ตอนที่ 82 ฐานะลูกเศรษฐีอันดับหนึ่งถูกเปิดโปง

เนื่องจากซูชิงซือสวมหมวกปิดบังใบหน้าตั้งแต่จมูกขึ้นไป บรรดานักศึกษาที่เดินผ่านไปมาจึงไม่มีใครจำได้ว่านั่นคือดาวมหาวิทยาลัยของพวกเขา

ทว่ารูปร่างสุดเซ็กซี่ระดับนางแบบของเธอกลับดึงดูดสายตาคนอื่นอยู่ตลอดเวลา

"รุ่นพี่ไปก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมรออีกสักพัก"

หลินซฺวินมองซูชิงซือแล้วยิ้มพลางเอ่ยขึ้น

อันที่จริงเขาไม่ได้รังเกียจที่จะอยู่กับรุ่นพี่นานกว่านี้สักนิด แต่พอนึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้รุ่นพี่ต้องเดินทางไกลและยังมีของอีกหลายอย่างที่ยังเก็บไม่เสร็จ เขาจึงทำได้เพียงข่มความอาลัยอาวรณ์เอาไว้

ซูชิงซือพยักหน้า "งั้นฉันไปแล้วนะ"

หลินซฺวินมองตามแผ่นหลังของรุ่นพี่ที่เดินไกลออกไป จนกระทั่งเธอขึ้นรถออดี้ของตัวเอง

"เฮ้! ลูกชาย! มองอะไรอยู่น่ะ?"

ทันใดนั้นก็มีมือมาตบไหล่ของหลินซฺวินเบา ๆ ร่างของกู้เหยียนเหยียนพลันปรากฏขึ้นข้างกายเขา

"แม่? มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย? เดินไม่มีเสียงเลยเหรอ?" หลินซฺวินสะดุ้งตกใจ

"แหม ไม่มีเสียงอะไรกันยะ? แกเห็นแม่เป็นผีหรือไง? ตัวเองยืนเหม่อแท้ ๆ ยืนจ้องตาไม่กะพริบยังกับรูปปั้นหินรอภรรยากลับบ้าน แอบมองสาวคนไหนอยู่ฮึ?" กู้เหยียนเหยียนเลิกคิ้วถาม

"เปล่าซะหน่อยครับ" หลินซฺวินเบือนสายตาไปทางอื่น

กู้เหยียนเหยียนหรี่ตาลง "แกเป็นลูกแม่นะ แกเป็นคนยังไงทำไมแม่จะไม่รู้?"

พูดจบ จู่ ๆ เธอก็กระซิบถามเสียงเบา "จริงสิ เมื่อกี้แม่เพิ่งไปสืบกับอธิการบดีของพวกแกมา อุ๊ยตาย ไม่ธรรมดาเลยนะ ยายหนูหวานใจของแกเนี่ย ดีเด่นระดับหัวกะทิของมหาวิทยาลัยเลยนี่นา"

หลินซฺวินชะงักไป ก่อนจะหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก "แม่ครับ ไปสืบเรื่องนั้นทำไมกันเนี่ย?"

เขาพูดไม่ออกจริง ๆ นึกว่าแม่ไปหาอธิการบดีเพื่อคุยธุระสำคัญ ที่แท้แอบไปซุบซิบเรื่องพวกนี้เองเหรอ

อธิการบดีก็อีกคน อายุปูนนี้เข้าไปแล้วแท้ ๆ

"เอ้า! นั่นมันเรื่องใหญ่ระดับสะใภ้ของแม่เชียวนะ! ย่อมสำคัญกว่าเรื่องธุระอยู่แล้วสิ ลูกเอ๋ย แม่ขอเตือนแกคำเดียวนะ รีบลงมือซะ เด็กผู้หญิงคนนั้นเพียบพร้อมเกินไป ไม่แน่วันดีคืนดีอาจจะโดนคนอื่นแย่งไปก็ได้" กู้เหยียนเหยียนเอ่ยแซว

"ไม่หรอกครับ รุ่นพี่ไม่ใช่คนแบบนั้น" หลินซฺวินโพล่งออกมาตามสัญชาตญาณ

"โอ้โห? มั่นใจเบอร์นี้เลย?" แววตาของกู้เหยียนเหยียนเป็นประกาย "เข้าล็อกแล้วเหรอ?"

