ตอนที่ 87 ใต้เงาพระราชวัง ชายหญิงผู้ถ่ายภาพ

ค่ำคืนบนที่ราบสูงยังคงหนาวอยู่บ้าง การมาเยือนสถานที่แบบนี้เป็นครั้งแรก ทั้งที่ต้นทางยังเป็นช่วงฤดูร้อนระอุ ความแตกต่างระหว่างสองที่นี้จึงค่อนข้างมาก

เพราะหลินซฺวินเดินเที่ยวมาทั้งวัน จึงเริ่มคุ้นเคยกับแถบนี้บ้างแล้ว เขาพาซูชิงซือมาที่ร้านหม้อไฟบุฟเฟต์แห่งหนึ่ง

หนาวเหรอ ลวกหม้อไฟกินสิ!

ซูชิงซือเพิ่งเดินทางมาถึงก็หิวอยู่เหมือนกัน ทั้งคู่สั่งอาหารมาเยอะมาก แน่นอนว่าเป็นหลินซฺวินที่เป็นคนสั่ง เมนูไหนที่เขากินแล้วคิดว่าอร่อยก็อยากให้รุ่นพี่ได้ลิ้มลองทั้งนั้น

"พี่พกกล้องติดตัวมาด้วย ชอบถ่ายรูปเหรอครับ" หลินซฺวินมองกล้องสีขาวที่วางอยู่ด้านข้าง เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ซูชิงซือคีบเนื้อวัวติดมันชิ้นหนึ่งส่งเข้าปากอย่างสง่างาม เอ่ยเรียบๆ ว่า "ไม่ได้เก่งอะไรหรอกค่ะ เป็นความชอบมากกว่า แค่อยากเก็บภาพวิวทิวทัศน์ที่พบเจอระหว่างเดินทางเอาไว้"

"ผมขอดูหน่อยได้ไหมครับ" หลินซฺวินแสดงสีหน้ากระตือรือร้น

ซูชิงซือไม่ได้ปฏิเสธ เธอยื่นกล้องให้เขา

หลินซฺวินยื่นมือไปรับ ปลายนิ้วเผลอไปสัมผัสโดนนิ้วของซูชิงซือเข้า ทำให้ลมหายใจของเขาชะงักไปทันที

สีหน้าของซูชิงซือก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยเช่นกัน ทว่าเธอซ่อนมันไว้ได้เป็นอย่างดี

หลินซฺวินทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วเลื่อนดูรูปถ่ายในกล้อง รูปมีเยอะมาก อีกทั้งมุมมองการถ่ายก็ยอดเยี่ยม ล้วนเป็นภาพของสถานที่ท่องเที่ยว และยังมีรูปของผู้คนอยู่สองสามใบ ซึ่งเป็นภาพที่ค่อนข้างจับใจ

หลินซฺวินอดทอดถอนใจไม่ได้ ภาพถ่ายสวยมากจริงๆ เสียอย่างเดียวคือไม่มีรูปของรุ่นพี่อยู่ในนั้นเลย

"ถ่ายไม่สวยเหรอ" จู่ๆ ซูชิงซือก็เอ่ยถามขึ้นมา

เธอจับแววตาเสียดายของหลินซฺวินได้

"พี่ไม่มีรูปเซลฟี่บ้างเลยเหรอครับ" หลินซฺวินถาม

ซูชิงซือตอบ "อยู่ในโทรศัพท์ค่ะ"

หลินซฺวินตาเป็นประกาย "ขอดูหน่อยได้ไหมครับ"

ซูชิงซือยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม "ไม่ให้ค่ะ"

อัลบั้มรูปของเด็กผู้หญิง จะให้คนอื่นมาเปิดดูสุ่มสี่สุ่มห้าได้ยังไง

เกิดข้างในมีอะไรที่ไม่ควรดูเข้าล่ะ แต่ว่าเธอก็ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก

"ฉันอิ่มแล้วค่ะ"

ซูชิงซือวางตะเกียบลงอย่างเรียบนิ่ง

"พี่ ดื่มนี่หน่อยครับ" หลินซฺวินเปิดกระป๋องหวางเหล่าจี๋แล้วยื่นให้เธอ

"ขอบคุณค่ะ" ซูชิงซือรับไป จิบไปสองอึก

หลังจากกินหม้อไฟเสร็จ ทั้งคู่ก็รู้สึกได้ถึงไอร้อนในร่างกายที่อบอุ่นขึ้นมา

พอกินอิ่ม แน่นอนว่าต้องไปเดินย่อย

"พี่ กลางวันวิวที่นี่สวยดีนะ ไว้ค่อยมาถ่ายรูปกัน" หลินซฺวินมองหญิงสาวข้างกายด้วยรอยยิ้ม

