ตอนที่ 86 หันกลับไปมอง คือเธอที่กำลังคะนึงหา

เล่าขานกันว่า พระราชวังโปตาลาสร้างขึ้นโดยซงเซินกัมโปเพื่ออภิเษกสมรสกับองค์หญิงเหวินเฉิง และเป็นพระราชวังที่อยู่ใกล้ท้องฟ้าที่สุด

ความหมายของชื่อนี้คือสถานที่ประทับของพระโพธิสัตว์กวนอิม และได้รับการยกย่องให้เป็นธรรมสถานแห่งที่สองของพระโพธิสัตว์กวนอิม

พระราชวังโปตาลัยึดต่อกันด้วยโครงสร้างเข้าเดือยไม้ทั้งหมดโดยไม่ใช้ตะปูแม้แต่ดอกเดียว ประหนึ่งใช้ผืนป่าหนึ่งผืนและขุนเขาหนึ่งลูกค้ำจุนขึ้นมา นับเป็นหนึ่งในสิบสิ่งปลูกสร้างดินและไม้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก พระราชวังโปตาลาแบ่งออกเป็นสามส่วน ได้แก่ วังแดง วังขาว และเสวี่ยเฉิง

ภายในตัวพระราชวังโปตาลาและจุดท่องเที่ยวต่าง ๆ ของเสวี่ยเฉิงห้ามบันทึกภาพ ห้ามถ่ายรูป รวมถึงห้ามแตะต้องโบราณวัตถุและภาพจิตรกรรมฝาผนัง

ครอบครัวสามคนของหลินซฺวินเดินทางมาถึงพระราชวังโปตาลา ตอนนี้พวกเขาแต่งกายกันอย่างเรียบง่าย ถือเป็นการให้เกียรติต่อวัฒนธรรมแห่งนี้

"เล่ากันว่าใต้พระราชวังโปตาลามีวังใต้ดินอยู่ ข้างในซุกซ่อนทองคำเงินตราอัญมณีล้ำค่าไว้มากมาย รวมถึงคัมภีร์หายาก วังใต้ดินนั้นเชื่อมต่อไปยังแชงกรี-ลา ซึ่งเป็นแดนสุขาวดีในใจของชาวทิเบต" กู้เหยียนเหยียนมองสิ่งปลูกสร้างสูงตระหง่านแล้วเอ่ยรำพึงออกมา

หลินป้าเทียนเลิกคิ้ว เขาไม่ค่อยเข้าใจวัฒนธรรมพวกนี้เท่าไร ตัวเขาเป็นแค่นักธุรกิจ อีกอย่าง พวกเงินทองของมีค่าอะไรนั่นเขาก็ไม่ได้สนใจ เพราะทุกวันนี้หาเงินจนชาชินไปหมดแล้ว

หลินซฺวินมองพระราชวังสีแดงสลับขาวอันโอ่อ่า แม้เขาจะไม่ค่อยเข้าใจประวัติศาสตร์พวกนี้เท่าใดนัก แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงความยิ่งใหญ่และเก่าแก่ผ่านการมองเห็น

ทั้งสามคนไม่ได้รีบร้อนเข้าไปด้านใน แต่เดินมายังสระน้ำขนาดใหญ่ใต้ตัวพระราชวัง หลินซฺวินขอให้คนเดินผ่านไปมาช่วยถ่ายรูปครอบครัวให้สองสามรูป ถือว่าได้เช็กอินสำเร็จเรียบร้อย

ตระเวนกินดื่ม ถ่ายรูป เที่ยวชม สิ่งเหล่านี้กลายเป็นเรื่องปกติธรรมดาของการท่องเที่ยวไปแล้ว

หลังจากเดินเที่ยวชมไปกว่าหนึ่งชั่วโมง ทั้งครอบครัวก็เตรียมตัวกลับ

หลินซฺวินค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับสภาพอากาศบนที่ราบสูงแห่งนี้ได้แล้ว อย่างน้อยก็ไม่มีอาการเวียนหัววูบวาบเหมือนตอนแรก ทว่าเขาก็ยังไม่กล้ามีอารมณ์ขึ้นลงแรง ๆ หรือขยับตัวหนัก ๆ อยู่ดี เพราะกลัวว่าจะเผลอทำตัวเองน็อกคาที่ไปเสียก่อน

เขาถ่ายภาพสถานที่สวยงามเอาไว้ทีละแห่ง แล้วคัดรูปมุมกว้างที่เห็นพระราชวังโปตาลาทั้งหลังส่งไปให้รุ่นพี่

ตอนนี้ซูชิงซือกำลังอยู่ระหว่างเดินทางมา เธอเปิดดูรูปแล้วตอบกลับมาว่า แตกต่างจากรูปในเน็ตอยู่นิดหน่อยนะ

รุ่นน้อง : เรื่องปกติครับ รูปในเน็ตส่วนใหญ่เขาแต่งเอาไว้โปรโมต

รุ่นพี่นางฟ้า : ร่างกายเป็นยังไงบ้าง?

