ตอนที่ 83 คุณหนูตระกูลสูงศักดิ์

"แม่ครับ แค่กินข้าวเอง ถึงขั้นต้องมาที่นี่เลยเหรอ?"

หลินซฺวินมองตึกสูงตระหง่านตรงหน้าอย่างจนใจเล็กน้อย

ร้านอาหารแห่งนี้ดูหรูหราโอ่อ่ายิ่งกว่าเซินหลินหวงถิงเสียอีก

นี่ก็เป็นของบ้านเขาอีกเหรอ?

คิดแบบนั้น เขาก็เลยถามออกไปแบบนั้น

กู้เหยียนเหยียนยิ้มแล้วเอ่ยว่า "ถ้าจะพูดให้ถูก ที่นี่ไม่ใช่ของบ้านเราหรอกนะ แต่เป็นของบ้านลุงรองของลูกน่ะ"

หลินซฺวิน: ???

เขามีลุงรองด้วยเหรอเนี่ย?

ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา ญาติที่เขารู้จักมีเพียงแค่น้าสาวคนเดียว แถมเธอยังอาศัยอยู่ในหมู่บ้านแถบหุบเขาลึก ทุกช่วงตรุษจีนของแต่ละปี พวกเขาจะต้องนั่งรถไฟนานสิบกว่าชั่วโมง แล้วต่อรถประจำทางอีกหลายชั่วโมง สุดท้ายเพราะการเดินทางลำบากมาก ยังต้องเดินเท้าต่ออีกประมาณครึ่งชั่วโมงถึงจะไปถึง

ตอนนั้นเขาแทบจินตนาการไม่ออกเลยว่า สภาพความเป็นอยู่จะยากลำบากขนาดไหน น้าสาวถึงได้ไปอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ แบบนั้น

จนกระทั่งพ่อแม่สารภาพความจริงถึงได้รู้ว่า ด้านหลังหมู่บ้านมีถนนตัดใหม่เส้นหนึ่งที่สามารถเดินทางตรงไปยังตัวเมืองได้ และเงินที่ใช้สร้างถนนเส้นนั้นก็เป็นเงินที่บ้านเขาออกให้เอง

ทั้งหมดก็เพื่อตบตาหลินซฺวินคนเดียว

พอหลินซฺวินได้ยินก็ทำได้เพียงส่ายหน้า พ่อกับแม่ทุ่มเทพลังความคิดทั้งหมดไปกับเขาคนเดียวจริงๆ!

"ลุงรองของลูกเปิดธุรกิจร้านอาหารแฟรนไชส์ กิจการในชื่อของเขาก็มีเยอะมากเลยนะ เมื่อก่อนเคยร่วมบุกเบิกสร้างเนื้อสร้างตัวมาพร้อมกับพ่อของลูกนั่นแหละ" กู้เหยียนเหยียนเอ่ยพลางพาหลินซฺวินเดินเข้าไปข้างใน

หลินซฺวินพยักหน้าอย่างเข้าใจ

"สวัสดีครับ ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ผมรับใช้ไหมครับ?" ทันใดนั้น ชายในชุดสูทผูกไทเนี๊ยบก็เดินเข้ามาต้อนรับ

กู้เหยียนเหยียนหยิบบัตรทองใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า "จองห้องส่วนตัวสำหรับทานอาหารให้พวกเราห้องหนึ่งค่ะ"

เมื่อชายคนนั้นเห็นบัตรทอง สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นนอบน้อมขึ้นมาทันที

บัตรทองสามารถรับการบริการระดับสูงสุดของร้านอาหารพวกเขาได้! เขาไม่รู้ว่าบัตรทองแบบนี้มีทั้งหมดกี่ใบ แต่คนที่สามารถครอบครองบัตรทองได้ ถ้าไม่มหาเศรษฐีก็ต้องเป็นผู้มีอำนาจบารมีล้นฟ้า!

"ท่านผู้มีเกียรติ เชิญตามผมมาทางนี้ได้เลยครับ!"

