ตอนที่ 88 เหตุการณ์ไม่คาดฝัน

สุดท้ายหลินซฺวินก็ยังไม่กล้าทำท่าทางอะไรที่อุกอาจเกินไป

เขาขยับเข้าไปใกล้ซูชิงซือให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ จากนั้นก็ส่งยิ้มซื่อๆ ชูสองนิ้วขึ้นมา

ซูชิงซือเหลือบมองเด็กหนุ่มข้างกาย เธอก็ทำท่าชูสองนิ้วตามหลินซฺวิน เพียงแต่คราวนี้ไม่ได้มีรอยยิ้ม ทว่าก็ยังคงงดงามจับตาเช่นเดิม

"สวยมาก สวยมากเลย! ขออีกรูปนะคะ ทั้งคู่ลองเปลี่ยนท่าดูหน่อยสิ" หญิงสาวคนนั้นเริ่มกดชัตเตอร์ติดลม จึงออกคำสั่งกำกับหลินซฺวินกับซูชิงซืออย่างตื่นเต้น

ตลอดขั้นตอนนั้นทั้งสองคนต่างก็ทำอะไรไม่ค่อยถูก มีอยู่หลายครั้งที่หลินซฺวินสัมผัสโดนตัวซูชิงซือ เขาประหม่าจนควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจไม่อยู่ ทางฝั่งซูชิงซือเองก็เช่นกัน ในสถานการณ์แบบนี้ เธอพบว่าสติปัญญาของตนไม่อาจสั่งการสมองได้อีกต่อไปแล้ว

"เรียบร้อยแล้วค่ะ!"

หญิงสาวคนนั้นถือกล้องสีขาวของซูชิงซือวิ่งเข้ามา ทว่าไม่นานเธอก็สังเกตเห็นว่า มือของคนทั้งคู่กุมประสานกันตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

เธอยิ้มตาหยีพลางเผยสีหน้าหยอกเย้ามีเลศนัยออกมา "พวกคุณสองคนหวานกันจังเลยนะคะ!"

ทั้งสองคนได้สติกลับมา ซูชิงซือสังเกตเห็นว่ามือของตัวเองถูกฝ่ามือใหญ่ของหลินซฺวินกุมเอาไว้ ทั่วทั้งฝ่ามือพลันสัมผัสได้ถึงไออุ่นระอุ

แววตระหนกวูบผ่านใบหน้าของเธอ ก่อนจะดึงมือออกจากมือของเขาอย่างแนบเนียน

สัมผัสนุ่มนิ่มในอุ้งมือหลุดลอยไป หลินซฺวินรู้สึกใจหายวูบขึ้นมาทันที ทว่าสีหน้าภายนอกกลับยังคงนิ่งสนิทได้อย่างเหลือเชื่อ

"ขอบคุณมากนะครับคนสวย" หลินซฺวินเอ่ยกับหญิงสาวคนนั้น

อีกฝ่ายยิ้มจนตาหยี "เกรงใจไปแล้วค่ะ ฉันเองก็ชอบถ่ายรูปเหมือนกัน การได้ถ่ายรูปดีๆ แบบนี้ก็ถือเป็นเกียรติของฉันเหมือนกันนะคะ"

เธอยื่นกล้องสีขาวส่งคืนให้หลินซฺวิน

เขาเอื้อมมือไปรับมา และเปิดดูรูปภาพในทันที

ซูชิงซือขยับเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

ภาพข้างในนั้นล้วนเป็นรูปคู่ของชายหนุ่มหญิงสาว ใบหน้าอันอ่อนวัยเจือความประหม่าไว้เล็กน้อย แต่กลับให้ความรู้สึกเข้ากันได้อย่างบอกไม่ถูก

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังก้มหน้าดูรูปอย่างเพลิดเพลิน จู่ๆ ก็มีเสียงแชะดังขึ้น

พวกเขาหันไปมองตามสัญชาตญาณ เห็นเพียงหญิงสาวคนนั้นกำลังยกกล้องของตัวเองเล็งมาทางพวกเขา แล้วกดชัตเตอร์ลงไป

"คิกๆ ฉันอยากเก็บไว้เป็นที่ระลึกน่ะค่ะ ไม่ว่ากันใช่ไหมคะ?" หญิงสาวเผยรอยยิ้มทะเล้นน่ารัก

ไม่กี่นาทีต่อมา ทั้งสองคนก็เดินมาถึงบันไดขั้นหนึ่ง

"รุ่นพี่ครับ พวกเราพักกันหน่อยไหมครับ?" จู่ๆ หลินซฺวินก็เอ่ยขึ้นมา

ซูชิงซือพยักหน้า

สายตาของหลินซฺวินกวาดมองไปรอบๆ จากนั้นเขาก็ปัดเศษฝุ่นบนพื้นจุดหนึ่งจนสะอาด ส่งสัญญาณให้รุ่นพี่นั่งลง ส่วนตัวเขาก็หย่อนก้นนั่งลงข้างๆ เธอ

