ตอนที่ 89 รุ่นพี่ประจำเดือนมา

ประจำเดือน!

ได้ยินคำตอบของรุ่นพี่ หลินซฺวินก็เข้าใจในทันที

ป้าเมนส์! ศัตรูตัวฉกาจอันดับหนึ่งของสาววัยรุ่น!

บังเอิญขนาดนี้เชียว วันนั้นของเดือนของรุ่นพี่คือช่วงต้นเดือนงั้นเหรอ?

ท่าทางร้อนรนของหลินซฺวินในตอนนี้ทำให้ซูชิงซือทั้งขำทั้งสงสาร เธอแค่ปวดประจำเดือน ไม่ได้จะคลอดลูกสักหน่อย เขาจำเป็นต้องทำหน้าเคร่งเครียดขนาดนั้นเลยเหรอ? เหงื่อที่ผุดออกมายังเยอะกว่าเธอเสียอีก?

ทว่าเธอก็สัมผัสได้ถึงความเป็นห่วงของอีกฝ่าย ในใจจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา

"แล้วจะทำยังไงดีล่ะครับ?"

หลินซฺวินรีบควักโทรศัพท์มือถือออกมา เสิร์ชไป่ตู้ทันทีว่าถ้าผู้หญิงประจำเดือนมาต้องทำอย่างไร

ดื่มน้ำขิงผสมน้ำตาลทรายแดง ใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำร้อนประคบท้อง เอาหมอนหนุนใต้เอว ดื่มโยเกิร์ตหรือนมวัว กินยาแก้ปวดตามความเหมาะสม...

ไม่นานก็มาถึงโรงแรมที่รุ่นพี่พัก

หลังจากลงจากรถ ซูชิงซือก็หน้าซีดไร้สีเลือดไปแล้ว

รอบเดือนของเธอเป็นช่วงต้นเดือนจริง ๆ ทว่าปกติมักจะเป็นหลังวันที่ห้า การจู่โจมกะทันหันในครั้งนี้เป็นเรื่องที่เธอไม่คาดคิดมาก่อน เมื่อครู่นี้เธอเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ อาการปวดหน่วงท้องรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ แล้วผลก็คือสิ่งนั้นมาจริง ๆ

เธอรับรู้ได้แล้วว่า มันเลอะแล้ว

แต่เธอไม่ได้บอกหลินซฺวิน เรื่องแบบนี้สำหรับเธอยังยากที่จะเอ่ยปากพูดออกไป

หลินซฺวินประคองรุ่นพี่เข้าไปในโรงแรม เขาถามหมายเลขห้องจากปากของเธอ พอเข้าไปในลิฟต์ ซูชิงซือก็ทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ ตรงมุมลิฟต์

สหายหลินซฺวินกระวนกระวายใจยิ่งนัก เดี๋ยวก็หยิบโทรศัพท์ออกมา เดี๋ยวก็ยัดกลับเข้าไปในกระเป๋ากางเกง เขาย่อตัวลงนั่งข้าง ๆ รุ่นพี่ตามสัญชาตญาณ แล้วเอ่ยถามเสียงเบา "รุ่นพี่ครับ ผมไปซื้ออันนั้นให้ไหม?"

อันนั้นคืออะไร? ก็ผ้าอนามัยน่ะสิ

ซูชิงซือเอ่ยตอบ "ขอบใจนะ ช่วยซื้อแบบ 420 ให้หน่อย"

"420... ได้ครับรุ่นพี่!"

หลินซฺวินไม่รู้ว่าที่เธอพูดว่า 420 หมายถึงอะไร แต่เขาก็ยังรับคำปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ

ประตูลิฟต์เปิดออก รูดคีย์การ์ดเข้าห้อง ซูชิงซือก็รีบมุ่งตรงเข้าห้องน้ำทันที

หลินซฺวินเห็นแบบนั้นก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป

ด้านล่างของโรงแรมมีร้านสะดวกซื้ออยู่ ดูค่อนข้างเงียบเหงา เจ้าของร้านเป็นคุณป้าคนหนึ่ง พอหลินซฺวินเดินเข้าไป เธอก็เอ่ยถามอย่างกระตือรือร้น "พ่อหนุ่มรูปหล่อ ต้องการอะไรจ๊ะ?"

นี่เป็นครั้งแรกที่หลินซฺวินมาซื้อของใช้ผู้หญิงแบบนี้ เขาเองก็ไม่รู้เรื่อง โชคดีที่เจ้าของร้านเป็นผู้หญิง

"เถ้าแก่เนี้ยครับ มีอันนั้นของผู้หญิงไหมครับ คืออันที่ต้องใช้เวลาประจำเดือนมาน่ะครับ..."

"ผ้าอนามัยใช่ไหมล่ะ?"

คุณป้ามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มพลางถาม "พ่อหนุ่มเพิ่งมีแฟนครั้งแรกเหรอ?"

