ตอนที่ 85 เปลี่ยนใจ

รุ่นพี่นางฟ้า: [รูปภาพ]

รุ่นพี่ส่งรูปมาให้เขาใบหนึ่ง ดูเหมือนจะถ่ายจากหน้าต่างบนรถไฟความเร็วสูง เป็นทิวทัศน์ริมทาง

หลินซฺวินประหลาดใจ จึงตอบกลับไปว่า "พี่ออกเดินทางแล้วเหรอครับ นึกว่าตั๋วพรุ่งนี้แปดโมงเช้าซะอีก"

รุ่นพี่นางฟ้า: ไปทำธุระที่เมืองหลี่เฉิง นั่งรถแค่ครึ่งชั่วโมง

รุ่นน้อง: เหนื่อยหน่อยนะครับพี่ วันนี้ก็ล้ามาทั้งวันแล้วด้วย

รุ่นพี่นางฟ้า: เธอถึงบ้านแล้วเหรอ

รุ่นน้อง: ถึงแล้วครับๆ

รุ่นพี่นางฟ้า: วางแผนจะไปเที่ยวไหนล่ะ

รุ่นน้อง: แล้วแต่พ่อกับแม่ครับ

หลังจากหลินซฺวินส่งข้อความเสร็จ หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาวูบหนึ่งอย่างไม่รู้สาเหตุ ให้ความรู้สึกตื่นเต้นเหมือนคนที่กำลังร้อนตัวเพราะโกหก

บทสนทนาจบลงเมื่อรุ่นพี่เดินทางถึงสถานีปลายทาง

หลินซฺวินเก็บของเรียบร้อยก็เดินมาที่ห้องนั่งเล่น ตอนนี้หลินป้าเทียนผู้เป็นพ่อกลับมาแล้ว กำลังนั่งอยู่บนโซฟา โดยมีแม่นั่งอยู่ข้างๆ ทั้งสองอิงแอบกันกระซิบกระซาบ ดูเป็นภาพที่อบอุ่นทีเดียว

พอสังเกตเห็นลูกชายเดินมา ทั้งคู่ก็ผละออกจากกันอย่างแนบเนียน แล้วทำท่าทางขรึมจริงจังราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หลินซฺวินพูดไม่ออก การแสดงของพ่อแม่นี่ขั้นเทพจริงๆ

"ลูก เป็นไงบ้าง พักผ่อนเต็มที่รึยัง" กู้เหยียนเหยียนลุกขึ้นดึงหลินซฺวินมานั่งตรงข้ามกับหลินป้าเทียน

หลินซฺวินพยักหน้า "พ่อกับแม่คุยอะไรกันอยู่เหรอครับ"

หลินป้าเทียนจิบชาแล้วพูดอย่างอารมณ์ดี "พ่อกับแม่กำลังวางแผนกันอยู่ว่าไปเที่ยวไหนกันดี"

หลินซฺวินใจเต้นขึ้นมา "แล้วตัดสินใจได้รึยังครับ"

"เราสองคนปรึกษากันดูแล้ว มีตัวเลือกเยอะแยะจนไม่รู้จะไปไหนดี ลูกมีที่ไหนที่อยากไปไหมล่ะ" กู้เหยียนเหยียนเอ่ยถาม

หลินซฺวินลองหยั่งเชิง "หรือพวกเราจะไปแถบทิเบตกันดีครับ"

พ่อแม่ต่างชะงักไป จากนั้นหลินป้าเทียนก็ถามด้วยความประหลาดใจ "ทำไมถึงคิดจะไปที่ไกลขนาดนั้นล่ะ"

หลินซฺวินยิ้มพลางบอก "ผมเห็นในเน็ตน่ะครับ เลยนึกอยากไปขึ้นมา แล้วช่วงหยุดยาววันชาตินักท่องเที่ยวเยอะมาก ไปสถานที่ท่องเที่ยวตามเมืองใหญ่คนคงจะแน่นขนัด สู้ไปเที่ยวแถบนั้นดีกว่า"

"ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ลูกว่าไงก็ว่างั้น!" กู้เหยียนเหยียนเอ่ยอย่างดีใจ

บ้านพวกเขามีเงิน จึงไม่ต้องกังวลเรื่องแย่งตั๋วไม่ทันอะไรเทือกนั้นเลย ขับรถไปสิวะ! ทั่วทั้งประเทศกว้างใหญ่ขนาดนี้ มีที่ไหนบ้างที่บ้านพวกเขาไปไม่ได้

