ตอนที่ 91 เปิดใจ

"ฮึ!"

ซูชิงซือส่งเสียงฮึเบา ๆ สายตาเบนไปทางอื่น ไม่ได้สบตากับหลินซฺวินอีก

แปลกจัง ทำไมตอนนี้แม้แต่รุ่นน้องคนนี้ เธอยังรู้สึกไม่กล้าสบตาขึ้นมาได้นะ?

ท่าทางซึนเดเระของรุ่นพี่น่ารักเป็นบ้า หลินซฺวินมองจนใจแทบละลาย

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "รุ่นพี่ รอให้หมดประจำเดือนก่อนนะ อยากกินไอศกรีมโคนกี่อัน ผมตามใจพี่หมดเลย โอเคไหมครับ?"

"จริงเหรอ?"

แววตาของซูชิงซือเป็นประกายขึ้นมา แล้วหันกลับมามองเขาอีกครั้ง

หลินซฺวินพยักหน้า ทว่าพอนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาก็ถามว่า "พี่ปวดท้องประจำเดือนบ่อยเหรอครับ?"

ซูชิงซือเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "น่าจะตั้งแต่ตอนปีสองน่ะ"

ตั้งแต่เธอได้เป็นรองประธานสโมสรนักศึกษา เรื่องราวต่าง ๆ ก็มีมากขึ้นเรื่อย ๆ ตัวเธอก็ยุ่งขึ้นเรื่อย ๆ ประกอบกับวิชาเรียนตอนปีสองค่อนข้างแน่นเอี้ยด แม้แต่การบ้านยังต้องทำจนดึกดื่น จึงส่งผลให้เวลากินเวลานอนของเธอรวนไปหมด สุขภาพร่างกายก็ทรุดโทรมลงเรื่อย ๆ

ยังดีที่เธอวิ่งออกกำลังกายสม่ำเสมอ ตอนประจำเดือนมาจึงไม่ได้ทรมานเจียนตายขนาดนั้น คืนนี้ถือเป็นกรณีพิเศษจริง ๆ เพราะเธอไม่รู้ว่ามันจะมาก่อนกำหนด ไม่อย่างนั้นเธอไม่มีทางไปกินหม้อไฟมื้อนั้นเด็ดขาด!

ได้ยินดังนั้น หลินซฺวินก็ขมวดคิ้วแน่น เอ่ยขึ้นว่า "ถ้าอย่างนั้นพวกไอศกรีมโคนก็ต้องกินให้น้อยลงด้วยนะครับ"

ซูชิงซือมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย "เมื่อกี้เธอเพิ่งสัญญากับฉันแล้วนี่"

หลินซฺวินทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ "มีด้วยเหรอครับ? ไม่มีหรอก พี่ฟังผิดแล้วล่ะ"

ซูชิงซือแค่นเสียงฮึอีกรอบ จู่ ๆ เท้าเล็ก ๆ ก็เริ่มถีบดิ้น ราวกับจะสะบัดให้หลุดจากอ้อมแขนของหลินซฺวิน

คนหลังตกใจ รีบจับเท้าเล็กของเธอให้มั่น ในใจได้แต่ยิ้มแห้ง

รุ่นพี่คนสวยเย็นชาไปหัดแง่งอนเหมือนเด็กตั้งแต่เมื่อไรกันเนี่ย?

แต่ว่า มันก็น่ารักเกินไปแล้วมั้ง?

"ร้อน" ซูชิงซือขมวดคิ้วพูด

น้ำเสียงของเธอค่อนข้างเย็นชา

"พี่ไม่ร้อนหรอก ในเน็ตบอกว่าวันแรกที่วันนั้นของเดือนมา ผู้หญิงจะทรมานไปนาน ห้ามโดนความเย็นเด็ดขาด รุ่นพี่ก็นอนอยู่ใต้ผ้าห่มดี ๆ เถอะครับ" หลินซฺวินเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

ซูชิงซือเอ่ยเสียงเรียบ "งั้นเธอสัญญามาก่อน ว่าต่อไปต้องซื้อไอศกรีมโคนให้ฉันวันละอัน"

หลินซฺวิน : ...

ไอศกรีมโคนวันละอัน? รุ่นพี่ชอบกินไอศกรีมโคนขนาดนี้เลยเหรอ? ก่อนหน้านี้ทำไมเขาไม่เห็นเธอจะกินบ่อย ๆ เลยล่ะ?