เขารีบค้อมตัวลงต้อนรับอย่างรวดเร็ว

"ไปกันเถอะลูก" กู้เหยียนเหยียนควงแขนหลินซฺวิน

หลินซฺวินพยักหน้า พลางกวาดสายตามองการตกแต่งโดยรอบ

โคตรเจ๋ง!

ภายใต้การปรนนิบัติอย่างนอบน้อมเป็นพิเศษของพนักงาน ทั้งสองคน ไม่สิ ถ้ารวมลุงก่วนด้วยก็เป็นสามคน ได้ห้องส่วนตัวระดับสูงสุดมาหนึ่งห้อง

ตลอดขั้นตอนมีพนักงานคอยบริการ ทั้งยังมีคนคอยแนะนำเมนูอาหารเป็นพิเศษอีกด้วย

หลินซฺวินมองอาหารที่วางเต็มโต๊ะแล้วส่งเสียงชื่นชมในลำคอ "นี่น่ะเหรอครับชีวิตของเศรษฐีอันดับหนึ่ง?"

กู้เหยียนเหยียนได้ยินก็หลุดหัวเราะออกมา เอ่ยว่า "ลูกจ๋า ตอนนี้ลูกเป็นถึงลูกชายของเศรษฐีอันดับหนึ่งแล้วนะ อยากกินอะไร อยากได้อะไร ตราบใดที่เงินแก้ปัญหาได้ นั่นก็ไม่ใช่เรื่องยากแล้ว!"

หลินซฺวินพยักหน้า จากนั้นเขาก็มองไปยังลุงก่วนที่ยืนอยู่ข้างๆ ในท่าทางราวกับพ่อบ้าน (ซึ่งความจริงก็ใช่) แล้วยิ้มเอ่ยว่า "ลุงก่วนครับ ลุงก็ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหมครับ? มากินด้วยกันเถอะครับ"

ลุงก่วนยิ้มบางๆ "ไม่ได้หรอกครับ มารยาทจะละเลยไม่ได้เด็ดขาด"

เขาเป็นเพียงพ่อบ้าน แถมยังเป็นพ่อบ้านของตระกูลเศรษฐีอันดับหนึ่ง คุณสมบัติจึงสูงส่งมาก ยึดถือเรื่องมารยาทอย่างเคร่งครัด แม้ว่าเขาจะติดตามหลินป้าเทียนมานานหลายปี แต่ในเรื่องเหล่านี้เขาก็ยังคงรักษากฎเกณฑ์หน้าที่ของตัวเองอยู่เสมอ

ทว่าหลินซฺวินกลับพูดขึ้นว่า "ลุงเหนื่อยมาตั้งนานแล้ว ยังไม่ได้กินอะไรเลย อีกอย่างลุงก็เป็นผู้อาวุโส มารยาทที่ไม่จำเป็นบางอย่างละเว้นไปบ้างก็ได้ครับ แม่ครับ แม่ว่าจริงไหม?"

แววตาของกู้เหยียนเหยียนปรากฏความปลาบปลื้มใจขึ้นมา เธอพยักหน้าพลางยิ้ม "ลูกพูดถูกแล้ว ลุงก่วน ลุงก็มานั่งกินด้วยกันเถอะ อาหารตั้งเยอะแยะ"

"เอ่อคือ..." ลุงก่วนลังเลเล็กน้อย

หลินซฺวินลุกขึ้นเลื่อนเก้าอี้ข้างตัวออก แล้วกวักมือเรียก "มานั่งตรงนี้เลยครับ"

แววตาของลุงก่วนฉายความซาบซึ้งใจ ในเมื่อนายน้อยทำถึงขนาดนี้แล้ว หากเขาปฏิเสธอีกก็คงจะดูไม่สมควร

หลังมื้ออาหาร กู้เหยียนเหยียนกับหลินซฺวินก็ยืนรอลุงก่วนขับรถมารับอยู่ที่หน้าประตูร้านอาหาร

"เหยียนเหยียน? บังเอิญจังเลยนะ?"