มุมปากของหลินซฺวินกระตุก "ยังครับ"

"งั้นแกจะพูดเพื่อ!"

"ก็มันยังเหลือแค่บอกชอบนี่นาครับ"

"ซื้อของขวัญให้? หรือจะจัดพิธีการใหญ่โตอลังการให้ฮือฮากันทั้งลานดีล่ะ? ขอแค่เป็นเรื่องที่ใช้เงินแก้ปัญหาได้ ไม่มีปัญหาทั้งนั้น!" กู้เหยียนเหยียนเอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจ

หลินซฺวินถอนหายใจ "ผมขอคิดดูก่อนแล้วกันครับ"

เอาตามตรงเขาก็ยังไม่รู้เลยว่าจะสารภาพรักอย่างไรดี การบอกชอบแบบไหนกันถึงจะคู่ควรกับรุ่นพี่?

"เอ๊ะ? ทำไมรถบ้านเราถึงโดนรุมล้อมขนาดนั้นล่ะ?" กู้เหยียนเหยียนมองไปยังหน้าประตูมหาวิทยาลัยแล้วเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

หลินซฺวินมีเส้นดำสามเส้นพาดผ่านใบหน้า "แม่ครับ ที่บ้านไม่มีรถที่ดูเรียบง่ายกว่านี้แล้วเหรอครับ?"

เล่นเอารถคันนี้มา เขาแทบไม่กล้าเดินเข้าไปเลยด้วยซ้ำ

กู้เหยียนเหยียนยักไหล่ "อ๋อ มีสิ พอดีแม่เพิ่งไปส่งพ่อแกที่บริษัทมาน่ะ แล้วก็เลยรีบพาคุณลุงก่วนบึ่งมาที่นี่ พ่อแกเขารักหน้าตาความโก้หรูจะตาย แม่ก็ช่วยไม่ได้เหมือนกัน"

หลินซฺวินทำหน้าไร้อารมณ์

ให้ตายสิ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

"ไม่เป็นไร ไปเถอะ! เดี๋ยวแม่พาแกเดินเข้าไปเอง!" กู้เหยียนเหยียนเข้าใจความคิดของลูกชาย แต่เธอกลับไม่ได้เห็นด้วยเท่าไรนัก

เป็นถึงลูกชายเศรษฐีอันดับหนึ่ง มีอะไรต้องลนลานกัน?

อยากทำอะไรก็ลุยไปเลยเต็มที่สิ!

หลายปีมานี้ลูกชายใช้ชีวิตอย่างสมถะมาโดยตลอด จิตใจย่อมดีงามและสุขุมเป็นธรรมดา ติดอยู่แค่อาจจะมีอาการกลัวการเข้าสังคมอยู่บ้างเล็กน้อย ยังขาดราศีความเป็นนายน้อยตระกูลใหญ่ไปหน่อย

แน่นอนว่าในฐานะพ่อแม่ พวกเขาก็ไม่ได้อยากให้ลูกชายกลายเป็นพวกคุณชายเสเพลหรอก

ทว่า อย่างน้อยที่สุดความมั่นใจในตัวเองก็ต้องมี

เมื่อกู้เหยียนเหยียนพาหลินซฺวินเดินฝ่าฝูงชนมุ่งหน้าตรงไปยังรถโรลส์-รอยซ์ ทุกคนก็พลันตระหนักได้ทันทีว่า พวกเขานี่แหละคือเจ้าของรถ

"พระเจ้า! ผู้ชายคนนั้นเป็นใครน่ะ? รถโรลส์-รอยซ์คันนั้นเป็นของบ้านเขาเหรอ?"

