่เรียกก็รีบหันไปมองทันที

ซูชิงซือยื่นถ้วยโจ๊กในมือให้เขา "กินไม่หมด"

หลินซฺวินชะงักไปครู่หนึ่ง รุ่นพี่หมายความว่ายังไง เอาไปทิ้งงั้นเหรอ

"ได้ครับรุ่นพี่ กินไม่หมดก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมเอาไปจัดการเอง" หลินซฺวินรับถ้วยโจ๊กมาแล้วเตรียมจะลุกขึ้น

"เดี๋ยวสิ" จู่ ๆ ซูชิงซือก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"มีอะไรเหรอครับรุ่นพี่"

หลินซฺวินมองซูชิงซือด้วยแววตาสงสัย

"อย่าทิ้งให้เสียของเลย เธอกินให้หมดเถอะ" ซูชิงซือพูดเรียบ ๆ

พูดจบ สายตาของเธอก็เบนไปมองทางอื่น

กินโจ๊กต่อจากเธอเนี่ยนะ...

หลินซฺวินสูดหายใจเข้าลึก ๆ เอาเถอะ ในเมื่อรุ่นพี่ให้กิน เขาก็กิน ตัวเขาเป็นพลเมืองดีเด่นที่ประหยัดมัธยัสถ์อยู่แล้วนี่นา

"รีบกินให้หมด แล้วเธอก็กลับไปได้แล้ว"

"ครับ"

ด้วยความเคยชิน หลินซฺวินจึงหยิบช้อนขึ้นมาตักโจ๊กเข้าปากคำหนึ่ง โจ๊กไม่ได้ร้อนลวกเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว กำลังอุ่น ๆ รสชาติอร่อยทีเดียว ฝีมือเจ้าของร้านไม่เลวเลย

ซูชิงซือกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าสายตากลับชะงักไปทันที "เธอ..."

"หือ มีอะไยเย๋อคยับรุ่นพี่" หลินซฺวินเคี้ยวโจ๊กไปพลางเอ่ยถามกลับไปพลาง

แววตาของซูชิงซือราบเรียบ น้ำเสียงเย็นชา "นั่นมันช้อนของฉัน"

หลินซฺวินที่เพิ่งจะตักโจ๊กอีกคำเตรียมเอาเข้าปากถึงกับตัวแข็งทื่อไปทันทีที่ได้ยิน

สี่สายตาประสานกัน บรรยากาศเงียบกริบลงในพริบตา

สีหน้าภายนอกของหลินซฺวินดูนิ่งเฉย แต่แท้จริงแล้วในใจแทบจะระเบิดเป็นจุล!

เชี่ยเอ๊ย? เขาทำอะไรลงไปวะเนี่ย?! นี่เขาใช้ช้อนคันที่รุ่นพี่เพิ่งกินไปตักโจ๊กเข้าปากงั้นเหรอ แบบนี้มันก็เท่ากับ...จูบทางอ้อมเลยไม่ใช่เหรอวะ?!

มิน่าล่ะ ตอนกินถึงได้รู้สึกเหมือนมีกลิ่นหอมกรุ่นบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก

อึก!

ภายในห้องอันเงียบสงัด เสียงกลืนน้ำลายดังขึ้นอย่างชัดเจนเหลือเกิน

ใบหน้าสะคราญของซูชิงซือแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ทรวงอกคู่งามของเธอกระเพื่อมไหวเร็วขึ้น

หลินซฺวินอับอายขายหน้าจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไปยังประตูอย่างแข็งทื่อเหมือนหุ่นยนต์

"เธอ...จะไปไหนน่ะ"

"รุ่น...รุ่นพี่ครับ ผมขอตัวกลับก่อนนะ เอ่อ ถ้าพี่รู้สึกไม่สบายตรงไหน อย่าลืมบอกผมนะ ผมพักอยู่ใกล้ ๆ... แป๊บเดียวก็ถึงละครับ บ๊ายบายครับรุ่นพี่!"

หลินซฺวินเผ่นหนีอย่างลนลาน แน่นอนว่ายังคงหอบเอาถ้วยโจ๊กหมูไข่เยี่ยวม้า และช้อนที่เธอเพิ่งใช้คันนั้นไปด้วย...

ซูชิงซือมองแผ่นหลังของเขาที่วิ่งหนีเตลิดไป พอประตูบานนั้นปิดสนิทลง เธอก็หลุดหัวเราะพรวดออกมา

"คนบื้อเอ๊ย!"