ตอนที่ 81 ปิดเทอมแล้ว!

"ทุกคน พรุ่งนี้ก็จะเป็นวันเริ่มต้นวันหยุดยาววันชาติแล้ว ขอให้นักศึกษาทุกคนคำนึงถึงความปลอดภัยเป็นอันดับแรก ห้ามทำพฤติกรรมเสี่ยงอันตราย ห้ามทำเรื่องผิดกฎหมาย อะไรที่ไม่ควรลอง ก็อย่าได้ไปริลองเด็ดขาด..."

คืนก่อนวันหยุดยาว อาจารย์ที่ปรึกษาเรียกประชุมรวมทั้งห้อง เพื่อปลุกใจและเตือนสตินักศึกษาก่อนแยกย้ายกันไปพักผ่อน

บรรดานักศึกษาต่างตื่นเต้นดีใจกันยกใหญ่ อาจารย์พูดอยู่ข้างบน พวกเขาก็แอบคุยกันอยู่ข้างล่าง กำลังถกเถียงกันอย่างออกรสว่าวันหยุดนี้จะไปเที่ยวไหนกันดี

วันหยุดเริ่มตั้งแต่หกโมงเย็นวันนี้ ไปจนถึงหกโมงเย็นของวันที่เจ็ด

"พวกมึง วันหยุดนี้วางแผนจะทำอะไรกันวะ?"

โก่วเซิ่งลี่พาดแขนสองข้างลงบนไหล่ของหลินซฺวินกับหลิวกังคนละข้าง พลางเอ่ยถามยิ้ม ๆ

คำตอบของหลินซฺวินยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน "กลับบ้านไปพาพ่อแม่ไปเที่ยวก่อน หลังจากนั้นค่อยว่ากันอีกที"

หลิวกังตอบเสียงเรียบ "กูเหรอ แน่นอนว่าต้องไปหาแฟนน่ะสิ... หือ? พี่โก่ว มึงทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง?"

โก่วเซิ่งลี่รีบสะบัดแขนออกจากไหล่ของหลิวกังด้วยความหมั่นไส้ทันที "มีแฟนแล้วมันเท่มากปะวะ?"

"เพื่อนยาก มีแค่มึงนี่แหละที่สนิทกับกูที่สุด"

โก่วเซิ่งลี่หันไปพูดกับหลินซฺวินด้วยท่าทางของพี่น้องร่วมสาบาน

"เดี๋ยวเขาก็มีแฟนแล้วเหมือนกันแหละ" หลิวกังเอ่ยเสียงนิ่ง

ในห้องพักมีใครบ้างที่ไม่รู้ว่าหลินซฺวินชอบดาวมหาวิทยาลัย? แถมความสัมพันธ์ของเขากับดาวมหาวิทยาลัยยังหวานซึ้งคลุมเครือกันขนาดนั้น พวกเขาต่างปักใจเชื่อไปแล้วว่าอีกไม่ช้าสองคนนี้ต้องลงเอยกันแน่ ๆ

สีหน้าของโก่วเซิ่งลี่ชะงักค้างไป "เออจริงด้วยว่ะ"

พูดจบเขาก็หันไปถามหลินซฺวินด้วยความอยากรู้อยากเห็นอีกครั้ง "เพื่อน วันหยุดยาวทั้งที มึงไม่คิดจะชวนดาวมหาวิทยาลัยไปเที่ยวเหรอวะ?"

หลินซฺวินตอบว่า "ไว้คราวหน้าดีกว่า ให้เวลากับพ่อแม่ก่อน ตั้งแต่เด็กจนโต เพิ่งจะมีโอกาสได้ไปเที่ยวกับพ่อแม่เป็นครั้งแรกนี่แหละ"

"จะว่าไป ชาติตระกูลของมึงนี่มันแฟนตาซีโคตร ๆ เลยว่ะ ที่บ้านมึงเล่นปิดบังมึงมาตั้งสิบแปดปีได้ยังไง โคตรเจ๋งเลย" โก่วเซิ่งลี่เอ่ยชมจากใจจริง

