ตอนที่ 84 วันแรกของวันหยุดอันแสนธรรมดา

"สวัสดีค่ะ พี่หลิน"

ในที่สุดเฉินอิ๋งอิ๋งก็เรียกแบบนี้ ดูจากหน้าตาแล้ว เธอก็ไม่ได้ดูโตกว่าหลินซฺวินเลยสักนิด

หลินซฺวินพยักหน้ารับอย่างมีมารยาท "สวัสดีครับ"

"พวกเธอแลกช่องทางติดต่อกันไว้สิ คนรุ่นเดียวกันควรจะได้พูดคุยทำความรู้จักกันนะ" หลิวชุ่ยอิงฉวยโอกาสพูดขึ้นมาทันที

เฉินอิ๋งอิ๋งมีเครื่องหน้างดงามราวกับภาพวาด ดวงตาแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนอยู่ตลอดเวลา บุคลิกนี้ราวกับถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็กในฐานะคุณหนูจากตระกูลผู้ดี

เธอเอ่ยเสียงเบา "เจอกันครั้งแรกจะทำเรื่องเสียมารยาทแบบนั้นได้ยังไงกันคะ?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น กู้เหยียนเหยียนก็เลิกคิ้วขึ้น เด็กสาวคนนี้ภายนอกดูไร้เดียงสาใสซื่อ แต่แท้จริงแล้วกลับมีชั้นเชิงไม่เบาเลยทีเดียว

ทว่าลูกไม้แค่นี้ กู้เหยียนเหยียนมองทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว แม่หนูนี่ยังอ่อนหัดเกินไปหน่อย

แต่เรื่องนี้ก็ต้องดูว่าลูกชายจะเลือกอย่างไร ขอแค่มีเธออยู่ จะจัดการเรื่องแค่นี้ให้เรียบร้อยก็ง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือไม่ใช่หรือไง?

หลิวชุ่ยอิงกำลังจะอ้าปากพูดอะไรต่อ หลินซฺวินก็ชิงเอ่ยขึ้นเสียก่อน "ขอโทษด้วยครับ ผมมีสายเข้า"

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือแล้วเดินเลี่ยงออกไป

คนที่เหลือยืนงงเป็นไก่ตาแตก มีสายเข้าเหรอ? โทรศัพท์ดังตอนไหนกัน? ไม่เห็นได้ยินเสียงเรียกเข้าสักนิด!

กู้เหยียนเหยียนรู้ทัน จึงยิ้มให้สองแม่ลูกหลิวชุ่ยอิงพลางกล่าว "พวกเธอรีบไปทานข้าวเถอะจ้ะ นี่ก็สายมากแล้ว เดี๋ยวฉันยังต้องไปรับสามีอีก"

การตัดบทแสดงความห่างเหินอย่างชัดเจน

เห็นได้ชัดว่า เธอดูลูกชายออกว่าไม่อยากไปข้องแวะพัวพันอะไรกับเฉินอิ๋งอิ๋งคนนี้

ฝ่ายหลิวชุ่ยอิงก็ก้าวขึ้นมานั่งตำแหน่งคุณนายตระกูลสูงศักดิ์ได้ ย่อมไม่ใช่คนโง่เง่า พอได้ยินคำพูดตัดบทเช่นนี้ก็จำต้องยอมล่าถอยไปชั่วคราว

พอนสองแม่ลูกคู่นั้นเดินเข้าไปในภัตตาคาร หลินซฺวินก็เดินกลับมาพอดี

"เจ้าเด็กคนนี้นี่ หาข้ออ้างให้มันเนียนกว่านี้หน่อยก็ไม่ได้" กู้เหยียนเหยียนค้อนตาใส่เขาอย่างเอ็นดูแกมตำหนิ

หลินซฺวินพูดอย่างจนใจ "แม่ก็รู้อยู่แก่ใจแท้ ๆ แต่ไม่ยอมช่วยผมปฏิเสธเลยสักนิด"

กู้เหยียนเหยียนหัวเราะ "พวกเธอเป็นคนรุ่นใหม่ก็เล่นกันเองสิ แม่ไม่เข้าไปก้าวก่ายหรอก"

หลินซฺวินพูดไม่ออกไปเลยทีเดียว

แม่ไม่รู้หรือไงกันว่าเขาชอบแค่รุ่นพี่คนเดียวน่ะ?