ซูชิงซือพยักหน้า เธอมองไปยังพระราชวังที่ตั้งตระหง่านอยู่ จากนั้นจึงค่อยๆ ยกกล้องขึ้นมา

กดชัตเตอร์ ในกล้องก็มีภาพเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งใบ

ซูชิงซือตรวจดูภาพ สวยมากทีเดียว เพียงแต่คิ้วของเธอกลับขมวดขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยกับหลินซฺวินว่า "เธอไปยืนตรงนั้นสิ"

"หา" หลินซฺวินยังไม่ทันตั้งตัว

ซูชิงซือพูดเรียบๆ "จะถ่ายรูปให้เธอ เอาไหมล่ะ"

ได้ยินเช่นนั้น หลินซฺวินก็ดีใจยกใหญ่ รู้สึกเหมือนถูกความประหลาดใจก้อนโตหล่นทับ พยักหน้ารัวเหมือนไก่จิกข้าวสาร "เอาครับ เอาๆๆ"

พูดจบก็รีบไปยืนกลางลานกว้างทันที ราวกับกลัวว่ารุ่นพี่จะเปลี่ยนใจ

"ขยับไปทางซ้ายหน่อย อย่าเกร็งเกินไป ยิ้มหน่อยสิ เอาให้เป็นธรรมชาติกว่านี้"

เมื่อได้ยินคำสั่งของซูชิงซือ หลินซฺวินก็โพสท่าตามที่เธอบอก พอมองดูท่าทางที่รุ่นพี่ตั้งใจถ่ายรูปให้เขา แววตาของหลินซฺวินก็ปรากฏความอ่อนโยนวาบผ่าน ริมฝีปากยกยิ้มขึ้นมา

และในจังหวะนั้นเอง ซูชิงซือก็กดชัตเตอร์

ในรูปถ่าย เด็กหนุ่มรูปงามยืนอยู่ใต้เงาของพระราชวังอันศักดิ์สิทธิ์ สายตาที่ทอดมองมายังเธอนั้นเปี่ยมด้วยความอ่อนโยน...

ซูชิงซือมองดูภาพถ่ายแล้วตาเป็นประกาย อืม หน้าตาดีนี่มันดีจริงๆ ถ่ายรูปออกมาก็ดูดี

"เป็นยังไงบ้างครับพี่" หลินซฺวินขยับเข้าไปใกล้

ซูชิงซือยื่นกล้องให้เขา

เขาหยิบมารับชม แล้วเอ่ยอย่างภาคภูมิใจไม่น้อยว่า "หล่อจริงๆ เลย!"

ซูชิงซือย้อนถามเรียบๆ "ไม่ใช่เพราะฝีมือถ่ายรูปของฉันดีหรอกเหรอ"

หลินซฺวินรีบเออออทันควัน "ใช่ๆๆ ฝีมือพี่ถ่ายรูปออกมาได้ยอดเยี่ยมมากเลยครับ!"

เขาถือกล้องไว้ นัยน์ตากลอกไปมาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยกับรุ่นพี่ว่า "พี่ ไปยืนตรงนั้นบ้างสิ เดี๋ยวผมถ่ายให้พี่บ้าง"

ซูชิงซือลังเลเล็กน้อย จากนั้นจึงพยักหน้า "ได้สิ"

"เดี๋ยวก่อน ถอดแมสก์ออกก่อนสิครับ" หลินซฺวินเตือน

พอกินข้าวเสร็จ รุ่นพี่ก็สวมแมสก์กลับเข้าไปใหม่อีกครั้ง

ซูชิงซือยื่นมือไปปลดหน้ากากอนามัยออก ทั้งสองอยู่ค่อนข้างใกล้กัน ใบหน้างดงามไร้ที่ติของเธอทำให้หลินซฺวินเหม่อลอยไปชั่วขณะ

"สวยจัง"

ซูชิงซือหน้าแดงระเรื่อ

เธอพบว่าตั้งแต่รู้จักกับหลินซฺวิน เธอหน้าแดงบ่อยขึ้นเรื่อยๆ

"พี่ ยืนตรงที่ผมเพิ่งยืนเมื่อกี้เลยครับ"

"อืม"

"พี่ โพสท่าหน่อยสิครับ"

"แบบนี้ไม่สวยเหรอ"

"พี่ทำแบบไหนก็สวยหมดแหละครับ แต่ยืนทื่อๆ แบบนี้มันขาดจิตวิญญาณไปหน่อย"

"งั้นชูสองนิ้วเหรอ"

"โอเคเลยครับ!"

