ตอนที่ 90 ทำความอบอุ่นให้เท้าของรุ่นพี่

ในห้องพักโรงแรมมีกาต้มน้ำไฟฟ้า หลินซฺวินนำไปล้างทำความสะอาด จากนั้นหยิบน้ำแร่ฟรีสองขวดที่วางอยู่ตรงนั้นเทใส่ลงไปในกา แล้วเสียบปลั๊กเข้ากับเต้ารับ

ระหว่างรอน้ำเดือด เขาก็หยิบมือถือขึ้นมาค้นหาความรู้ทั่วไปเรื่องผู้หญิงมีประจำเดือน

ช่วงที่ผู้หญิงมีประจำเดือนอารมณ์จะไม่ค่อยคงที่ อืม จะทำให้รุ่นพี่อารมณ์ไม่ดีไม่ได้เด็ดขาด

เวลาปวดท้องประจำเดือนจะมีอาการปวดบิดบริเวณช่องท้อง สามารถใช้กระเป๋าน้ำร้อน แผ่นแปะแก้ปวดประจำเดือน หรือให้แฟนช่วยกุมท้องให้...

สายตาของหลินซฺวินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนหน้าจอลงไปต่อ

ทันใดนั้นเขากวาดสายตามองไปรอบๆ โรงแรมไม่ใช่ห้องเช่า ที่นี่มีไว้แค่นอนพัก ไม่มีห้องครัว จึงไม่สามารถต้มน้ำขิงผสมน้ำตาลทรายแดงให้รุ่นพี่ได้

ในอินเทอร์เน็ตบอกว่าถ้าพอมีเงื่อนไขก็อย่าใช้แบบชงสำเร็จรูป ถ้าต้มสดๆ ได้ก็ให้ต้มสดจะดีกว่า

จังหวะนั้นเอง ซูชิงซือก็เดินออกมาจากห้องน้ำ สีหน้าของเธอดูดีขึ้นกว่าเมื่อครู่นิดหน่อย แต่ยังคงมีความทรมานแฝงอยู่บ้าง เหงื่อเปียกชุ่มเส้นผมตรงหน้าผากของเธอไปหมด

"รุ่นพี่ น้ำร้อนใกล้จะเดือดแล้วครับ"

หลินซฺวินเดินเข้าไปประคองซูชิงซืออย่างรู้หน้าที่

ซูชิงซือเอ่ยอย่างเรียบเฉย "ฉันไม่ได้บอบบางขนาดนั้นสักหน่อย"

เธอแค่ปวดท้องประจำเดือน แม้ว่าคืนนี้จะกินหม้อไฟเข้าไปจนเหมือนเป็นการราดน้ำมันลงบนกองไฟอยู่บ้าง แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นต้องให้ใครมาคอยพยุง

รุ่นน้องคนนี้ห่วงจนลนลานเกินไปแล้ว

หลินซฺวินมีสีหน้าจริงจังอย่างยิ่ง "ไม่ได้ครับ เห็นรุ่นพี่ทรมานขนาดนี้ ผมก็ทรมานไปด้วยเหมือนกัน"

ใบหน้าสวยของซูชิงซือเห่อร้อนขึ้นมา รุ่นน้องคนนี้เริ่มจะหยอดเก่งขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

ซูชิงซือนอนลงบนเตียง หลินซฺวินช่วยเธอห่มผ้าให้อย่างเรียบร้อย

"ตรงนี้มีแผ่นแปะร้อนอยู่ พี่ใช้ไปก่อนนะ จะได้ช่วยบรรเทาอาการปวด" หลินซฺวินฉีกซองแผ่นแปะร้อนออก และกำลังจะลงมือติดให้

"เธอจะทำอะไรน่ะ" ซูชิงซือเบิกตากว้างมองเขา แววตามีความลนลานวูบขึ้นมาชั่วขณะ

"ครับ?" หลินซฺวินมองอย่างไม่เข้าใจ

ซูชิงซือพูดอย่างจนใจ "ฉันทำเอง"

"อ๋อๆ"

ซูชิงซือรับแผ่นแปะร้อนมา แล้วแปะลงไปตรงหน้าท้องของตัวเอง ทันใดนั้นความอบอุ่นสายหนึ่งก็แผ่ซ่านเข้ามา อาการปวดได้รับการบรรเทาลง

"เป็นยังไงบ้างครับ" หลินซฺวินถามด้วยความคาดหวัง

ซูชิงซือมองเขา ทั้งที่เธออยากจะแสร้งทำเป็นเข้มแข็งแท้ๆ แต่พอเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใยของเขา หัวใจของเธอก็อ่อนยวบลงมาในทันที

"เท้าเย็นนิดหน่อยน่ะ"

ตอนที่พูดประโยคนี้ แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่ทันรู้ตัวเลยว่า น้ำเสียงนั้นแฝงความออดอ้อนเอาไว้เบาๆ ช่างเหมือนเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่กำลังรู้สึกน้อยใจไม่มีผิด

เมื่อได้ยินดังนั้น หลินซฺวินก็มีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมา รุ่นพี่ห่มผ้าแล้วแต่เท้ายังเย็นขนาดนี้ แสดงว่าสิ่งที่ในเน็ตบอกเป็นเรื่องจริง!

เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย เลิกผ้าห่มตรงมุมล่างขึ้นมา เท้าหยกคู่งามหมดจดพลันปรากฏสู่สายตา

ซูชิงซือยังไม่ทันได้ตอบสนองก็รู้สึกเย็นวาบที่เท้า ม่านตาของเธอเบิกกว้าง กำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง แต่การเคลื่อนไหวของหลินซฺวินกลับเร็วกว่าเธอ

เขาคว้าจับเท้าขาวเนียนคู่น้อยของเธอไว้หมับในคราวเดียว ในวินาทีนั้น ซูชิงซือราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต ร่างกายสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง สมองทั้งก้อนขาวโพลนไปหมด!

ทว่าหลินซฺวินกลับไม่ได้มีความคิดอื่นใดเลย ทันทีที่สัมผัสโดน เขาก็รู้สึกได้ถึงความเย็นเฉียบ ดังนั้นเขาจึงนั่งลงบนเตียง ม้วนผ้าห่มให้เป็นรังนกเล็กๆ แล้วสอดเท้าทั้งสองข้างของรุ่นพี่เข้าไป จากนั้นหลินซฺวินก็กอดผ้าห่มก้อนนั้นที่ห่อหุ้มเท้าคู่เล็กของซูชิงซือเอาไว้แล้วดึงเข้ามาแนบอกตัวเอง หวังจะใช้ไออุ่นช่วยทำให้มันอุ่นขึ้น

เมื่อสายตาสบเข้ากับรุ่นพี่ที่กำลังทำหน้าเหม่อลอย หลินซฺวินก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ดีขึ้นบ้างไหมครับ"

ซูชิงซือมองเขา แล้วส่งเสียงตอบเบาๆ "อื้ม"

หลินซฺวินใช้มือข้างเดียวก็กอดผ้าห่มก้อนนั้นไว้ได้ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ส่งข้อความไปหาแม่ บอกว่าคืนนี้อาจจะกลับดึกหน่อย

จากนั้นเขาก็เปิดแอปเหม่ยถวน สั่งโจ๊กไข่เยี่ยวม้าหมูสับมาหนึ่งที่ พร้อมโน้ตกำกับว่าขอขิงเยอะหน่อยและขอให้มาส่งเร็วๆ พลางคิดไปคิดมา เขาก็กดสั่งน้ำแร่มาอีกหนึ่งลัง

"เธอทำอะไรน่ะ"

เสียงอันเย็นชาของซูชิงซือดังขึ้นมา

หลินซฺวินก้มหน้าก้มตากดมือถือ พลางตอบกลับไปว่า "สั่งโจ๊กไข่เยี่ยวม้าหมูสับให้พี่น่ะครับ จะได้อุ่นท้อง"

ซูชิงซือไม่ได้พูดอะไรอีก

สายตาของเธอดูซับซ้อน ตั้งแต่โตมาขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้รับการดูแลอย่างใส่ใจทะนุถนอมขนาดนี้จากคนอื่นที่ไม่ใช่พ่อแม่ และหลังจากโตเป็นผู้ใหญ่ แม้แต่แม่ของเธอก็ยังไม่เคยจับเท้าเธอเลยด้วยซ้ำ...

ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันนะ จะพูดยังไงดีล่ะ หัวใจของเธอเต้นเร็วมาก ถ้าหากหลินซฺวินขยับเข้ามาใกล้อีกสักนิด เขาคงจะได้ยินมันอย่างชัดเจนแน่นอน

ทุกการกระทำของรุ่นน้องล้วนอยู่ในสายตาของเธอ เขาไม่เหมือนผู้ชายคนอื่น ๆ ที่เห็นเธอแล้วเอาแต่หลงใหลในรูปลักษณ์ภายนอก และส่งสายตาแบบที่เธอรังเกียจออกมา สิ่งที่เขาทำทั้งหมดล้วนบริสุทธิ์ใจ บริสุทธิ์ใจจนเธอมองออกถึงความชอบที่เขามีต่อเธอ

หัวใจของเธอเริ่มสับสนขึ้นมาบ้างแล้ว

หรือว่า เธอควรจะลองเปิดใจคบกับเขาดูจริง ๆ นะ?

แต่ว่า ในสายตาเธอ เขาก็ยังมีจุดที่ยังไม่พร้อมอยู่จริง ๆ นั่นแหละ ด้วยความต่างของวัยระหว่างทั้งสองคน หลินซฺวินในสายตาเธอจึงเหมือนน้องชายที่ยังไร้เดียงสา ทว่ากลับทำให้เธอหวั่นไหว

เมื่อคิดถึงเรื่องเหล่านี้ ความเจ็บปวดที่ท้องน้อยก็แทบจะไม่รู้สึกแล้ว เท้าก็ถูกกุมจนอบอุ่น

ความรู้สึกอบอุ่นละมุนละไมสายหนึ่งเอ่อล้นขึ้นมาในใจ

นี่คือความรู้สึกของการได้รับการเอาใจใส่จากผู้ชายที่ทำให้ใจเต้นงั้นเหรอ?