เมื่อครู่ตอนที่เขาเดินเลี่ยงออกมา ก็ถือโอกาสส่งข้อความไปถามซูชิงซือว่าถึงบ้านหรือยัง

อีกฝ่ายคงกำลังยุ่งอยู่ จึงยังไม่ได้ตอบเขากลับมา

ไม่นานนัก ลุงก่วนก็ขับรถมารับ สองแม่ลูกจึงทยอยกันขึ้นรถ

เมืองหลวง ศูนย์กลางของประเทศหลงกั๋ว เหล่าผู้มีอำนาจและอิทธิพลกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ล้วนกระจุกตัวอยู่ที่นี่ ความเจริญรุ่งเรืองเฟื่องฟูถึงขีดสุด จนได้รับการขนานนามว่าเป็นมหานครแห่งมนตรา

คฤหาสน์เทียนจื้อเซวียนหมายเลขหนึ่ง

ที่นี่คือหนึ่งในโครงการคฤหาสน์และคฤหาสน์ส่วนตัวที่หรูหราที่สุดในเมืองหลวง คฤหาสน์เทียนจื้อเซวียนหมายเลขหนึ่ง มีเพียงผู้ที่ครอบครองความมั่งคั่งระดับมหาเศรษฐีชั้นแนวหน้าของประเทศเท่านั้น จึงจะมีสิทธิ์ได้ครอบครองและย้ายเข้ามาอยู่อาศัย

แน่นอนว่า ที่นี่ไม่ได้นับรวมพวกบิ๊กเนมในแวดวงทหารและการเมืองของประเทศหลงกั๋ว ระดับผู้มีอำนาจบริหารประเทศเหล่านั้น ไม่ใช่สิ่งที่พ่อค้าจะนำมาเทียบเคียงได้อยู่แล้ว

แม้ว่าหลินซฺวินจะเตรียมใจไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่พอได้มาเห็นบ้านของตัวเองจริง ๆ เขาก็ยังอดทึ่งจนอ้าปากค้างไม่ได้

มันก็แค่หรูหรากว่าวิลล่าที่เมืองเหลียงเฉิงไปแค่ร้อยล้านเท่าได้ล่ะมั้ง

ไม่สิ ที่นี่เรียกแค่วิลล่าไม่ได้แล้ว ต้องเรียกว่าคฤหาสน์ขนาดยักษ์ถึงจะถูก

"คุณนาย นายน้อย"

ลุงก่วนผายมือออก นำทางให้อย่างนอบน้อม

กู้เหยียนเหยียนคอยแนะนำสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ ภายในคฤหาสน์ให้หลินซฺวินฟัง

มีเพียงสิ่งที่เธอคิดไม่ถึง แต่ไม่มีสิ่งที่เงินซื้อไม่ได้!

"สวัสดีค่ะคุณนาย สวัสดีค่ะนายน้อย"

คุณป้าในชุดคนสวนกำลังตัดแต่งกิ่งไม้ใบหญ้าอยู่ พอเห็นกู้เหยียนเหยียนกับหลินซฺวินก็รีบเอ่ยทักทายอย่างนอบน้อม

พวกคนรับใช้ต่างเคยเห็นรูปถ่ายของหลินซฺวินล่วงหน้ากันหมดแล้ว จึงรู้ว่าเขามีตัวตนอยู่ พอเวลานี้ได้เห็นนายน้อยตัวจริง ตาของทุกคนก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

สมกับเป็นลูกชายของนายท่านกับคุณนายจริง ๆ ได้รับพันธุกรรมดี ๆ มาเต็ม ๆ หน้าตาหล่อเหลาเอาการเลยทีเดียว

นอกจากคนสวนแล้ว ก็ยังมีสาวใช้ แม่บ้าน และพนักงานแผนกอื่น ๆ อีกมากมาย

เพราะคฤหาสน์หลังใหญ่โตมโหฬารเกินไป คนงานจึงมีจำนวนมากตามไปด้วย

หลินซฺวินเดินตามแม่เดินดูรอบหนึ่งจนทั่ว จากนั้นก็กลับเข้ามาในตัวคฤหาสน์หลัก มันกว้างใหญ่มากจริง ๆ พอเดินวนครบรอบเขาก็มึนตึ้บไปหมดแล้ว