รุ่นน้อง : ดีขึ้นมากแล้วครับ

วันที่สามของวันหยุดยาว นับเป็นวันรองสุดท้ายตามแผนที่หลินซฺวินจะอยู่ที่นี่

เวลาช่วงวันหยุดผ่านไปเร็วมาก หลินซฺวินพาครอบครัวไปเดินเที่ยวจุดท่องเที่ยวใกล้เคียงจนทั่ว ต้องยอมรับเลยว่าความรู้สึกแบบนี้ผ่อนคลายจริง ๆ

พอตกดึก สองสามีภรรยาหลินป้าเทียนกับกู้เหยียนเหยียนเหนื่อยล้าจากการเดินเที่ยว จึงพักผ่อนอยู่แต่ในโรงแรม

หลินซฺวินมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ายังไม่มืดสนิทดี ในใจพลันรู้สึกว่างเปล่าแปลก ๆ หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เขาจึงเดินออกจากห้องไปเพียงลำพัง

ขณะเดินอยู่บนลานกว้าง หลินซฺวินแหงนมองพระราชวังที่ส่องประกายเรืองรองใต้ความมืดมิดของราตรี แล้วแอบหยิบธนบัตรห้าสิบหยวนออกมาเงียบ ๆ ด้านหลังของธนบัตรใบนี้พิมพ์ภาพพระราชวังอันสง่างามแห่งนี้เอาไว้

การที่ได้ขึ้นไปอยู่บนธนบัตรใบนี้ ก็เพียงพอจะพิสูจน์ได้แล้วว่ามันมีฐานะสำคัญขนาดไหน

รอบด้านเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวที่เดินทางมาในช่วงวันหยุด บรรยากาศคึกคักเป็นอย่างยิ่ง

"พ่อหนุ่ม ช่วยถ่ายรูปให้พวกเราหน่อยได้ไหมจ๊ะ?"

ไหล่ของหลินซฺวินถูกสะกิดเบา ๆ เขาได้สติกลับมา จึงเห็นผู้หญิงวัยประมาณสี่สิบปีกำลังมองเขาด้วยสายตาเชิงขอร้อง

หลินซฺวินไม่ได้ปฏิเสธ เขาพยักหน้ารับ "ได้ครับ"

เมื่อรับโทรศัพท์มือถือมาจากอีกฝ่าย หลินซฺวินก็ช่วยหามุมให้ หญิงคนนี้มากับลูกและสามี เป็นครอบครัวสี่คนที่ดูอบอุ่นปรองดองกันมาก ลูกทั้งสองคนเป็นเด็กผู้ชาย คนโตอายุราวสิบขวบ คนเล็กประมาณเจ็ดแปดขวบ ส่วนคุณพ่อดูซื่อ ๆ จริงใจ เห็นแวบแรกก็รู้สึกได้เลยว่าเป็นพ่อที่ยอดเยี่ยมคนหนึ่ง

หลินซฺวินช่วยถ่ายรูปครอบครัวให้หลายรูป ก่อนจะส่งโทรศัพท์คืนให้พวกเขา

"ถ่ายสวยมากเลย ขอบใจมากนะจ๊ะพ่อหนุ่ม" หญิงคนนั้นจ้องมองรูปในโทรศัพท์ แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความชื่นชอบ นิ้วโป้งกับนิ้วชี้คอยซูมเข้าซูมออกบนหน้าจอไม่หยุด

หลินซฺวินยิ้มถาม "คุณน้าพากันมาเที่ยวทั้งบ้านเลยเหรอครับ?"

หญิงคนนั้นตอบอย่างอารมณ์ดี "ใช่จ้า อยากมาดูตั้งหลายปีก่อนแล้ว แต่ช่วงหลายปีมานี้มัวแต่ยุ่งงก ๆ ไม่มีเวลาเลย พอดีสบโอกาสช่วงวันหยุดยาวนี้ เลยพาครอบครัวมาเที่ยวเปิดหูเปิดตากันสักหน่อย"

เมื่อมองรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริงของผู้หญิงคนนั้น หลินซฺวินก็รู้สึกสะเทือนอารมณ์ในใจ

เขาอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าหากครอบครัวของตนยังคงเป็นเพียงครอบครัวธรรมดา ๆ ครอบครัวหนึ่ง กว่าที่เขาจะมีความสามารถพาพ่อแม่มาเที่ยวข้างนอกได้แบบนี้ จะต้องรอไปจนถึงเมื่อไหร่กัน?

