ตอนที่ 80 สารภาพรักช่วงวันหยุด

"รุ่นน้อง ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าครับ ทำไมดูเหม่อๆ ชอบกล"

เสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัยของอวี๋เฉิงซั่วดึงสติของหลินซฺวินที่กำลังใจลอยกลับมา

คนถูกถามพลันรู้สึกกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาทันที เมื่อกี้เขาดันมองรุ่นพี่จนตาค้างไปเฉยเลย

"เปล่าครับ แค่กำลังคิดอะไรเพลินๆ"

สีหน้าของอวี๋เฉิงซั่วกับนักศึกษาหญิงอีกคนเริ่มดูแปลกๆ ไป

คิดอะไรเพลินๆ เนี่ยนะ? พี่ชายนี่มันการสัมภาษณ์นะโว้ย นายทำตัวไม่ใส่ใจขนาดนี้ สรุปแล้วอยากเข้าสโมสรนักศึกษาจริงหรือเปล่าเนี่ย?

"งั้นคำถามต่อไป..."

"รุ่นน้อง เธอมีแฟนหรือยังคะ"

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนต่างก็ชะงักไป เพราะประโยคหลังนั้น ซูชิงซือเป็นคนเอ่ยปากถามเอง

คำถามที่อวี๋เฉิงซั่วกำลังจะเอ่ยพลันติดแหง็กอยู่ในลำคอ เขามองซูชิงซือด้วยความประหลาดใจ นี่นับเป็นประโยคแรกที่เธอพูดตั้งแต่เริ่มการสัมภาษณ์ในวันนี้เลย

แถมยัง... ชวนให้อึ้งขนาดนี้อีก!

อย่าว่าแต่พวกเขาทั้งสองคนเลย แม้แต่หลินซฺวินเองก็แปลกใจอยู่ไม่น้อย แต่เขาก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติทันที ส่ายหน้าตอบโดยแทบไม่ต้องคิด "ยังไม่มีครับ"

พอพูดจบ เขาก็รู้สึกสงสัยขึ้นมาทันที การรับสมัครสมาชิกใหม่มันเกี่ยวอะไรกับมีแฟนหรือไม่มีด้วยเหรอ? ทำไมถึงถามคำถามนี้ได้ล่ะ?

"แล้วเธอมีคนที่ชอบหรือยังคะ"

ซูชิงซือเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แววตายังคงสงบนิ่งดั่งสายน้ำเช่นเคย

หลินซฺวินตอบอย่างจริงจัง "มีแล้วครับ"

ซูชิงซือปรายตามองเขา เอ่ยขึ้นว่า "ถ้าสมมติว่าเธอเป็นสมาชิกสโมสรนักศึกษา แต่คนที่เธอชอบขอให้เธอถอนตัวออกจากสโมสร เธอจะเลือกยังไงคะ"

แววตาของอวี๋เฉิงซั่วและนักศึกษาหญิงอีกคนฉายแววใคร่รู้ คำถามที่ชิงซือถามนั้นฟังดูแปลกพิลึกอยู่บ้าง แต่ก็เหมือน... จะไม่ได้มีปัญหาอะไร ตอนนี้พวกเขาจึงได้แต่ให้ความร่วมมือด้วยการช่วยจดบันทึกไปก่อน

เมื่อต้องเผชิญกับคำถามนี้ หลินซฺวินก็จมเข้าสู่ห้วงความคิด ในใจเขานึกแทนที่ "คนที่ชอบ" ด้วยรุ่นพี่ไปโดยไม่รู้ตัว

ถ้ารุ่นพี่ให้เขาถอนตัวออกจากสโมสรนักศึกษาเหรอ?

ก็เขาตั้งใจจะเข้าสโมสรนักศึกษาก็เพื่อรุ่นพี่นี่นา

ถ้าหากรุ่นพี่บอกให้เขาถอนตัวจริงๆ ล่ะก็... งั้นเขาก็คงยอมเชื่อฟังแต่โดยดีเหมือนกัน

คิดได้ดังนั้น หลินซฺวินก็ระบายยิ้มออกมาบางๆ แล้วตอบกลับไป "ถ้าอย่างนั้นผมจะเชื่อฟังความเห็นของเธอ แล้วถอนตัวออกจากสโมสรนักศึกษาครับ"

ชัดเจนว่าในมุมมองและจุดยืนของสโมสรนักศึกษาแล้ว นี่คือคำตอบที่ผิดพลาดอย่างมหันต์ ทว่าในดวงตาของซูชิงซือกลับฉายแววพึงพอใจออกมา

อวี๋เฉิงซั่ว : ......

เจ้าหนุ่ม นายเล่นตอบแบบนี้ ฉันก็ลำบากใจแย่สิวะ!