ซูชิงซือไม่ได้ชอบกินขนาดนั้นแน่นอน แม้จะกินอยู่เรื่อย ๆ ก็ตาม ตอนนี้เธอแค่เรียกร้องความสนใจแกล้งงอนใส่หลินซฺวินนิด ๆ หน่อย ๆ เท่านั้น

หลินซฺวินจนปัญญาจึงได้แต่พยักหน้า "ก็ได้ครับรุ่นพี่ ผมสัญญากับพี่แล้วนะ"

"ฮึ!" ซูชิงซือแค่นเสียงอย่างถือดี จากนั้นร่างของเธอก็พลันเลื่อนไหลลงไป จากที่นั่งพิงเปลี่ยนเป็นนอนราบ

สหายหลินซฺวินมองรุ่นพี่ด้วยสายตาเปื้อนยิ้ม เขาพบว่าตัวเองชอบรุ่นพี่ในยามอ่อนแอตอนนี้มากกว่า เพราะรุ่นพี่ที่สูงส่งจนเอื้อมไม่ถึงคนนั้น ดูเหมือนไม่ต้องการให้มีใครอื่นอยู่ข้างกาย แต่ในตอนนี้ เธอต้องการคนดูแล และคนคนนั้น บังเอิญเป็นเขาพอดี

ไอศกรีมโคนน่ะเหรอ?

วันละอันก็ไม่ใช่ปัญหาหรอก ยังไงฤดูหนาวก็ใกล้เข้ามาแล้ว ถึงเวลานั้นพวกไอศกรีมโคนไอติมแท่งก็ไม่มีขายแล้วล่ะ อย่างมากช่วงนี้เขาก็คอยคุมรุ่นพี่ไว้ก็พอ!

"เหม่อคิดอะไรอยู่? ยิ้มหน้าหื่นขนาดนั้น?" เสียงเรียบ ๆ ของซูชิงซือดึงสติของหลินซฺวินกลับมา

เขารู้สึกตัวพลางยิ้มน้อย ๆ "รุ่นพี่ พี่ในตอนนี้เหมือนเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เลยครับ"

สีหน้าของซูชิงซือชะงักไป แฝงความขัดเขินอย่างเห็นได้ชัด "เด็กผู้หญิงเหรอ? ฉันไม่ใช่สักหน่อย"

ภาพลักษณ์สาวเย็นชาของเธอจะพังทลายลงเร็วขนาดนี้ไม่ได้นะ

ทว่าเธอก็ค้นพบแล้วว่า ตัวเองเริ่มพึ่งพารุ่นน้องคนนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ นี่เป็นสัญญาณของการตกหลุมพรางหัวใจ

เธอรู้ดี แต่เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธมัน

เพราะว่า เธอก็อยากจะขยับเข้าใกล้รุ่นน้องคนนี้อีกสักนิดเหมือนกัน

หลินซฺวินขยับตัวเปลี่ยนมุม ปรับท่านั่งให้อยู่ในท่าที่สบาย พร้อมกับเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า "ผมว่าเรื่องนี้ไม่มีอะไรต้องเขินอายหรอกครับ รุ่นพี่ก็เป็นคน คนเราย่อมมีกิเลสตัณหา มีรักโลภโกรธหลง มีความสุข มีโกรธ แล้วก็มีความเศร้า พวกเราไม่ควรต้องคอยหลบเลี่ยงมัน แล้วเอาความเย็นชามาสร้างเป็นเกราะกำบัง ทำแบบนั้นน่ะ เหนื่อยแย่เลยนะครับ"

ซูชิงซือเงียบไป

หลินซฺวินพูดต่อ "รุ่นพี่รู้ไหมครับ? ก่อนหน้านี้ พี่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนเป็นภาพลักษณ์ของผู้หญิงเก่งสุดแกร่ง ผมคิดว่าในชีวิตของพี่คงไม่ต้องการให้มีคนอื่นก้าวเข้ามา พี่เผชิญหน้ากับความยากลำบากทุกอย่างได้ด้วยตัวคนเดียว และเพราะแบบนั้น ถึงทำให้ใคร ๆ ก็เข้าใกล้พี่ได้ยากมาก"

"แต่ก็ยังดี พอได้ใกล้ชิดกับพี่แล้วถึงได้รู้ว่า ที่แท้รุ่นพี่ก็ไม่ได้เย็นชาเหมือนภายนอก รุ่นพี่ก็เป็นคน มีอารมณ์ความรู้สึกเล็ก ๆ น้อย ๆ เหมือนกัน ผมพบว่าตัวเองดูเหมือนจะช่วยอะไรพี่ได้ตั้งหลายอย่าง เรื่องนี้ทำให้ผมรู้สึกดีใจมากจริง ๆ ครับ"

ซูชิงซือนิ่งฟังเขาบอกเล่าอย่างเงียบสงบ

หลินซฺวินหลุบตาลง มือยังคงนวดคลึงเบา ๆ มอบความอบอุ่นให้เท้าคู่นั้นมากขึ้น พร้อมเอ่ยเสียงแผ่ว "บางครั้งผมก็รู้สึกต่ำต้อยจริง ๆ นะครับ ถึงที่บ้านจะเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่ง แต่นั่นมันเกี่ยวอะไรกับหลินซฺวินอย่างผมล่ะ? ผมก็แค่เด็กหนุ่มธรรมดาคนหนึ่ง แต่คนที่ธรรมดาแบบนี้ กลับโชคดีได้มารู้จักกับคนที่ยอดเยี่ยมอย่างพี่"

"การได้ยืนข้าง ๆ พี่ ผมรู้สึกกดดันมาก เพราะผมพบว่าตัวเองเหมือนอยู่ห่างไกลจากพี่เหลือเกิน ยิ่งพอเข้ามหาวิทยาลัย ความรู้สึกนี้ก็ยิ่งชัดเจน พี่เป็นดาวมหาวิทยาลัย เป็นเทพธิดาที่มีแต่คนรุมล้อม ส่วนผมก็เป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งท่ามกลางผู้คนเหล่านั้น แต่รุ่นพี่กลับปฏิบัติต่อผมเป็นพิเศษอยู่คนเดียว มันทำให้ผมดีใจจนแทบบ้า แต่ในขณะเดียวกันก็หวั่นใจมาก ความรู้สึกแบบนั้น พี่เข้าใจไหมครับ?"

