ตอนที่ 79 สัมภาษณ์

"สวัสดีครับ ผมชื่ออันถูเซิง อายุสิบเก้าปีครับ"

"ทำไมถึงอยากเข้าสโมสรนักศึกษาล่ะ"

"...ก็พวกพี่ไม่ใช่เหรอครับที่เรียกผมมาสัมภาษณ์?"

"น้องคะ ช่วยอย่าเลี่ยงคำถามสิคะ ทำไมถึงอยากเข้าสโมสรนักศึกษา?"

"..."

เด็กหนุ่มมองกรรมการสัมภาษณ์ทั้งสามคนตรงหน้าอย่างเหวอจัด เชี่ยเอ๊ย? เขาจะไปรู้ได้ไงวะว่าทำไมตัวเองถึงอยากเข้าสโมสรนักศึกษา?

ตอนคนของสโมสรนักศึกษามาเปิดรับสมัครใหม่ ก็โม้โอ้อวดสารพัดเพื่อดึงดูดคน ให้กรอกรายชื่อเพื่อมาสัมภาษณ์ตัวต่อตัว

ตอนพวกคุณอ้อนวอนให้ผมเข้ากลุ่มแล้วมาสมัคร มันไม่ได้เป็นแบบนี้นี่หว่า!

ตอนนี้มาปั้นหน้าเคร่งขรึมเหมือนนายทวารเฝ้าประตูใส่ใครกันวะ?

ไร้สาระชะมัด ไม่ทำแล้วโว้ย! เสียเวลาเปล่าๆ!

"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อหลี่หนิงซิน มาจากสาขาการออกแบบเคมี ปีหนึ่งค่ะ"

"สวัสดีครับน้อง ทำไมถึงอยากเข้าสโมสรนักศึกษาเหรอครับ?"

"เอ่อ หนูคิดว่า..."

จุดสัมภาษณ์แบบตัวต่อตัวของสโมสรนักศึกษามีอยู่สามจุด กระจายอยู่ในห้องเรียนสามห้องที่ต่างกัน แบ่งเป็นจุดสัมภาษณ์ที่หนึ่ง สอง และสาม แต่ละจุดล้วนมีคนต่อแถวกันจนแน่นขนัด

หลินซฺวินต่อแถวอยู่ที่จุดสัมภาษณ์ที่สอง เขามองเหล่านักศึกษาที่เบียดเสียดกันเต็มทางเดินด้วยความรู้สึกทึ่งอยู่บ้าง

มีคนอยากเข้าสโมสรนักศึกษาเยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย? สมแล้วที่เป็นองค์กรนักศึกษาที่มีอิทธิพลมากที่สุดในมหาวิทยาลัยจริงๆ

เขามาถึงตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อนแล้ว แต่ก็ยังถือว่ามาช้าอยู่ดี แถวยาวไปจนถึงตรงบันได จนป่านนี้เพิ่งจะขยับไปข้างหน้าได้แค่สิบเมตรเท่านั้น

แถมฝั่งเขานี่ถือว่าเร็วแล้วด้วย เขาจับสังเกตเห็นเรื่องหนึ่ง นั่นก็คือตรงจุดสัมภาษณ์ที่สองนี้ แต่ละคนที่เข้าไปใช้เวลาสั้นมาก เฉลี่ยคนละหนึ่งถึงสองนาทีเท่านั้น แถมหลายคนที่เดินออกมายังมีสีหน้าหดหู่กันทั้งนั้น

การสัมภาษณ์มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ?

ไม่ใช่แค่เขา แต่คนอื่นๆ เองก็เต็มไปด้วยความสงสัยเหมือนกัน

บางคนถึงกับทนไม่ไหว ย้ายไปต่อแถวที่จุดสัมภาษณ์ที่หนึ่งกับสามแทนแล้ว

หลินซฺวินไม่ได้ทำตามคนพวกนั้น ในเมื่อเขาอุตส่าห์ต่อแถวมาจนถึงตรงนี้ได้ สมองคงไม่ได้กลับจนยอมทิ้งแถวแล้วไปต่อที่อื่นหรอก

ทว่าก็มีคนที่เดินยิ้มกริ่มออกมาเหมือนกัน มีทั้งผู้หญิงและผู้ชาย เพียงแต่รอยยิ้มพวกนั้นมันดูแปลกไปหน่อย

เหมือนกับว่า...กำลังมีความรักหรือเครื่องติดยังไงยังงั้น

เชี่ยอะไรเนี่ย???