พอซูชิงซือยืนเข้าที่ เธอก็ชูมือทำท่าสองนิ้วขึ้นมาตรงระดับคอ

"พี่ ยิ้มหน่อยสิครับ!"

เพราะรู้ว่ารุ่นพี่เป็นคนเย็นชา หลินซฺวินจึงยิ้มยิงฟันขาวโชว์ให้เธอดู

พอซูชิงซือเห็นท่าทางตลกๆ ของเขา มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

หลินซฺวินกดชัตเตอร์รัวๆ ถ่ายไปสิบกว่ารูปในพริบตา

ซูชิงซือ : ...

"สวยจริง!" หลินซฺวินก้มมองภาพที่ตัวเองถ่ายอย่างเบิกบานใจ

ซูชิงซือเองก็ไม่รู้ว่าเขาจะดีใจอะไรนักหนา กล้องก็เป็นของเธอ รูปที่ถ่ายก็ของเธอไม่ใช่หรือไง

"เสร็จหรือยัง" ซูชิงซือเอ่ยถามเรียบๆ

หลินซฺวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นเขาก็ถือกล้องวิ่งออกไป

ซูชิงซือมองตามแผ่นหลังของเขา แววตามีความสงสัยพาดผ่าน เห็นเพียงหลินซฺวินเรียกเด็กผู้หญิงคนหนึ่งไว้ อีกฝ่ายถือกล้องอยู่เหมือนกัน เขาคุยอะไรบางอย่างกับเธอ หญิงสาวคนนั้นตอนแรกก็ดูงงๆ แต่ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าเข้าใจ

จากนั้น หลินซฺวินก็พาเด็กสาวคนนั้นเดินกลับมา

ซูชิงซือขมวดคิ้วเรียวเล็กน้อย เจ้าหมอนี่ไปตีสนิทสาวอื่นทำไมกัน

หลินซฺวินวิ่งเหยาะๆ กลับมาด้วยความกระตือรือร้น แล้วเอ่ยกับเธอว่า "พี่ เราสองคนมาถ่ายรูปคู่กันเถอะครับ"

"หือ" ซูชิงซือชะงักไป

"ว้าว หนุ่มหล่อ เธอคือแฟนของนายเหรอ สวยจังเลย!" หญิงสาวคนนั้นเดินตามมาถึงพอดี วินาทีที่เห็นซูชิงซือ ดวงตาของเธอก็เป็นประกายวิบวับทันที

"ให้ตายสิ! เธอเป็นดาราหรือเปล่าเนี่ย"

ผู้หญิงที่สวยขนาดนี้ แถมพอมองดูก็รู้ว่าเป็นความงามแบบธรรมชาติไร้รอยศัลยกรรม ต่อให้เป็นดาราก็คงเทียบเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ!

มุมปากของซูชิงซือยกขึ้นเล็กน้อยเพราะคำว่า "แฟน" ของอีกฝ่าย เธอเลิกคิ้วขึ้นแล้วหันไปมองหลินซฺวิน "ถ่ายรูปคู่เหรอ"

หลินซฺวินพยักหน้า "ใช่ครับ ผมอยากให้คนสวยท่านนี้ช่วยถ่ายรูปคู่ให้เราหน่อย พี่คิดว่าไงครับ"

ซูชิงซือคิดดูครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า "ได้สิ"

หลินซฺวินรีบส่งกล้องให้หญิงสาวคนนั้น "รบกวนด้วยนะครับ!"

"โอเคๆ!" หญิงสาวยินดีเป็นอย่างยิ่ง เธอไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้มาชิปคู่รักหน้าตาดีระดับนี้

หลินซฺวินกับซูชิงซือยังคงยืนตรงตำแหน่งเดิม ทั้งสองยืนใกล้กันมาก ห่างกันแค่ครึ่งเมตร

"ขยับชิดกันอีกนิดสิคะ พวกเธอสองคนเหมาะกันมากเลย ใช่ๆๆ หนุ่มหล่อ นายทำท่าทางใกล้ชิดกับแฟนหน่อยก็ได้นะ! ถ่ายออกมาจะได้มีบรรยากาศมากขึ้น" หญิงสาวปรับกล้องไปพลางออกคำสั่งไปพลาง

ครั้งนี้ไม่เหมือนกับคราวที่แล้วในร้านเสื้อผ้า ทั้งสองไม่ได้เกร็งขนาดนั้น แต่หัวใจก็ยังคงเต้นเร็วขึ้นอยู่ดี

ทำท่าทางใกล้ชิดกับแฟนงั้นเหรอ

หลินซฺวินครุ่นคิด พลางเหลือบมองริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของรุ่นพี่โดยไม่รู้ตัว