ซูชิงซือนั่งเลื่อนดูรูปถ่ายในกล้อง หลินซฺวินมองรูปถ่ายบ้าง มองหน้ารุ่นพี่บ้าง อารมณ์เบิกบานใจเป็นที่สุด

เมื่อใจสงบลงในเวลานี้ เขาก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าทุกสิ่งทุกอย่างช่างงดงามเหลือเกิน

"พรุ่งนี้ก็จะไปแล้วเหรอ?" ซูชิงซือเอ่ยถามเรียบๆ

หลินซฺวินครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า "ตามแผนที่วางไว้ก็เป็นแบบนั้นครับ"

เดิมทีเขาตั้งใจว่าจะมาแค่สามวัน แล้ววันหยุดที่เหลือค่อยไปเที่ยวเล่นที่อื่นต่อให้เต็มที่

ทว่า

หลินซฺวินหันไปมองรุ่นพี่แล้วถามว่า "แล้วรุ่นพี่วางแผนไว้อย่างไรบ้างครับ?"

ซูชิงซือเก็บกล้องลง สายตามองเหม่อไปไกล "คงกลับแล้วล่ะ ออกมาเที่ยวสองสามวัน รู้สึกเหมือนไม่ได้น่าสนใจอะไรเท่าไหร่"

เมื่อก่อนเธอยังสามารถออกไปมองดูโลกกว้างคนเดียวได้อย่างเพลิดเพลิน ทว่าไม่รู้ทำไมปีนี้ถึงได้มีความรู้สึกเหนื่อยล้าเช่นนี้

หลินซฺวินพยักหน้า "ผมเองก็รู้สึกว่าไม่ค่อยมีอะไรเหมือนกันครับ"

ตัวเขาไม่ได้เป็นพวกชอบท่องเที่ยวอยู่แล้ว ที่มาก็เพียงแค่อยากอยู่เป็นเพื่อนพ่อแม่ ความจริงก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ แค่ไปในที่ที่ไม่เคยไป ได้เปิดหูเปิดตาดูอารยธรรมที่ไม่เคยพบเห็นก็เท่านั้น

"หมดวันพรุ่งนี้ไปก็ยังเหลืออีกสามวัน รุ่นพี่ครับ ถ้าอย่างนั้น พวกเรากลับไปดูที่เหลียงเฉิงกันเลยดีไหมครับ?" จู่ๆ หลินซฺวินก็เสนอขึ้นมา

"เหลียงเฉิงเหรอ?" ซูชิงซือไม่ได้ติดใจคำว่า "พวกเรา" สองคำนี้เลยสักนิด หากแต่ประหลาดใจกับความคิดของหลินซฺวินมากกว่า

หลินซฺวินท้าวแขนทั้งสองข้างไว้บนหัวเข่า พลางยิ้มบางๆ "อยากไปเป็นเพื่อนรุ่นพี่เยี่ยมคุณลุงน่ะครับ"

สีหน้าของซูชิงซือเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอหันไปมองหลินซฺวิน

จุดหมายสุดท้ายในแผนการท่องเที่ยวของเธอเดิมทีก็คือเหลียงเฉิง ด้วยตั้งใจว่าจะแวะไปหาพ่ออยู่แล้ว

คิดไม่ถึงเลยว่ารุ่นน้องจะเอ่ยปากขึ้นมาก่อน

การเดินทางท่องเที่ยวของคนคนเดียว บัดนี้ ได้มีคนเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งคนแล้ว

ซูชิงซือกอดเข่าทั้งสองข้าง คางเรียวสวยเกยอยู่บนหัวเข่า แววตาอ่อนโยน เอ่ยตอบเสียงเบา "ตกลงค่ะ"

หลินซฺวินดีใจยกใหญ่ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง จู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นมา

หยิบมือถือออกมาดู ปรากฏว่าเป็นแม่ของเขาโทรมา

หลินซฺวินเหลือบมองรุ่นพี่ข้างกาย ฝ่ายหลังเบนสายตาไปทางอื่น

เขายิ้มบางๆ ก่อนจะกดรับสาย "ฮัลโหลครับแม่"

"ครับ ผมอยู่ข้างนอกครับ"

"เปล่าครับ น่าจะดึกๆ ถึงจะกลับ"

"เอ่อ... เจอเพื่อนร่วมรุ่นน่ะครับ"

หลินซฺวินเหงื่อตกเล็กน้อย เขาเพิ่งพูดไปไม่กี่คำ แม่ก็เริ่มซักไซ้ไล่เลียงเสียแล้ว จะหูไวตาไวเกินไปแล้วมั้งเนี่ย?