"เชี่ยเอ๊ย! ทั้งหล่อทั้งรวย ชาติที่แล้วทำบุญด้วยอะไรมาวะเนี่ย เกิดมาโคตรโชคดีเลย!"

"หน้าคุ้นมาก! ซี้ด! นั่นไม่ใช่เด็กปีหนึ่งที่สนิทกับดาวมหาวิทยาลัยคนนั้นหรอกเหรอ?"

"เขาเองเหรอ? บ้านเขารวยขนาดนี้เลยเรอะ?"

"เหอะ! มิน่าล่ะถึงได้รู้จักกับดาวมหาวิทยาลัย ที่แท้ก็เป็นลูกคนรวยนี่เอง! ดูทรงแล้ว ดาวมหาวิทยาลัยก็ไม่ได้เย็นชาจริงหรอกมั้ง สุดท้ายก็แพ้พลังเงินอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?"

"ท่านผู้เจริญจะมาทำเสียงประชดประชันเหน็บแนมทำไมวะ? คำพูดแกฟังแล้วขัดหูพิลึก กำลังใส่ร้ายเทพธิดาของฉันอยู่หรือไง?"

"ไอ้เวรเอ๊ย! เทพธิดาใช่คนที่แกจะมานินทาลับหลังได้เหรอวะ? ไอ้หนู บ้านแกอยู่ไหน?"

"..."

ทุกคนจากที่ตกตะลึงกับตัวตนของหลินซฺวินในตอนแรก พอกระแสเริ่มลามไปถึงตัวซูชิงซือ ไม่นานสถานการณ์ก็เริ่มคุมไม่อยู่

พวกขี้อิจฉาตาร้อนบางคนคิดว่าที่ซูชิงซือเข้าหาหลินซฺวินก็เพราะเงินของเขา จึงถูกฝ่ายที่คอยปกป้องดาวมหาวิทยาลัยรุมสับจนหน้าหงาย

ส่วนรถโรลส์-รอยซ์ก็แล่นทะยานจากไป ท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วนที่จับจ้อง

ภาพเหตุการณ์นี้ถูกคนถ่ายไว้ และอัปโหลดลงเถี่ยปาอย่างรวดเร็ว

ช็อก! เผยตัวตนที่แท้จริงของหนุ่มคู่ข่าวฉาวของดาวมหาวิทยาลัย! ที่แท้เป็นทายาทเศรษฐี!

แนบรูป: รถโรลส์-รอยซ์

"ว้าว! ในที่สุดรุ่นน้องตัวน้อยก็เปิดเผยตัวตนว่าเป็นลูกเศรษฐีอันดับหนึ่งแล้วเหรอเนี่ย?" ภายในหอพักหญิง เจียงอวิ๋นเสี่ยวกำลังไถเถี่ยปาอยู่พอดี พอเห็นโพสต์ก็ประหลาดใจขึ้นมาทันที

เธอเป็นหนึ่งในไม่กี่คนในมหาวิทยาลัยนี้ที่รู้ฐานะของหลินซฺวิน

แต่พ้นวันนี้ไป รุ่นน้องคงได้ดังพลุแตกในมหา'ลัยแน่ เธอเคยสังเกตมาแล้ว มีคนมากมายบอกว่าหลินซฺวินไม่คู่ควรกับซูชิงซือ เพราะเขาดูแค่หล่อพอกรุบกริบ จุดเด่นอื่นก็ไม่มีอะไร ทว่าตอนนี้ เขามีสถานะลูกชายเศรษฐีอันดับหนึ่งเพิ่มเข้ามาแล้ว

พ่อเขารวย ก็เท่ากับเขารวยไม่ใช่เหรอ?

แค่ข้อนี้ข้อเดียว ก็ข่มเพื่อนรุ่นเดียวกันจนมิดแล้วไหมล่ะ?