ตอนนี้พวกเขารู้เรื่องภูมิหลังครอบครัวของหลินซฺวินกันหมดแล้ว เศรษฐีอันดับหนึ่งของประเทศหลงกั๋วเชียวนะ! โลกใบนี้กว้างใหญ่ไพศาลขนาดนี้ แต่พวกเขากลับบังเอิญได้มาอยู่ห้องเดียวกับลูกชายเศรษฐีอันดับหนึ่งซะงั้น

ทีแรกพวกเขาก็ยังไม่ค่อยเชื่อ แต่พอลองไปค้นข่าวย้อนหลังของเมืองเหลียงเฉิงดู ถึงได้ยอมรับความจริงอันน่าตกตะลึงนี้

หลินซฺวินยังเล่าเรื่องราวในวัยเด็กที่ตัวเองถูกเลี้ยงดูมาแบบยากจนข้นแค้นให้พวกเขาฟังอีกด้วย

"เฮ้อ ก็นั่นแหละ พ่อแม่มึงเพื่อที่จะให้มึงเติบโตมาเป็นคนดีมีคุณภาพ ถึงขั้นยอมเคี่ยวกรำขัดเกลาจิตใจมึงได้นานขนาดนี้ ก็นับว่าน่านับถือจริง ๆ" หลิวกังพยักหน้าเห็นด้วย

เอาจริง ๆ พวกเขาก็ชักอยากจะกลับบ้านไปเค้นถามพ่อแม่ตัวเองดูเหมือนกัน ว่าแอบซุกซ่อนทรัพย์สมบัติมหาศาลปิดบังพวกเขาไว้บ้างหรือเปล่า

หลินซฺวินยิ้มขำ จากนั้นก็หันไปมองอู๋ต๋าที่กำลังนั่งก้มหน้าเล่นโทรศัพท์อยู่ข้าง ๆ "อู๋ต๋า แล้วนายล่ะ วันหยุดนี้จะทำอะไรบ้าง?"

อู๋ต๋าคลี่ยิ้มออกมาบาง ๆ "กูเหรอ ก็คงอยู่หอที่มหาวิทยาลัยนี่แหละ บ้านกูไม่ได้รวยล้นฟ้าเหมือนบ้านพี่ซฺวินนี่หว่า ก็เลยกะว่าจะใช้ช่วงวันหยุดยาวนี้ออกไปทำงานพาร์ตไทม์ หาเงินค่าครองชีพสักหน่อย"

"ยอดเยี่ยมมาก!"

หลินซฺวินยกนิ้วโป้งให้เขาด้วยความชื่นชม

ในใจเขารู้สึกสะท้อนใจอยู่ไม่น้อย หากครอบครัวของเขายังคงเป็นแค่ครอบครัวเล็ก ๆ ธรรมดาเหมือนแต่ก่อน เขาก็คงต้องเอาเวลาช่วงวันหยุดยาวนี้ไปตรากตรำทำงานหาเงินเหมือนกัน

พอกลับมาถึงห้องพัก นอกจากอู๋ต๋าแล้ว คนอื่น ๆ ก็เริ่มลงมือเก็บเสื้อผ้าและสัมภาระลงกระเป๋า

"กูไปก่อนนะพวกมึง!"

โก่วเซิ่งลี่แต่งตัวสไตล์วัยรุ่นเฟี้ยวฟ้าวเต็มยศ ลากกระเป๋าเดินทางกล่าวลาเพื่อนร่วมห้อง

เขาจะกลับไปเล่นบาสเกตบอลที่หมู่บ้านถงหลัววาน

หลิวกังแทบไม่มีสัมภาระอะไรเลย ยัดใส่กระเป๋าเป้ใบเดียวก็เรียบร้อย ตามแผนของเขาก็คือจะตรงไปหาแฟนสาว จากนั้นก็เปิดห้องพักที่โรงแรมอยู่ด้วยกันสักสองสามวัน

สายตาของหลินซฺวินเฉียบคมไม่เบา บังเอิญเหลือบไปเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังยัดกล่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ สองสามกล่องลงในกระเป๋าเป้พอดี

ในฐานะคนที่เข้าใจอะไรได้ในวินาทีเดียว เขาจึงรีบเอ่ยเตือนทันที "พี่ทหาร ไปคราวนี้ต้องรักษาสุขภาพร่างกายให้ดี ๆ นะเว้ย!"

หลิวกังตอบอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม "หายห่วงได้เลย ระดับพี่ชายมึงเนี่ย ร่างกายฟิตปั๋งแข็งแรงสุด ๆ อยู่แล้ว!"