เมื่อครอบครัวตกลงกันได้แล้ว ก็เริ่มจัดข้าวของ

เช้าวันรุ่งขึ้น

นี่นับเป็นการท่องเที่ยวอย่างแท้จริงครั้งแรกของหลินซฺวิน และยังเป็นครั้งแรกที่ได้ไปเที่ยวกับครอบครัว อารมณ์จึงตื่นเต้นเป็นพิเศษ

ภายในรถออฟโรด หลินป้าเทียนถูกกู้เหยียนเหยียนไล่ไปนั่งเบาะข้างคนขับอย่างไร้ความปรานี ส่วนเธอกับหลินซฺวินนั่งคุยกันอยู่ที่เบาะหลัง

หลินป้าเทียนคอยเอี้ยวคอกลับมาชวนคุยอยู่ตลอด เอี้ยวจนคอเคล็ดไปหมดแล้ว แต่ก็ยังไม่กล้ามีปากเสียงแม้แต่น้อย

ถึงเขาจะเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งผู้ยิ่งใหญ่ แต่อยู่ในบ้านกลับมีสถานะต่ำที่สุด...

น่าเวทนาแท้ๆ...

หลินซฺวินมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่ถอยร่นไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว ใจลอยไปไกลเล็กน้อย

ระยะทางจากบ้านไปถึงแถบทิเบตเกือบสองพันกิโลเมตร ต่อให้ขับรถเร็วก็ยังต้องใช้เวลามากกว่าครึ่งค่อนวัน

หลินป้าเทียนบ่นพึมพำอิดออด ถ้ารู้แบบนี้ขับเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวไปซะก็สิ้นเรื่อง ใช้เวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง

กู้เหยียนเหยียนปรายตามองเขาอย่างไร้อารมณ์ "คุณมีความเห็นอะไรกับการตัดสินใจของฉันเหรอคะ"

หลินป้าเทียน "ไม่กล้าหรอกจ้ะ"

พระราชวังโปตาลา สัญลักษณ์แห่งทิเบต และยังเป็นจุดหมายแรกของพวกหลินซฺวิน

เพิ่งจะก้าวลงจากรถ หลินซฺวินก็เข้าใจทันทีว่าอาการหายใจลำบากเป็นอย่างไร แม้เขาจะกินสควาลีนป้องกันไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกวิงเวียนอยู่ดี

"นี่คืออาการแพ้ที่ราบสูง ลูกอย่าเพิ่งขยับตัวแรงนะ" กู้เหยียนเหยียนรีบเข้ามาประคองแขนหลินซฺวินไว้

หลินซฺวินส่ายหัวไปมาพลางเอ่ย "ไม่เป็นไรครับ ผมยังไหวอยู่"

อาการวิงเวียนมาเป็นระลอกๆ เดี๋ยวหายเดี๋ยวก็กำเริบขึ้นมาใหม่

นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาเยือนที่ราบสูง

ทางด้านหลินป้าเทียนกับกู้เหยียนเหยียนกลับไม่มีอาการอะไรเลย เมื่อก่อนพวกเขาไปเที่ยวแถบที่ราบสูงอยู่บ่อยๆ จึงเคยชินกับที่ราบสูงไปแล้ว

คืนนั้น ครอบครัวพักผ่อนปรับตัวอยู่ในโรงแรมเป็นการชั่วคราว หลินซฺวินพักอยู่พักใหญ่ถึงจะรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง ทว่าใบหน้ายังคงซีดเซียวอยู่ จนกระทั่งกินข้าวแทบไม่ลง

โรงแรมที่พวกเขาพักหรูหรามากเช่นกัน เขาพักห้องหนึ่ง พ่อแม่พักอีกห้องหนึ่ง การบริการของโรงแรมก็ดีเยี่ยม แม้อาหารจะไม่เทียบเท่าฝีมือเชฟที่บ้าน แต่ก็นับว่ายอดเยี่ยมทีเดียว

หลินซฺวินกินโจ๊กไปนิดหน่อยก็กลับเข้าห้อง เพราะเขาต้องปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อม สองสามีภรรยาหลินป้าเทียนสงสารลูกชายอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็ควงคู่กันออกไปเดินเล่นช็อปปิ้งสองต่อสอง

สหายหลินซฺวินนอนแผ่อยู่บนเตียง เพิ่งจะกลืนสควาลีนลงไปหนึ่งเม็ด เขาก็นึกขึ้นได้กะทันหันว่ารุ่นพี่ก็จะมาเขตทิเบตเหมือนกัน จึงส่งข้อความไปหา