"ฉันถามเสร็จแล้ว ขอบคุณค่ะ" ซูชิงซือพยักหน้า

อวี๋เฉิงซั่วรีบพูดขึ้นทันที "ถ้าอย่างนั้นก็เท่านี้แหละครับ ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือนะรุ่นน้อง"

หลินซฺวินพยักหน้ารับ จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืน ไม่กล้ามองหน้ารุ่นพี่ไปมากกว่านี้ แล้วเดินออกจากห้องเรียนไป

วินาทีที่ก้าวพ้นห้องเรียน หลินซฺวินก็ลอบถอนหายใจออกมา แต่พอมาคิดดูดีๆ หัวใจของเขากลับราบเรียบไร้ระลอกคลื่น สงบนิ่งมาก ไม่ได้มีความรู้สึกประหม่าตื่นเต้นเลยสักนิด

ความคิดในตอนนี้คงประมาณว่า จะได้เข้าหรือไม่เข้า ก็ได้ทั้งนั้น

ในเวลานี้ ภายในห้องสัมภาษณ์ คนทั้งสามพักเบรกระหว่างรอบเป็นเวลาสองนาที

อวี๋เฉิงซั่วยิ้มพลางหันไปมองซูชิงซือ "ชิงซือ รุ่นน้องที่ชื่อหลินซฺวินคนนั้น พวกเธอรู้จักกันเหรอ"

ซูชิงซือพยักหน้ารับอย่างเรียบเฉย

อวี๋เฉิงซั่วครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะแกล้งเอ่ยถามเหมือนไม่ตั้งใจ "พวกเธอ... เป็นอะไรกันเหรอ"

ซูชิงซือตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เพื่อนค่ะ"

"เพื่อนธรรมดาเหรอ"

ซูชิงซือปรายตามองเขาแวบหนึ่ง

ฝ่ายหลังรู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันควัน "เอ่อ คือฉันไม่ได้มีเจตนาอื่นนะ"

ซูชิงซือไม่ได้สนใจเขาอีก เธอเพียงก้มหน้าลงแล้วกดเล่นโทรศัพท์มือถือต่อ

ในมุมที่ไม่มีใครมองเห็น มือของอวี๋เฉิงซั่วกำแน่นขึ้นมาเล็กน้อย

หลินซฺวินกลับมาถึงหอพัก เวลานี้เพื่อนร่วมห้องแทบทุกคนต่างก็กลับมากันแล้ว

"เป็นไงบ้าง ชัวร์ไหมวะ" อู๋ต๋าหันไปมองหลินซฺวิน

หลินซฺวินส่ายหน้า "น่าจะแห้วว่ะ"

"เฮ้อ ทำใจให้สบายเถอะ ในมหา'ลัยมีแต่คนแก่งแย่งกันทั้งนั้นแหละ เข้าได้ก็ดี เข้าไม่ได้ก็ไม่เห็นเป็นไรเลย" หลิวกังถือดัมเบลพลางเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ

"พูดถูกเลย ฉันได้ยินมาว่าในสโมสรนักศึกษาน่ะข้างในซับซ้อนจะตาย เพื่อนเอ๋ย นายอย่าไปเลยดีกว่า" โก่วเซิ่งลี่นอนเอกเขนกอยู่บนเตียง ชูโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเอ่ยอย่างสบายอารมณ์

หลินซฺวินมองเขาด้วยความประหลาดใจ เจ้าหมอนี่ดูท่าทางแล้วเพิ่งจะตื่นนอนนี่หว่า

"แกเข้ากลุ่มไปตั้งเยอะแยะ ไม่ได้ไปสัมภาษณ์กับเขาเลยเรอะ"

โก่วเซิ่งลี่ถอนหายใจยาว "เฮ้อ ฉันอยากนอนเฉยๆ เป็นปลาเค็มว่ะ"

"โฮ่ สาวสวยยังดึงดูดใจแกไม่พออีกเหรอ"

โก่วเซิ่งลี่แอดสาวๆ ไปตั้งเยอะแยะ ตามนิสัยถาวรของไอ้หมอนี่แล้ว มันควรจะกระดี๊กระด๊าวิ่งแจ้นไปสัมภาษณ์ถึงจะถูกสิ

"อย่าพูดถึงเลย แอดวีแชตสาวๆ ไปสิบกว่าคน ผลคือเกือบโดนบล็อกหมดทุกคน" โก่วเซิ่งลี่เอ่ยเสียงขรึม

หลินซฺวินกับเพื่อนๆ พากันเงียบกริบ

...

วันพุธ การรับสมัครสมาชิกใหม่สิ้นสุดลงชั่วคราว รายชื่อผู้ผ่านการคัดเลือกรอบแรกประกาศออกมาแล้ว

หลินซฺวินพบว่า ตัวเองไม่ได้อยู่ในรายชื่อรอบแรก!

เขาสัมภาษณ์ไม่ผ่าน

แม้จะเตรียมใจไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่เขาก็ยังแอบแปลกใจอยู่บ้าง

ไม่น่าใช่สิ อาศัยระดับหน้าตาและเสน่ห์ของพี่เนี่ยนะ

เขารีบส่งข่าวนี้ไปบอกรุ่นพี่ทันที

รุ่นน้อง: รุ่นพี่ครับ ผมสัมภาษณ์ไม่ผ่าน (อิโมจิ) (ต่ำต้อย)

รุ่นพี่นางฟ้า: อย่าท้อแท้ไปเลย เธอเก่งมากแล้ว

รุ่นน้อง: รุ่นพี่ไม่อยากให้ผมเข้าสโมสรนักศึกษาเหรอครับ?