นี่คือชีวิตของคนธรรมดาทั่วไป ผู้คนมากมายต่างดิ้นรนเพื่อหาเลี้ยงชีพ จนทำให้ทิวทัศน์อันงดงามมากมายในชีวิตเป็นได้เพียงภาพที่ผ่านตาไปอย่างเร่งรีบ กาลเวลาผันผ่าน และไม่อาจย้อนคืนกลับไปได้อีก

"ขอบใจมากนะจ๊ะพ่อหนุ่ม"

"ไม่เป็นไรครับ เกรงใจไปแล้วครับคุณน้า"

หลังจากครอบครัวสี่คนกล่าวขอบคุณหลินซฺวินแล้ว ก็พากันเดินจากไปด้วยความสุข

หลินซฺวินมองตามแผ่นหลังของพวกเขา ชั่วขณะนั้นในใจก็เต็มไปด้วยความรู้สึกอันหลากหลาย

มีอารมณ์ความรู้สึกประหลาดบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจ ซึ่งเขาเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร

จู่ ๆ ก็คิดถึงรุ่นพี่เหลือเกิน

"รุ่นน้อง?"

พลันนั้นเอง เสียงอันเย็นชาและราบเรียบสายหนึ่งก็ดังมาจากด้านหลัง

สมองของหลินซฺวินชะงักไปชั่วครู่ เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เพราะเสียงนี้คือเสียงที่เขาเฝ้าคิดถึงทั้งวันทั้งคืนตลอดหลายวันที่ผ่านมา!

ทั้งที่เพิ่งไม่เจอกันแค่ไม่กี่วัน เขากลับคิดถึงรุ่นพี่ราวกับต้องมนตร์จนแทบจะเป็นบ้า

ร่างค่อย ๆ หันกลับไป ในที่สุดเขาก็ได้เห็นเจ้าของเสียงพูด

ซูชิงซือสวมหน้ากากอนามัย ท่อนบนสวมเสื้อฮู้ดตัวโคร่ง ท่อนล่างสวมกางเกงขายาวทรงหลวม รูปร่างสูงโปร่งเพรียวบางกำลังยืนอยู่ห่างจากหลินซฺวินไปไม่กี่เมตร ในมือถือกล้องถ่ายรูปสีขาวตัวหนึ่ง

"บ้าน่า คงเป็นภาพหลอนเพราะผมคิดถึงรุ่นพี่มากเกินไปแน่ ๆ?" หลินซฺวินพึมพำกับตัวเอง

รุ่นพี่จะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน? จุดหมายที่สองของเธอไม่ใช่ยอดเขาเอเวอเรสต์หรอกเหรอ?

ใบหน้างดงามหยาดเยิ้มของซูชิงซือที่ถูกหน้ากากอนามัยบดบังเอาไว้ แม้จะเผยให้เห็นเพียงดวงตาอันเย็นชาและราบเรียบคู่หนึ่ง แต่หลินซฺวินก็จำเธอได้ตั้งแต่แรกเห็น

"รุ่นพี่? พี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ?"

หลินซฺวินเดินเข้าไปตรงหน้าเธอ เขาลดสายตาที่สูงกว่าเธอสิบเซนติเมตรลง มองดูหญิงสาว

เมื่อได้เห็นรุ่นพี่ หลินซฺวินก็รู้สึกได้ทันทีว่าความว่างเปล่าในใจถูกเติมเต็มจนล้น อารมณ์ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นเมื่อครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นความอิ่มเอมใจในวินาทีนี้

ไม่ใช่แค่เขา ซูชิงซือเองก็มีความรู้สึกแบบนี้เช่นกัน ตอนที่เธอเพิ่งมาถึงที่นี่ หลังจากเอาสัมภาระไปเก็บที่โรงแรม เธอก็ไม่ได้พักผ่อน แต่เดินตรงออกมาเลย ราวกับมีอะไรบางอย่างดลใจนำทางให้เธอเดินมาทางนี้

เมื่อได้เห็นรุ่นน้อง เธอก็พบว่า ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลดูเหมือนจะมลายหายไปในพริบตา ทั้งตัวรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก

ซูชิงซือจ้องมองรุ่นน้องคนนี้เงียบ ๆ ก่อนจะเอ่ยปากเสียงเบา "ได้ยินว่าแถวนี้วิวสวยดี เลยอยากแวะมาดูหน่อยน่ะ"

แถวนี้วิวสวยดี และเพราะมีเธออยู่ จึงดูเหมือนจะยิ่งงดงามขึ้นไปอีก

หลินซฺวินระบายยิ้มออกมา ดูคล้ายยิ้มโง่ ๆ พลางเกาหัว "ผมก็กำลังคิดอยู่ว่าจะไปดูที่ยอดเขาเอเวอเรสต์พรุ่งนี้เหมือนกันครับ"

เขาก็อยากไปยังสถานที่ที่รุ่นพี่อยากไป แล้วได้พบกับรุ่นพี่ท่ามกลางฝูงชนที่สัญจรไปมาอย่างไม่ขาดสาย

แววตาของซูชิงซือไหววูบ

ดูเหมือนว่าพวกเขาทั้งสองคนจะมีความคิดแบบเดียวกัน เพียงแต่ว่า เธอเร็วกว่าก้าวหนึ่ง