รุ่นน้อง: รุ่นพี่ครับ ถึงลาซาหรือยังครับ

เมื่อคืนทั้งสองคนคุยกันตั้งนาน เขารู้ว่าจุดหมายแรกของรุ่นพี่คือลาซา

ไม่นานนัก ซูชิงซือก็ตอบกลับมา

รุ่นพี่นางฟ้า: อยู่โรงแรมแล้ว

รุ่นน้อง: รุ่นพี่ไปคนเดียวจริงๆ เหรอครับ

รุ่นพี่นางฟ้า: อือ

รุ่นน้อง: แล้วรุ่นพี่มีอาการแพ้ที่ราบสูงบ้างไหมครับ

รุ่นพี่นางฟ้า: เคยมาแถบที่ราบสูงสองสามครั้งแล้ว ตอนนี้เลยไม่ค่อยรู้สึกอะไร

รุ่นน้อง: [สติกเกอร์] (หัวเราะทั้งน้ำตา) อาการแพ้ที่ราบสูงมันทรมานขนาดนี้เลยเหรอครับ รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้งเลย

ในขณะเดียวกัน ซูชิงซือซึ่งอยู่ในโรงแรมเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ เธอเอนกายพิงเตียงใหญ่นุ่มนิ่ม เส้นสายเรือนร่างงดงามสะกดสายตา น่าเสียดายที่ไม่มีใครได้เห็น

เวลานี้แววประหลาดใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า เมื่อมองข้อความตอบกลับของหลินซฺวิน เธอครุ่นคิดอยู่สองวินาที แล้วตอบกลับไป

รุ่นพี่นางฟ้า: เธอไปที่ราบสูงเหมือนกันเหรอ

รุ่นน้อง: ฮ่าๆ ผมมาพระราชวังโปตาลากับที่บ้านครับ เห็นในเน็ตบอกว่าแถวนี้บรรยากาศดีใช้ได้เลย

รุ่นพี่นางฟ้า: ครั้งแรกเหรอ

รุ่นน้อง: ครับผม

รุ่นพี่นางฟ้า: มียาบรรเทาอาการแพ้ที่ราบสูงไหม

รุ่นน้อง: มีครับๆ

รุ่นพี่นางฟ้า: สองวันนี้พยายามอย่าขยับตัวแรง ไม่อย่างนั้นพออาการกำเริบขึ้นมาจะหน้ามืดหมดสติเอาง่ายๆ

รุ่นน้อง: รับทราบครับรุ่นพี่

หลินซฺวินสัมผัสได้ถึงความห่วงใยจากรุ่นพี่ ในใจพลันชุ่มชื่นเบิกบาน

ครู่ต่อมา รุ่นพี่ก็ส่งข้อความมาอีก

รุ่นพี่นางฟ้า: พระราชวังโปตาลา เธอจะอยู่กี่วัน

หลินซฺวินตอบกลับ: ดูจากตอนนี้คงไม่เกินสามวันครับ

รุ่นพี่นางฟ้า: อือ เที่ยวให้สนุกนะ

หลังจบบทสนทนา หลินซฺวินก็โยนโทรศัพท์ไว้ข้างตัว เอียงศีรษะลงหมอน แล้วผล็อยหลับไปอย่างสบายใจ

ซูชิงซือยืนอยู่ตรงระเบียง สายตาทอดมองออกไปยังผืนฟ้าราตรีอันมืดมิด

การออกมาท่องเที่ยวครั้งนี้เป็นเพียงวิธีคลายความกดดันอย่างหนึ่งของเธอ ที่มหาวิทยาลัย ถึงใครๆ จะมองว่าเธอเก่งกาจรอบด้าน แต่ความเป็นจริงความกดดันก็สูงตามไปด้วย ที่สำคัญคือเธอตั้งมาตรฐานกับตัวเองไว้สูงเกินไปเสียมากกว่า

เมื่อก่อนเธอมักจะออกเดินทางตัวคนเดียวเสมอ ทว่ายามนี้จู่ๆ เธอกลับรู้สึกว่า เหมือนตนเองจะขาดอะไรบางอย่างไป

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ซูชิงซือเปิดแอปเสี่ยวหงซูตามสัญชาตญาณ แล้วพิมพ์ลงในช่องค้นหาว่า "พระราชวังโปตาลา"

ไม่นาน ข้อมูลมากมายก็ทะลักขึ้นมาบนหน้าจอ

เนิ่นนาน ซูชิงซือจึงเปลี่ยนหน้าจอ เธอสร้างแผนการท่องเที่ยวขึ้นมาในแอปบันทึกข้อความ

จุดหมายแรกคือลาซา

จุดหมายที่สองคือยอดเขาเอเวอเรสต์

เธอนิ่งลังเลไปชั่วครู่ ก่อนจะลบยอดเขาเอเวอเรสต์ทิ้ง แล้วพิมพ์ลงไปใหม่ว่า

พระราชวังโปตาลา