หลินซฺวินร้องอ๊ะขึ้นมาอย่างงุนงง

คุณป้ายิ้ม "วัยรุ่นแบบเธอที่มาช่วยแฟนซื้อผ้าอนามัยเนี่ย ป้าก็เจอมาเยอะนะ แต่คนที่เขินอายบิดไปบิดมาขนาดเธอเนี่ย เธอเป็นคนแรกเลย"

หลินซฺวินรู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง

เขาเก้อเขินจริง ๆ นั่นแหละ เพราะเขาเคยเห็นตัวอย่างผู้ชายหลายคนที่ไปเดินโซนผ้าอนามัยในซูเปอร์มาร์เก็ตแล้วโดนสายตาแปลก ๆ มองมาเพียบ

เถ้าแก่เนี้ยพาหลินซฺวินเดินมาที่ชั้นวางสินค้าสำหรับผู้หญิงโดยเฉพาะ พร้อมเอ่ยถามไปด้วย "แฟนเธอใช้ยี่ห้อไหนเหรอ? เอาขนาดไหน? ต้องเอาทั้งแบบกลางวันกลางคืนเลยไหม?"

หลินซฺวินถูกถามจนมึนตึบ มีรายละเอียดเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?

"คุณป้าครับ ผมเอาแบบ 420 ครับ" เขาจำคำที่รุ่นพี่บอกไว้ได้ แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นราคาหรือขนาดกันแน่

"แบบ 420 สินะจ๊ะ เอ้านี่ อันนี้ สำหรับกลางคืน คนใช้กันค่อนข้างเยอะ" เถ้าแก่เนี้ยหยิบห่อผ้าอนามัยสีขาวจากชั้นวางยื่นให้หลินซฺวิน

หลินซฺวินเห็นตัวเลข 420 บนห่อบรรจุภัณฑ์ก็ตาสว่าง ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ที่รุ่นพี่บอกว่า 420 หมายถึงอันนี้นี่เอง!

เขาเอ่ยถาม "แบบกลางคืนนี่คือใช้ตอนกลางคืนเหรอครับ?"

"ก็ใช่น่ะสิ"

"มีแบบที่ใช้ตอนกลางวันด้วยเหรอครับ?"

"มีสิ"

เปิดหูเปิดตาจริง ๆ ก่อนหน้านี้หลินซฺวินไม่มีความรู้เรื่องแบบกลางวันกลางคืนเลยสักนิด เขารู้แค่ว่าผ้าอนามัยมีไว้ให้ผู้หญิงใช้เวลาป้าเมนส์มาเท่านั้น

ในเวลาเดียวกัน ซูชิงซือเดินออกมาจากห้องน้ำ เธอมองดูห้องที่ว่างเปล่า ร่างของเด็กหนุ่มหายไปแล้ว ในใจพลันบังเกิดความรู้สึกแปลกใหม่อย่างหนึ่งผุดขึ้นมา คล้ายกับความรู้สึกเคว้งคว้าง? โดดเดี่ยว?

เธอรู้สึกเคว้งคว้างเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงมีอารมณ์ความรู้สึกมากมายขนาดนี้ผุดขึ้นมา จนทำตัวไม่ถูกว่าควรรับมืออย่างไร ตัวเธอในตอนนี้ดูเหมือนจะยิ่งเปราะบางลงเรื่อย ๆ โดยเฉพาะเวลาที่หลินซฺวินอยู่ด้วย ดูเหมือนเธอจะมีความรู้สึกอย่างหนึ่งที่เรียกว่าการพึ่งพาเพิ่มเข้ามา

ซูชิงซือ นี่ใช่เธอจริง ๆ เหรอ?

เนื่องจากร่างกายผิดปกติ เธอจึงไม่อยากขยับตัวเลยแม้แต่น้อย ล้มตัวลงนอนราบบนเตียง เปลือกตาปิดลงช้า ๆ อดทนต่อความเจ็บปวดเสียดบิดที่ส่งมาจากท้องน้อยอย่างเงียบงัน

ไม่กี่นาทีต่อมา หลินซฺวินก็หิ้วของพะรุงพะรังถึงสามถุงเดินออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ต

เขาไม่รู้ว่ารุ่นพี่ชอบใช้ยี่ห้อไหน เอาเป็นว่าไซซ์ 420 มม. เขาเหมามาอย่างละห่อทั้งหมด

เถ้าแก่เนี้ยบอกว่าห่อเดียวไม่พอใช้ ผู้หญิงเปลี่ยนผ้าอนามัยกันบ่อยมาก แทบจะเข้าห้องน้ำทีก็ต้องเปลี่ยนทีอะไรทำนองนั้น เขาเลยซื้อมาเผื่ออีกเพียบ แถมยังมีแบบกลางวันด้วย

นอกจากนี้ เถ้าแก่เนี้ยยังถามถึงอาการของแฟนสาวเขาในตอนนี้ และกระตือรือร้นช่วยแนะนำสิ่งของให้อีกตั้งหลายอย่าง