ในตอนนั้นเอง เสียงประหลาดใจเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านข้าง

กู้เหยียนเหยียนกับหลินซฺวินหันไปมองตามเสียง

"หลิวชุ่ยอิง?"

กู้เหยียนเหยียนประหลาดใจเล็กน้อย "เธอมาทานข้าวที่นี่เหมือนกันเหรอ?"

คนที่เดินเข้ามาคือหญิงที่แต่งกายในมาดคุณนายชั้นสูง ภายใต้เครื่องสำอางหนาเตอะก็ยังคงมีเสน่ห์อยู่บ้าง

หลิวชุ่ยอิง คุณนายในแวดวงสังคมชั้นสูง จะพูดว่าอยู่ในแวดวงเดียวกับกู้เหยียนเหยียนก็ว่าได้

สามีของเธอเป็นประธานกรรมการของบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งหนึ่ง

"ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะ ฉันฟังจากพวกเพื่อนๆ ก็นึกว่าเธอยังอยู่ที่เหลียงเฉิงเสียอีก" หลิวชุ่ยอิงยิ้มตาหยีเอ่ยขึ้น

กู้เหยียนเหยียนยิ้มเรียบๆ ตอบว่า "เพิ่งกลับมาน่ะ"

แม้หลิวชุ่ยอิงจะอยู่ในแวดวงเดียวกับเธอ แต่ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองก็เป็นเพียงแค่คนรู้จักที่พอทักทายกันได้เท่านั้น

"นี่ลูกชายเธอเหรอ" สายตาของหลิวชุ่ยอิงเลื่อนมาหยุดอยู่ที่หลินซฺวิน

หลินซฺวินพยักหน้าอย่างสุภาพ "สวัสดีครับ ผมชื่อหลินซฺวินครับ"

เขาไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างแม่กับอีกฝ่ายเป็นอย่างไร จึงรักษามารยาทไว้โดยไม่ได้แสดงความกระตือรือร้นจนเกินไป

หลิวชุ่ยอิงกวาดสายตามองสำรวจหลินซฺวินด้วยแววตาชื่นชม "ไม่เลวเลยนะ หน้าตาหล่อเหลาเอาเรื่องเลย มีแฟนหรือยังล่ะจ๊ะ"

หลินซฺวินส่ายหน้า "ตอนนี้ยังไม่มีครับ"

พอได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของหลิวชุ่ยอิงก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

กู้เหยียนเหยียนเอ่ยแซวขึ้นมาในจังหวะนั้น "นี่เธอคงไม่ได้คิดจะหาคู่ให้ลูกสาวอีกแล้วหรอกนะ"

สิ่งที่เธอจำเกี่ยวกับอีกฝ่ายได้แม่นที่สุดก็คือเรื่องที่แม่คนนี้คอยหาคู่ดูตัวให้ลูกสาวอยู่ตลอดเวลา แต่เพราะอีกฝ่ายตั้งสเปกไว้สูงลิบลิ่ว จึงไม่เคยสำเร็จเลยสักครั้ง

หลิวชุ่ยอิงเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มตาหยีในทันใด "ฮะๆ ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้นี่นา ฉันเห็นว่าคุณชายหลินมีคุณสมบัติดีพร้อมรอบด้านเลยนะ ลองให้ทำความรู้จักกับลูกสาวฉันดูหน่อยไหมล่ะ"

กู้เหยียนเหยียนเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะหันไปมองหลินซฺวิน

หลินซฺวินรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน "ไม่ต้องหรอกครับ ไม่เป็นไรจริงๆ ครับ"

"แม่คะ ไม่เข้าไปข้างในแล้วมายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้เหรอคะ" จังหวะนั้นเองก็มีน้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวลดังแว่วมา