ด้วยความจนใจ เขาจึงได้แต่คุยเรื่อยเปื่อยกับแม่ ทั้งที่ก็อยู่ด้วยกันแท้ๆ ยังมีเรื่องให้บ่นเยอะขนาดนี้อีก

หลินซฺวินไม่ได้สังเกตเลยว่า สีหน้าของซูชิงซือที่อยู่ข้างๆ พลันดูแปลกไปเล็กน้อย

เวลานี้คู่สามีภรรยากู้เหยียนเหยียนกำลังเตรียมตัวจะเข้านอน เดิมทีแค่อยากถามว่าลูกชายหลับหรือยัง ไม่นึกเลยว่าหลินซฺวินจะแอบออกไปเที่ยวข้างนอก พวกเขาไม่ได้ว่าอะไร เพียงแค่บอกให้เขาระวังความปลอดภัย แล้วก็วางสายไป

เก็บมือถือแล้ว สายตาของหลินซฺวินก็ตกไปที่ใบหน้าของรุ่นพี่ พบว่าเธอดูซึมๆ ไปเล็กน้อย

"รุ่นพี่ เป็นอะไรไปเหรอครับ"

ซูชิงซือเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ส่ายหน้าเบาๆ "ไม่มีอะไรค่ะ แค่เหนื่อยนิดหน่อย"

หลินซฺวินรู้สึกปวดใจขึ้นมาทันที จึงพูดว่า "รุ่นพี่ ผมไปส่งพี่กลับนะ"

ซูชิงซือพยักหน้าแล้วลุกขึ้น

หลินซฺวินรู้หน้าที่ช่วยรับกล้องมาถือไว้ ทั้งสองเดินเคียงข้างกันออกจากจัตุรัส

โรงแรมที่ซูชิงซือพักอยู่ใกล้กับโรงแรมของหลินซฺวินมาก ไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตรด้วยซ้ำ ระหว่างทาง หลินซฺวินพบว่าสีหน้าของรุ่นพี่ดูไม่ค่อยสู้ดี คล้ายจะอ่อนเพลียเหมือนคนป่วย

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่รุ่นพี่เผยท่าทางแบบนี้ออกมา

เขาคิดว่ารุ่นพี่คงแค่เหนื่อยจากการเดินทางมากเกินไป

"แถวนี้มีห้องน้ำตรงไหนบ้างคะ"

ตอนนั้นเอง ซูชิงซือก็เอ่ยถามขึ้นมาคำหนึ่ง

หลินซฺวินชะงักไป "รุ่นพี่ปวดท้องเข้าห้องน้ำเหรอครับ"

หรือว่ากินหม้อไฟแล้วท้องเสีย?

ซูชิงซือไม่ได้ตอบ ฝีเท้าที่ก้าวไปข้างหน้าของเธอเริ่มชะลอลง

หลินซฺวินเริ่มลำบากใจ ตอนนี้พวกเขากำลังอยู่ระหว่างทางกลับโรงแรม ที่จัตุรัสน่ะมีห้องน้ำอยู่หรอก แต่ถ้าจะย้อนกลับไปตอนนี้ก็ค่อนข้างเสียเวลา

เขาจึงวิ่งตรงไปที่ริมถนน แล้วโบกแท็กซี่คันหนึ่งทันที

"พ่อหนุ่ม แฟนเธอดูหน้าตาไม่ค่อยดีเลยนะ ไม่สบายเหรอ" คนขับเป็นคุณลุงคนหนึ่ง เขามองซูชิงซือที่ใบหน้าค่อนข้างซีดเซียวพลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย

หลินซฺวินเหลือบมองรุ่นพี่ แล้วตอบไปว่า "เธอรู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะครับ คนขับ ช่วยขับเร็วหน่อยนะครับ"

"ได้เลย!"

ซูชิงซือหลับตาพิงเบาะรถ มือยกขึ้นกุมท้องไว้โดยไม่รู้ตัว บนหน้าผากเริ่มมีเหงื่อเม็ดละเอียดผุดซึมออกมา

หลินซฺวินเห็นแบบนั้นก็ร้อนใจขึ้นมา นี่แค่กินหม้อไฟมันจะถึงขั้นนี้เชียวเหรอ

เขายื่นมือออกไป แตะลงบนหน้าผากเนียนเกลี้ยงของรุ่นพี่ รู้สึกว่าเย็นเล็กน้อย พอลองจับมือของรุ่นพี่ดู ก็สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบ

"รุ่นพี่ พี่เป็นอะไรน่ะครับ ทำไมเป็นหนักขนาดนี้" หลินซฺวินมองรุ่นพี่ด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

ซูชิงซือค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาเป็นรอยแยกแคบๆ แล้วเอ่ยเสียงเบา "มาก่อนกำหนดค่ะ"

หลินซฺวินชะงัก "อะไรนะครับ"

"ประจำเดือนค่ะ"

พอได้ยินคำนี้ หลินซฺวินก็พลันรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจขึ้นมาทันที