พอส่งข้อความนี้ออกไป หลินซฺวินก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย

จริงๆ แล้ว การที่เขาจะเข้าชมรมไหนสักแห่งมันง่ายดายอย่างยิ่ง ถ้าเขาไม่ทำตามกฎเกณฑ์ จะไปหาคณบดีหรือร้องเรียนกับอธิการบดีโดยตรงเลยก็ยังได้

ล้อเล่นน่า ที่บ้านเขาบริจาคตึกให้มหาวิทยาลัยไปตั้งหลายหลัง การจะเปิดประตูลัดให้เขาแค่นี้คงไม่เกินไปหรอกมั้ง?

แต่เขาไม่ได้ทำแบบนั้น เพราะเขารู้ว่า รุ่นพี่ไม่ได้อยากให้เขาเข้าสโมสรนักศึกษาเท่าไหร่นัก

ไม่นานรุ่นพี่ก็ตอบกลับมา

รุ่นพี่นางฟ้า: อื้ม

หลินซฺวินถอนหายใจโล่งอก จู่ๆ เขาก็นึกถึงคำถามที่รุ่นพี่ถามเขาตอนสัมภาษณ์ขึ้นมาได้

"ถ้าแฟนไม่อยากให้เธอเข้าสโมสรนักศึกษา เธอจะถอนตัวไหม?"

รุ่นพี่เธอกำลังบอกใบ้อะไรอยู่หรือเปล่านะ?

หัวใจของหลินซฺวินกระตุกวูบ เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้บางอย่าง เขาก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมา ทว่าไม่ได้แสดงออกมา เพราะท้ายที่สุดแล้วเรื่องก็ยังไม่เป็นรูปเป็นร่างเลยสักนิด

ข้ามเรื่องนี้ไป หลินซฺวินก็เริ่มคุยสัพเพเหระกับซูชิงซือต่อ

รุ่นน้อง: รุ่นพี่ครับ สัปดาห์หน้าก็หยุดแล้ว รุ่นพี่จะกลับบ้านหรืออยู่ห้องเช่าเหรอครับ?

สัปดาห์หน้าเป็นวันหยุดยาววันชาติ เริ่มหยุดตั้งแต่วันอังคาร รวมเป็นเจ็ดวัน

เวลาเจ็ดวัน พอคิดว่าอาจจะไม่ได้เจอหน้ารุ่นพี่ตั้งเจ็ดวัน หลินซฺวินก็รู้สึกว่านี่ช่างเป็นวันหยุดยาวที่เนิ่นนานเหลือเกิน

รุ่นพี่นางฟ้า: อยู่ห้องเช่า ไม่กลับบ้าน แล้วเธอล่ะ?

รุ่นน้อง: ผมอาจจะต้องกลับบ้านสักรอบครับ ไปเที่ยวกับที่บ้าน

รุ่นพี่นางฟ้า: ดีแล้ว ใช้เวลากับครอบครัวเยอะๆ นะ

รุ่นน้อง: รุ่นพี่ก็อยากไปเที่ยวเหมือนกัน คิดไว้หรือยังครับว่าจะไปไหน?

รุ่นพี่นางฟ้า: อยากไปชิงจ้าง

ชิงจ้าง

หลินซฺวินจดจำชื่อนี้ไว้เงียบๆ

คุยกับรุ่นพี่อยู่ครู่หนึ่ง อีกฝ่ายก็บอกว่าจะไปห้องสมุด การสนทนาจึงสิ้นสุดลง

หลินซฺวินเตรียมตัวจะไปกินข้าว จังหวะนั้นเจียงอวิ๋นเสี่ยวก็ส่งข้อความมาพอดี

รุ่นพี่เจียง: รุ่นน้อง ช่วงนี้แกกับซือซือเป็นไงบ้างแล้วเนี่ย?

รุ่นน้อง: ก็ดีครับ

รุ่นพี่เจียง: อิอิ ใกล้จะถึงวันหยุดแล้ว แกไม่ชวนซือซือไปเที่ยวล่ะ? ยังไงแกก็ไม่เดือดร้อนเรื่องเงินอยู่แล้ว ซือซืออยากไปเที่ยวมาตลอดเลยนะ!

รุ่นน้อง: ผมรู้เรื่องนี้ครับ แต่ผมอาจจะต้องกลับบ้านน่ะสิ

รุ่นพี่เจียง: อ้าว? ถ้างั้นก็น่าเสียดายแย่เลย ฉันว่าแกใช้โอกาสช่วงวันหยุดนี้สารภาพรักได้เลยนะเนี่ย!

สารภาพรักงั้นเหรอ?

หัวใจของหลินซฺวินกระตุกวูบ จากนั้นก็เริ่มครุ่นคิด

ดูเหมือนว่า... มันก็ไม่เลวนี่หว่า!

ช่วงวันหยุด มีเวลาให้เตรียมการตั้งหลายอย่าง

หลินซฺวินจึงรีบคุยรายละเอียดกับเจียงอวิ๋นเสี่ยวต่อทันที