ทั้งสามคนมองตามเสียงไป ก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งถือกระเป๋ากำลังเดินตรงเข้ามา เธอแต่งหน้าอ่อนๆ หน้าตาสะสวยทีเดียว สวมชุดกระโปรงยาว ส่วนสูงราวๆ หนึ่งร้อยหกสิบกว่าเซนติเมตร

ท่าทางของเธอดูบอบบางน่าทะนุถนอม

หลินซฺวินประหลาดใจเล็กน้อย เพราะผู้หญิงคนนี้จัดว่าสวยมากจริงๆ ในบรรดาสาวๆ ที่เขาเคยเจอมา ถือว่าสวยเป็นรองแค่รุ่นพี่เท่านั้น

หลิวชุ่ยอิงตาเป็นประกาย รีบกวักมือเรียก "อิ๋งอิ๋ง มานี่เร็วเข้า"

แววตาของหญิงสาวฉายแววสงสัยวูบหนึ่ง ก่อนจะเดินเข้ามา ระหว่างทางก็เหลือบมองหลินซฺวินแวบหนึ่ง

"แม่จะแนะนำให้รู้จักนะ นี่คือน้ากู้ของลูก ส่วนนี่ลูกชายของน้ากู้ เรียกพี่หลินก็แล้วกันจ้ะ"

"นี่ลูกสาวฉันเอง เฉินอิ๋งอิ๋ง"

เฉินอิ๋งอิ๋งมองกู้เหยียนเหยียนกับหลินซฺวิน แล้วเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "สวัสดีค่ะคุณน้ากู้ สวัสดีค่ะพี่หลิน"

ต้องยอมรับเลยว่า ความช่างผูกมิตรอย่างรวดเร็วของหลิวชุ่ยอิงทำให้กู้เหยียนเหยียนประหลาดใจอยู่บ้างเหมือนกัน แต่เธอก็ไม่ได้รังเกียจอะไร เพราะวิถีการเข้าสังคมของคนชั้นสูงก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว หากรับมือเรื่องแค่นี้ไม่ได้ เธอก็ไม่คู่ควรจะเป็นผู้หญิงของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งหรอก

"สวัสดีจ้ะ หนูอิ๋งอิ๋งสินะ ได้ยินแม่หนูพูดถึงอยู่เรื่อยเลย ช่วงนี้ไปดูตัวมาเหรอจ๊ะ"

เฉินอิ๋งอิ๋งยิ้มน้อยๆ "ที่บ้านจัดการให้ทั้งนั้นเลยค่ะ หนูก็ยังไม่ได้อยากรีบมีความรักขนาดนั้นหรอกค่ะ"

หลิวชุ่ยอิงถลึงตาใส่ลูกสาว "แกก็โตจนป่านนี้แล้ว ควรจะหาแฟนได้แล้วย่ะ"

เฉินอิ๋งอิ๋งมองแม่ตัวเองอย่างจนใจ หนูดูลักษณะเหมือนคนไม่มีใครเอาตรงไหนกันเนี่ย

กู้เหยียนเหยียนใคร่ครวญอยู่ในใจ พลางเหลือบมองหลินซฺวิน เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ดูมีท่าทีสนใจอะไร จึงยิ้มน้อยๆ "นี่หลินซฺวินลูกชายฉันเอง ตอนนี้เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยน่ะจ้ะ"

เฉินอิ๋งอิ๋งหันไปมองหลินซฺวิน

ผู้ชายคนนี้มองดูแล้วให้ความรู้สึกสบายตาเป็นอย่างมาก แถมยังดูหล่อเหลาไม่เบา ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนที่นิสัยดีมากคนหนึ่ง

เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยงั้นเหรอ แต่เธออยู่ปีสองแล้วนะ ถือว่าแก่กว่าเขาหนึ่งรุ่นเลย

แล้วเมื่อกี้เธอยังไปเรียกเขาว่าพี่หลินอีกเนี่ยนะ

ยอมใจแม่ตัวเองเลยจริงๆ