วินาทีนี้ หลินซฺวินคล้ายกำลังปลดปล่อยพันธนาการที่กดทับเขามาเนิ่นนาน

ตั้งแต่ได้อยู่ใกล้ชิดกับรุ่นพี่มา จริง ๆ แล้วเขาไม่ได้ทำตัวตามสบายเหมือนอย่างภายนอกเลย ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนทำด้วยความระมัดระวังรอบคอบ ความรู้สึกแบบนี้เขาไม่ชอบเอาเสียเลย เพราะมันคือเครื่องสะท้อนถึงความขี้ขลาดและปมด้อยในใจของเขา!

"หลินซฺวิน"

"ครับ?"

"ฉันไม่รู้เลยว่าเธอมีเรื่องกังวลใจมากขนาดนี้ ขอโทษนะ"

"ไม่เป็นไรหรอกครับรุ่นพี่ ผมแค่บ่นไปเรื่อย พอพูดออกมาแล้วก็ไม่มีอะไรแล้วครับ"

แววตาของซูชิงซือฉายความซับซ้อน เธอไม่คิดเลยว่ารุ่นน้องที่อายุน้อยกว่าเธอคนนี้ จะแอบซ่อนความในใจไว้มากมายขนาดนี้โดยที่เธอไม่เคยรับรู้มาก่อน

ที่แท้เขาก็แคร์แสงสปอตไลต์ที่ส่องอยู่บนตัวเธอมากเหมือนกัน

ที่แท้เขาก็มีความรู้สึกต่ำต้อยเป็นเหมือนกัน

ซูชิงซือมองดูเด็กหนุ่มตัวโตคนนี้ เธอรู้สึกว่าภาพของเขาประทับลึกอยู่ในใจเธอมากขึ้นไปอีก จะทำอย่างไรดี?

เธอค่อย ๆ หลับตาลง ไม่กี่วินาทีต่อมาก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง สบตากับหลินซฺวินตรง ๆ "เธอรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงยอมเข้าใกล้เธอแค่คนเดียว?"

หลินซฺวินชะงักไป จากนั้นหัวใจก็เริ่มเต้นแรงตุบ ๆ เร็วขึ้นมาทันที

ซูชิงซือเอียงศีรษะไปด้านหนึ่ง มองผ่านระเบียงออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่แสนไกล แล้วเอ่ยเสียงเบา "ฉันมีเพื่อนน้อยมาก ตลอดช่วงชีวิตมหาวิทยาลัยก็มีแค่เจียงเจียงคนเดียว เธอรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงได้เย็นชา และคอยปฏิเสธที่จะคบค้าสมาคมกับคนอื่นมาตลอด?"

"การมีหน้าตาสะสวย ตัวเองโดดเด่นเกินไป ก็ไม่ใช่เรื่องดีเสมอไปหรอกนะ ช่วงมัธยมปลาย เดิมทีควรเป็นจุดเริ่มต้นของวัยรุ่น แต่ฉันกลับถูกกีดกันสารพัด เหตุผลก็เพียงเพราะว่าสวยเกินไป เธอคิดว่ามันสมเหตุสมผลไหมล่ะ?"

"อาจเป็นเพราะค่านิยมไม่เหมือนกันละมั้ง หลังจากผ่านการชิงดีชิงเด่นหลอกลวงกันในตอนมัธยมปลายมา ฉันก็ไม่คิดหวังกับมิตรภาพพวกนี้อีกเลย"

"เธอกับเจียงเจียงเป็นคนประเภทเดียวกัน พวกเธอมีจิตใจที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสา เวลาอยู่ด้วยกันแล้วทำให้รู้สึกสบายใจและวางใจได้จริง ๆ มีแค่พวกเธอเท่านั้นที่ยอมมองฉันเป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง เดิมทีพอเข้ามหาวิทยาลัยฉันตั้งใจไว้ว่าจะไม่คบเพื่อนแล้ว แต่เจียงเจียงเป็นผู้หญิงที่พิเศษมาก พรหมลิขิตอันน่าอัศจรรย์ทำให้เราได้มารู้จักกัน..."

"ส่วนเธอ หลินซฺวิน ขอบใจมากนะ"

"จริง ๆ แล้ว ฉันเองก็อยาก และกำลังพยายามขยับเข้าไปใกล้พวกเธออยู่เหมือนกันนะ"