หลินซฺวินแอบทึ่งในใจว่าเถ้าแก่เนี้ยช่างเชี่ยวชาญจริง ๆ ดังนั้นเขาจึงกวาดซื้อตามที่เธอแนะนำมาทั้งหมด

เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา ต้องเตรียมการทุกอย่างให้พร้อมไว้ก่อนถึงจะดี

ไม่นาน หลินซฺวินก็กลับมาถึงโรงแรมที่รุ่นพี่พักอยู่

ซูชิงซือกำลังนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเซียว เปลือกตาปิดสนิท ดูเหมือนกำลังหลับอยู่

ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังมาจากหน้าห้อง ปลุกให้เธอที่กำลังพักผ่อนอยู่นั้นตกใจตื่น เธอเปิดเปลือกตาขึ้น แววตามีประกายความรู้สึกที่เรียกว่าความคาดหวังพาดผ่าน ก่อนจะฝืนทนต่อความไม่สบายตัวลุกจากเตียง เดินไปเปิดประตู

"รุ่นพี่ ผมซื้อของกลับมาให้แล้วครับ"

หลินซฺวินยืนอยู่หน้าประตู เขามองดูซูชิงซือตรงหน้าที่ไร้สีเลือดฝาดบนใบหน้า พลันรู้สึกปวดใจอย่างยิ่ง จึงรีบก้าวเข้ามาในห้องแล้วปิดประตู วางของทั้งหมดลงบนพื้น จากนั้นช่วยพยุงรุ่นพี่เดินตรงไปที่เตียง

"ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้างครับ?" หลินซฺวินเอ่ยถามเสียงเบา

ซูชิงซือไม่ได้ตอบ นับตั้งแต่เปิดประตูเมื่อครู่ เธอก็เอาแต่มองหลินซฺวินนิ่ง ๆ เหม่อลอยไปเล็กน้อย ราวกับกระทั่งความเจ็บปวดก็ถูกลืมเลือนไปชั่วขณะ

หลินซฺวินเห็นแบบนั้น จึงหยิบห่อสีขาวอันหนึ่งออกมาวางใส่มือเธอ พลางเอ่ยเสียงเบา "รุ่นพี่ รีบไปเปลี่ยนเถอะครับ"

แววตาของซูชิงซือไหววูบ เธอรับผ้าอนามัยมา ไม่รู้ทำไม ณ วินาทีนี้ จากเดิมที่กำลังหงุดหงิดเพราะอาการปวดท้องรุนแรง จู่ ๆ เธอกลับรู้สึกสงบลงได้อย่างน่าประหลาด แม้แต่ความเจ็บปวดก็ดูเหมือนจะทุเลาลงไปมาก

มหัศจรรย์... จัง

"แล้วก็มีอันนี้ด้วย ได้ยินเถ้าแก่เนี้ยซูเปอร์มาร์เก็ตบอกว่า ผู้หญิงเวลามาแบบกะทันหันอาจจะทำเสื้อผ้าเลอะ ผมก็เลยซื้อชุดใหม่มาให้พี่ชุดหนึ่ง อ้อ ยังมีอันนี้อีก ที่นี่ดูเหมือนจะไม่มีเครื่องครัวไว้ต้มน้ำตาลทรายแดง แต่มีแบบชงสำเร็จรูป ผมก็เลยซื้อมาด้วย แล้วก็มีแผ่นแปะแก้ปวดประจำเดือน ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดได้ครับ..."

หลินซฺวินรื้อค้นในถุง หยิบเอาของที่ตัวเองซื้อมาออกมาทีละอย่าง

ซูชิงซือมองดูการกระทำของเขาด้วยความรู้สึกสะเทือนใจ สายตาค่อย ๆ อ่อนโยนลง

"เธอรู้เรื่องพวกนี้เยอะจัง?"

หลินซฺวินเกาหัวแกรก ๆ "ผมก็ดูมาจากในเน็ตนั่นแหละครับ แล้วก็เถ้าแก่เนี้ยซูเปอร์มาร์เก็ตช่วยแนะนำมาด้วย"

เขารีบพูดต่อทันที "รุ่นพี่ รีบไปเปลี่ยนเถอะครับ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวติดเชื้อขึ้นมาจะไม่ดีนะ"

ได้ยินดังนั้น ใบหน้าสะคราญของซูชิงซือก็ซับสีระเรื่อขึ้นมาจาง ๆ อย่างไรเสียเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องส่วนตัว เธอจึงรู้สึกเขินอายอยู่บ้าง

เธอพยักหน้าเบา ๆ ถือห่อ "420" ในมือ พร้อมกับ "เสื้อผ้าชุดใหม่" ที่หลินซฺวินยื่นให้เดินเข้าห้องน้ำไป

หลินซฺวินถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นก็เริ่มลงมือชงน้ำน้ำตาลทรายแดงให้รุ่นพี่

(เอ่อ... มีของขวัญไหมครับ? อยากปล่อยตอนรัว ๆ จัง...)