ช่างเถอะ ไว้ค่อย ๆ ทำความคุ้นเคยทีหลังแล้วกัน

ห้องนอนของหลินซฺวินกว้างขวางมาก มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันทุกรูปแบบ ข้าวของในห้องถูกจัดเก็บไว้อย่างสะอาดเอี่ยมเป็นระเบียบเรียบร้อย จนคนมองแทบไม่กล้าเอื้อมมือไปแตะต้องให้เปื้อน

ตามที่ลุงก่วนบอกไว้ ทุกวันจะมีคนรับใช้เข้ามาคอยทำความสะอาดและดูแลความเป็นระเบียบเรียบร้อยเสมอ

หลินซฺวินทิ้งตัวลงนอนบนเตียงใหญ่ที่นุ่มสบาย พลางผ่อนลมหายใจออกมาอย่างผ่อนคลายเต็มเปี่ยม

วันนี้คือวันแรกของวันหยุดปิดเทอม

เขาล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา ไม่ว่าจะเป็นคิวคิวหรือวีแชตต่างก็เงียบกริบเป็นพิเศษ ไม่มีข้อความส่งเข้ามาเลยสักนิด

พอปิดเทอมปุ๊บ ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันไปวุ่นวายกับธุระของตัวเอง

รุ่นพี่ยังคงไม่ได้ตอบข้อความของเขา

เขาจึงกดเข้าไปในกลุ่มแชตหอพัก แล้วพิมพ์ส่งเครื่องหมาย "?" ไปหนึ่งตัว

ผ่านไปครึ่งนาที ก็ยังคงไร้ความเคลื่อนไหวใด ๆ

หลินซฺวินไม่รีบร้อน เขากดเลือกฟังก์ชันอั่งเปา ใส่จำนวนเงิน ใส่รหัสผ่าน แล้วกดส่งทันที

สามวินาทีต่อมา

[อั่งเปาของคุณถูกรับไปจนหมดแล้ว]

[ลูกพี่ใหญ่แห่งถงหลัววานคือผู้โชคดีที่สุด]

'ลูกพี่ใหญ่แห่งถงหลัววาน' ย่อมเป็นโก่วเซิ่งลี่อย่างไม่ต้องสงสัย พวกเขาปรึกษากันแล้วรู้สึกว่าการใช้ชื่อที่เกี่ยวกับคนโสดมันดูไม่ค่อยเข้ากับมาดของตัวเองสักเท่าไหร่ จึงเปลี่ยนชื่อเล่นกันยกชุด

ลูกพี่ใหญ่แห่งถงหลัววาน: [สติกเกอร์ดุ๊กดิ๊ก] (ขอบคุณครับท่านเทพ)

ยามเกศาเธอพัดผ่านลำกล้องปืนเหล็กกล้าของฉัน: สมกับเป็นลูกชายเศรษฐีอันดับหนึ่ง!

ไร้อู๋ไร้ฟ้า: เทพแท้!

สู่ไพร: ลูก ๆ ทั้งหลายถึงบ้านกันอย่างปลอดภัยแล้วใช่ไหม?

ลูกพี่ใหญ่แห่งถงหลัววาน: ผู้เป็นพ่อเล่นบาสกับพวกคุณปู่แถวหมู่บ้านจบไปสองเกมแล้วเนี่ย

ตอนนี้หลิวกังส่งรูปมาหนึ่งรูป ฉากหลังในรูปคือห้องพักเตียงเดี่ยวขนาดใหญ่ในโรงแรม

ดูท่าเขาคงไปถึงที่ที่แฟนสาวอยู่แล้ว แถมยังเข้าพักที่โรงแรมเรียบร้อย

ส่วนอู๋ต๋าก็ยังคงอยู่ที่หอพักตามเดิม

ช่วงวันหยุดต่างคนต่างก็ยุ่งกันจริง ๆ ทั้งสี่คนคุยกันได้สักพักก็คุยต่อไม่ได้แล้ว จึงแยกย้ายกันจบบทสนทนา

แต่หลินซฺวินกลับกดวิดีโอคอลไปหาเจ้าอ้วน

ก็ไม่ได้เจอเจ้าอ้วนมาเดือนกว่าแล้วเหมือนกัน

"พี่ซฺวิน พี่อยู่เมืองหลวงเหรอ?" อีกฟากของวิดีโอ เจ้าอ้วนยิ้มจนเห็นฟันขาวสะอาด

ผ่านไปเดือนกว่า ผิวของเจ้าอ้วนคล้ำลงไปไม่น้อย และทั้งตัวก็ไม่ได้อ้วนเผละเหมือนแต่ก่อนแล้ว

หลินซฺวินตกใจมาก "เชี่ย เจ้าอ้วน นายไปทำอะไรมาเนี่ย? ข้าวปลาอาหารที่มหาวิทยาลัยไม่ถูกปากนายเหรอ?"