ในห้องพลันตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงซ่า ๆ ของกาน้ำร้อนที่กำลังเดือดดังแว่วมา

สีหน้าของหลินซฺวินดูสงบนิ่ง แต่ความจริงในใจนี่ลนลานสุด ๆ

ให้ตายสิ! เขาตกใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปจริง ๆ นี่มันเกินขอบเขตของมิตรภาพไปแล้วไม่ใช่เหรอ เพื่อนธรรมดาที่ไหนจะมาทำเรื่องแบบนี้กัน นี่มันการกระทำของแฟนหนุ่มที่คอยดูแลแฟนสาวชัด ๆ ! รุ่นพี่คงไม่เข้าใจเขาผิดไปหรอกนะ?

ถึงแม้ว่า เขาจะปฏิบัติต่อรุ่นพี่เหมือนเป็นแฟนตัวเองจริง ๆ ก็เถอะ แต่ถ้าเกิดรุ่นพี่ไม่ได้คิดแบบนั้นล่ะ?

จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย?

หลินซฺวินคิดไปคิดมา ร่างกายก็ถึงกับสั่นเทาด้วยความประหม่า

"เธอตื่นเต้นเหรอ?"

ซูชิงซือมองเขาด้วยรอยยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม ใบหน้างดงามที่ซีดเซียวเผยแววหยอกเย้าออกมา

"อ๊ะ? เปล่าสักหน่อย ผมจะไปตื่นเต้นอะไรล่ะครับ" หลินซฺวินส่ายหน้าปฏิเสธ

เขาเนี่ยนะตื่นเต้น? เชอะ! ต่อหน้าเทพธิดาจะมาใจปลาซิวได้ยังไง!

ซูชิงซือเอ่ยเสียงเรียบ "แล้วทำไมเธอถึงได้สั่นขนาดนั้น แถมยังมีเหงื่อออกด้วยล่ะ?"

หลินซฺวินยกมือขึ้นปาดเหงื่อเม็ดเล็กบนหน้าผาก "ฮะ ๆ ร้อนนิดหน่อยน่ะครับ"

"มีแอร์นะ"

หลินซฺวินได้ยินก็ถลึงตาใส่เธอ "พี่ไม่สบายอยู่ ไม่ต้องเปิดแอร์หรอกครับ"

ซูชิงซือกลอกตาใส่ "นี่เธอไม่รู้เหรอว่าแอร์มันมีโหมดทำความร้อนน่ะ?"

หลินซฺวิน : ...

"หลินซฺวิน"

"ครับ?"

"ขอบใจนะ"

หลินซฺวินมองซูชิงซือด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

ฝ่ายหลังเบือนหน้าหนีไปอีกทาง สายตาไม่กล้าสบตาเขา ใบหูสีชมพูระเรื่อขึ้นมานิด ๆ

หลินซฺวินยิ้มออกมา "รุ่นพี่ก็เขินเป็นเหมือนกันเหรอเนี่ย?"

ซูชิงซือหันขวับมาถลึงตาใส่เขา แววตาแฝงไอสังหาร "หืม? เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ?"

หลินซฺวินรีบเปลี่ยนท่าทีเป็นเด็กดีเชื่อฟังทันที "ผมผิดไปแล้วครับรุ่นพี่!"

ผู้หญิงช่วงมีประจำเดือนนี่อย่าไปมีเรื่องด้วยเด็ดขาด

ซูชิงซือส่งเสียงฮึในลำคอ จากนั้นเธอก็อ้าปาก แล้วก็ขมวดคิ้วแน่นทันที

"เป็นอะไรไปเหรอครับรุ่นพี่ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?" หลินซฺวินถามด้วยความสงสัย

ซูชิงซือเงียบไปพักหนึ่ง ถึงได้เอ่ยปาก "ฉันอยากกินไอศกรีมโคน"

คอเธอแห้งผากไปหมด อีกอย่างการนอนคลุมโปงอยู่ในผ้าห่มแบบนี้ มันร้อนมากจนรู้สึกกระสับกระส่าย

หลินซฺวิน : ???

รุ่นพี่ พี่ลองฟังสิ่งที่ตัวเองพูดออกมาดูหน่อยดีไหมครับ?

"ไม่ได้ครับ!"

หลินซฺวินส่ายหน้าปฏิเสธ น้ำเสียงเด็ดขาด

สายตาเย็นชาของซูชิงซือจับจ้องมาที่เขา

นี่เป็นครั้งแรกที่หลินซฺวินสบตาเธอตรง ๆ โดยไม่ยอมอ่อนข้อให้

เพื่อสุขภาพร่างกายของรุ่นพี่แล้ว เขาก็ต้องใจแข็งขึ้นมาบ้างล่ะ!