ด้วยสมรรถภาพร่างกายของเขา ต่อให้ไม่ได้ซ้อมวิ่งมาเป็นเดือน ก็ยังวิ่งทิ้งห่างหลินซฺวินจนไม่เห็นฝุ่นได้สบาย ๆ

"กูไปล่ะ"

"ฝากเฝ้าห้องด้วยนะเว้ย! อู๋ต๋า"

"ไม่ต้องห่วง เดินทางปลอดภัยกันนะทุกคน!"

พอหลินซฺวินเดินลงมาถึงชั้นล่างของตึกหอพัก เขาก็ได้รับข้อความจากรุ่นพี่ซูชิงซือพอดี

รุ่นพี่นางฟ้า: วันนี้จะกลับแล้วเหรอ?

หลินซฺวินพิมพ์ตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม: ครับรุ่นพี่ อีกเดี๋ยวคนที่บ้านก็จะมารับแล้วครับ

รุ่นพี่นางฟ้า: ระวังตัวด้วยนะ แล้วก็ เที่ยวให้สนุกนะ

รุ่นน้อง: รับทราบครับ รุ่นพี่ก็เหมือนกันนะ มีเรื่องอะไรทักมาคุยกับผมได้ตลอดเลยนะ

พอกดส่งข้อความไปแล้ว หลินซฺวินก็เริ่มรู้สึกสับสนลังเลขึ้นมา พูดแบบนี้มันจะดูหวานจนเกินไปหรือเปล่านะ?

ช่างเถอะ กดยกเลิกข้อความดีกว่า

ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะกดยกเลิกข้อความนั้นเอง อีกฝ่ายก็ตอบกลับมาเสียก่อน

รุ่นพี่นางฟ้า: อืม

หลินซฺวินฉีกยิ้มแป้นขึ้นมาทันที รุ่นพี่ยอมรับปากเขาแล้ว

วะฮ่าฮ่า!

นักศึกษาชายที่เดินผ่านไปมาเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง สายตาเหมือนกำลังมองคนบ้า

หลินซฺวินรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ประจวบเหมาะกับที่โทรศัพท์จากที่บ้านโทรเข้ามาพอดี

"ฮัลโหลครับแม่"

กู้เหยียนเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายอารมณ์ "ลูกจ๋า ปิดเทอมแล้วใช่ไหม"

มุมปากของหลินซฺวินประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น "ครับ เพิ่งเก็บของเสร็จแล้วลงมาข้างล่างครับ"

"งั้นก็เยี่ยมเลย ตอนนี้แม่อยู่ที่ห้องอธิการบดีมหาวิทยาลัยลูกนะ ลุงก่วนรออยู่ข้างนอก ลูกไปรอแม่ที่เขาก่อนได้เลยจ้ะ" กู้เหยียนเหยียนหัวเราะเบา ๆ

หลินซฺวินประหลาดใจเล็กน้อย แม่มาที่มหาวิทยาลัยเหรอ แถมยังไปหาอธิการบดีอีกด้วย?

แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะเดินไปหาอธิการบดี หากแต่เดินตรงไปยังประตูรั้วมหาวิทยาลัย

ทว่าพอเดินมาถึงถนนใหญ่หน้าประตูมหาวิทยาลัย มุมปากของหลินซฺวินก็พลันกระตุก

เพราะเขาพบว่าหน้าประตูมหาวิทยาลัยมีคนมารวมตัวกันกลุ่มใหญ่ ทุกคนกำลังยืนล้อมรถโรลส์-รอยซ์สีดำคันหนึ่ง พลางวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ และยังมีคนมุงบางคนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปด้วย

แม่ทำอะไรเนี่ย ทำไมถึงขับรถเด่นสะดุดตาขนาดนี้มาที่มหาวิทยาลัยกัน ไม่รู้จักทำตัวเรียบง่ายเงียบ ๆ หน่อยหรือไง

ฝูงชนล้อมรถไว้แน่นขนัดขนาดนี้ แล้วเขาจะแทรกเข้าไปได้ยังไง

หลินซฺวินถอนหายใจออกมา ลากกระเป๋าเดินทางก้าวเดินตรงไปยังประตูมหาวิทยาลัย

"รุ่นน้อง"