เจ้าอ้วนพูดอย่างกระหยิ่มใจ "เป็นไง? ตอนนี้คุณชายอ้วนอย่างฉันดูหล่อขึ้นกว่าเดิมใช่ไหมล่ะ?"

หลินซฺวิน: ...

หล่อเหรอ? อืม พูดได้แค่ว่าดูไม่ซื่อบื้อปนโง่งมเหมือนเมื่อก่อนแล้วล่ะนะ

ที่แท้หลังจากเจ้าอ้วนเข้ามหาวิทยาลัยก็เริ่มเข้าสู่เส้นทางการลดน้ำหนัก แฟนสาวของเขายังคงเป็นเสี่ยวไอ้ เธออยากอยู่ใกล้ชิดกับเจ้าอ้วน จึงตั้งใจมาหางานทำแถวมหาวิทยาลัยที่เจ้าอ้วนเรียนอยู่ ทั้งยังเช่าห้องพักไว้อีกหนึ่งห้อง ปกติพอถึงช่วงสุดสัปดาห์ทั้งสองคนก็จะไปขลุกอยู่ด้วยกันในห้องเช่า

เดือนกว่ามานี้ เจ้าอ้วนกัดฟันวิ่งทุกวัน วิ่งทีหนึ่งก็เริ่มต้นที่หนึ่งชั่วโมงขึ้นไป น้ำหนักตัวจึงลดลงอย่างเห็นได้ชัด ประกอบกับกินยาจีนปรับสมดุลร่างกายไปด้วย ตอนนี้สมรรถภาพทางกายของเขาจึงค่อย ๆ พัฒนาไปในทางที่ดีขึ้น

"พี่ซฺวิน ตอนนี้คุณชายอ้วนอย่างฉันพัฒนาขึ้นเยอะมากเลยนะ! จากหนึ่งนาทีกลายเป็นสามนาทีแล้ว!" เจ้าอ้วนพูดด้วยความตื่นเต้น

หลินซฺวิน: "พัฒนาขึ้นเยอะจริง ๆ นั่นแหละ"

สามนาที เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่านานหรือสั้น แต่สำหรับเจ้าอ้วนแล้ว เพิ่มขึ้นมาสองนาที อืม ทั้งสองคนก็มีความสุขเพิ่มขึ้นอีกสองนาทีล่ะนะ

"ฮิ ๆ จริงสิพี่ซฺวิน วันหยุดนี้พี่มีแผนจะไปเที่ยวไหนไหม?"

"ช่วงนี้คงไปเที่ยวกับพ่อแม่ก่อน อย่างอื่นค่อยว่ากันอีกที"

"น่าอิจฉาจัง ปิดเทอมแล้วคุณชายอ้วนอย่างฉันยังต้องไปช่วยงานเสี่ยวไอ้อยู่เลย ช่วงวันหยุดคนเยอะมาก ปล่อยเธอทำคนเดียวคงไม่ไหวแน่" เจ้าอ้วนทำหน้าอิจฉาสุด ๆ

หลินซฺวินส่งเสียงเหอะ ๆ "แอบดีใจไปเถอะแก มีแฟนดีขนาดนี้ ไปช่วยเขาลำบากหน่อยจะเป็นไรไป?"

"แหะ ๆ ก็จริง"

ทั้งสองคนเปิดโหมดเม้าท์กระจาย ผลัดกันเล่าเรื่องราวชีวิตในมหาวิทยาลัย คุยกันยาวจนถึงห้าโมงเย็น

ทั้งคู่นัดแนะกันไว้ว่าถ้ามีเวลาค่อยมาเจอกัน

หลินซฺวินที่กำลังจะไปหาแม่ ในที่สุดก็ได้รับข้อความตอบกลับจากรุ่นพี่เสียที