นี่แหละที่เรียกว่าชนะตั้งแต่จุดสตาร์ต

"ฮิๆ นี่เป็นก้าวแรกของการรุกคืบของรุ่นน้องสินะ? ใช้มาดลูกเศรษฐีอันดับหนึ่งฟาดคู่แข่งหัวใจให้ราบคาบเลยงั้นสิ?"

เจียงอวิ๋นเสี่ยวยิ้มกริ่มอย่างเอ็นดู

แน่นอนว่าเธอเดาผิด หลินซฺวินต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกกระทำ

"ติ๊งต่อง!"

ข้อความหนึ่งดังขึ้นดึงดูดความสนใจของเธอ พอกดเข้าไปดู

ก็เห็นคนที่มีชื่อเล่นว่า "จะพยายามนอนตอนตีหนึ่ง" ส่งข้อความมาหาเธอ

เนื้อความคือ: สวัสดีครับ ผมเป็นคู่นัดบอดที่คุณแม่คุณแนะนำมา พอจะมีเวลาว่างไหมครับ?

สีหน้าของเจียงอวิ๋นเสี่ยวพลันชะงักค้าง

...

"เป็นไงบ้างลูก? ความรู้สึกของการตกเป็นเป้าสายตามันเป็นยังไงจ๊ะ?" ภายในรถโรลส์-รอยซ์ กู้เหยียนเหยียนหันมายิ้มถามหลินซฺวิน

ฝ่ายหลังสีหน้าราบเรียบ เขาส่ายหน้า "ก็ไม่เท่าไหร่ครับ ความรู้สึกแบบนี้ ตอนแรกก็อึดอัดอยู่นิดหน่อย แต่ก็พบว่าไม่ได้ยอมรับยากขนาดนั้น"

เขาคือตัวเขา ใครจะพูดยังไงก็ไม่เกี่ยวกับเขาอยู่ดี

ด้วยการปล่อยวางแบบสายชิล หลินซฺวินจึงไม่ได้ใส่ใจสายตาของคนอื่นเลย

ถ้าต้องมาคอยกังวลทุกวันว่าคนอื่นจะมองยังไง มีหวังชีวิตคงเหนื่อยตายชัก

อีกอย่าง ตอนนี้เขากำลังคิดถึงอีกเรื่องหนึ่งอยู่

นั่นคือพอตัวตนของเขาถูกเปิดโปงแล้ว พ้นช่วงวันหยุดไป รูปแบบการใช้ชีวิตของเขาคงต้องเปลี่ยนไปบ้างแน่

ไม่นานนัก กลุ่มหอพัก 307 ก็ระเบิดขึ้นมา ข้อความประเภท โคตรเทพ โคตรเจ๋ง รัวขึ้นมาเต็มหน้าจอ

เห็นได้ชัดว่าการกระทำของหลินซฺวินในครั้งนี้อยู่นอกเหนือความคาดหมายของพวกเขาโดยสิ้นเชิง

หลังจากหลินซฺวินตอบส่งๆ ไปให้รูมเมตแล้ว ก็ได้รับข้อความจากรุ่นพี่เจียงอีก ถามถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด

หลินซฺวินอธิบายสั้นๆ ไปรอบหนึ่ง

เฮ้อ รุ่นพี่แท้ๆ ยังไม่อยากรู้อยากเห็นเท่าพวกนี้เลย

หลินซฺวินอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

ความคิดเพิ่งผุดขึ้นมา รุ่นพี่ก็ส่งข้อความมาพอดี

รุ่นพี่นางฟ้า: [สติกเกอร์] (ยกนิ้วโป้ง)

หลินซฺวิน: ...

เมื่อเก็บมือถือ หลินซฺวินก็หันไปมองแม่ตัวเอง "แม่ครับ เราจะไปไหนกันเหรอ?"

"ไปกินข้าวก่อนสิ นี่ก็เที่ยงแล้วนะ"