ทันใดนั้นเอง น้ำเสียงเย็นชาสายหนึ่งก็ร้องเรียกเขาไว้

หลินซฺวินเบิกตากว้าง นึกว่าตัวเองหูฝาดไป พอหันกลับไปมอง ก็พลันประหลาดใจเล็กน้อย "รุ่นพี่? ทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ครับ"

ซูชิงซือยืนอยู่ข้างหลังเขาห่างออกไปเจ็ดแปดเมตร เธอสวมเสื้อยืดแขนสั้นสีขาว ท่อนล่างเป็นกางเกงยีน รูปร่างทรวดทรงงดงามไร้ที่ติ เพียงแต่เธอสวมหมวกแก๊ปใบหนึ่ง ปีกหมวกถูกกดลงต่ำ บดบังใบหน้าอันงดงามหาใดเปรียบเอาไว้

ในมือเธอลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กสีเหลืองอ่อน ขนาดประมาณยี่สิบนิ้ว

ซูชิงซือก้าวเดินช้า ๆ มาตรงหน้าเขา "ฉันก็กำลังจะกลับห้องเช่าเหมือนกัน"

ตอนที่เธอส่งข้อความหาเขาเมื่อครู่ ก็ก้าวเท้าออกจากห้องมาแล้ว

หลินซฺวินประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ที่มากกว่าคือความดีใจ เพราะก่อนจะกลับบ้านในวันหยุด ยังมีโอกาสได้เจอรุ่นพี่อีกสักครั้ง

รู้สึกเต็มอิ่มในใจเหลือเกิน

ซูชิงซือมองไปทางประตูมหาวิทยาลัยแวบหนึ่ง แล้วถามเรียบ ๆ "รถบ้านเธอเหรอ"

หลินซฺวินพยักหน้าทันที "ใช่ครับรุ่นพี่"

ซูชิงซือเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้มกึ่งจริงกึ่งเล่น "งั้นเธอก็คงจะดังแล้วล่ะ นายน้อยหลิน"

คนเยอะขนาดนี้ ถ้าหลินซฺวินขึ้นรถไปท่ามกลางสายตาของทุกคน เขาก็คงจะกลายเป็นคนดังของมหาวิทยาลัยแน่นอน

หลินซฺวินเองก็จนปัญญา "แม่ผมมารับน่ะครับ ผมเองก็คิดไม่ถึงว่าท่านจะขับรถหรูขนาดนี้มาตรง ๆ เลย"

ซูชิงซือเม้มปากยิ้ม "แล้วเธอจะยืนรออยู่ตรงนี้เหรอ"

หลินซฺวินมองกลุ่มฝูงชน ชั่วครู่ชั่วยามนี้คงไม่ยอมสลายตัวกันง่าย ๆ แน่

เขาถอนหายใจออกมา คงต้องรอแม่มาแทนแล้วล่ะ

"รุ่นพี่จะไปเที่ยวเมื่อไหร่เหรอครับ" หลินซฺวินถามด้วยความสงสัย

ซูชิงซือตอบ "ซื้อตั๋วแล้ว พรุ่งนี้แปดโมงเช้า"

"ไปไหนเหรอครับ"

"จุดหมายแรก ก็น่าจะลาซา"

หลินซฺวินเอ่ยอย่างจริงจัง "ถ้างั้นรุ่นพี่ต้องระวังความปลอดภัยให้มากนะครับ โดยเฉพาะในพื้นที่ที่ราบสูง มันเกิดอาการแพ้ที่ราบสูงได้ง่ายมากเลยนะ"

ซูชิงซือพยักหน้า พลางเอ่ยเสียงเบา "รู้แล้วน่า"

หลินซฺวินมองรุ่นพี่ตาค้าง

ซูชิงซือเลิกคิ้ว "จ้องฉันทำไม"

หลินซฺวินเอ่ยอย่างเสียดายเล็กน้อย "หลังจากนี้จะไม่ได้เจอรุ่นพี่ตั้งหลายวัน รู้สึกไม่ค่อยชินเลยครับ"

ซูชิงซือชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่ใบหน้างดงามสะกดสายตาจะปรากฏรอยแดงระเรื่อขึ้นมา

"ปากหวานจริงนะ"

"แหะ ๆ"