"เป็นไงบ้างๆ?" นักศึกษาหญิงคนหนึ่งที่อยู่ข้างหลังหลินซฺวินดึงตัวผู้หญิงที่เพิ่งเดินออกมาไว้

อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างตื่นเต้น "หล่อมาก! เขาหล่อสุดๆ ไปเลยแก!"

"กรี๊ด!! จริงเหรอ? จริงป่ะเนี่ย?"

"จริงแท้แน่นอน!!"

หล่อมาก? ใครหล่อมากเหรอ? กรรมการสัมภาษณ์งั้นเหรอ?

"แล้วแกรู้ป่ะ? ข้างในมีรุ่นพี่คนหนึ่งสวยเว่อร์วังมากเลยนะ! ใส่กระโปรงสีฟ้า เหมือนนางฟ้าลงมาโปรดเลยอะ!"

"ว้าว! สโมสรนักศึกษานี่มันแหล่งรวมหนุ่มหล่อสาวสวยชัดๆ เลยนี่นา?"

"แกทำให้เต็มที่นะ พวกเขาสัมภาษณ์ค่อนข้างเข้มงวดเลย สู้ๆ!"

"อื้อๆ!"

กระโปรงสีฟ้าเหรอ?

หลินซฺวินยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกแปลกๆ เหมือนเขาเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

"สุดหล่อ นายก็หล่อมากเหมือนกันนะ! ขอวีแชตหน่อยได้ไหม?"

มือข้างหนึ่งเอื้อมมาดึงแขนเสื้อของหลินซฺวิน ขัดจังหวะความคิดของเขา

เขาหันไปมองอีกฝ่าย นักศึกษาหญิงคนนั้นกำลังมองเขาด้วยแววตาเป็นประกายวิบวับ

หลินซฺวินโบกมือปฏิเสธ "ขอโทษด้วยครับ"

หญิงสาวคนนี้ดูออกชัดเจนว่าเป็นพวกแพ้คนหน้าตาดี เห็นคนหล่อก็อยากเข้าไปจีบ พอเห็นหลินซฺวินไม่ตกลง เธอก็ไม่ได้รู้สึกผิดหวังอะไร กลับวิ่งดุ๊กดิ๊กหนีไปอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้เองที่หลินซฺวินเกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นมา เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกใครบางคนจ้องอยู่ จึงอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปกวาดตามองรอบๆ

นักศึกษาหญิงที่ยืนอยู่ข้างหลังเขารีบหดมือที่ถือโทรศัพท์กลับไปตามสัญชาตญาณ

ท่าทางของเธอเมื่อกี้ เหมือนกำลังแอบถ่ายรูปอยู่เลย...

หลินซฺวิน : ...

ในไม่ช้า หลินซฺวินก็ต่อแถวมาจนถึงหน้าประตูห้อง

เพราะว่าตอนสัมภาษณ์จะให้เข้าไปทีละคน จากนั้นก็ปิดประตู พอเสร็จแล้วค่อยออกมา ดังนั้นคนที่อยู่ข้างนอกจึงมองไม่เห็นสถานการณ์ด้านในเลย

ทว่าตอนที่คนข้างหน้าเขากำลังก้าวเข้าไป หลินซฺวินก็อดไม่ได้ที่จะแอบชะเง้อมองข้างในแวบหนึ่ง ไม่รู้ว่าเห็นอะไรเข้า ตาของเขาถึงได้เบิกกว้างขึ้นมาทันที เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เพราะเพียงแค่แวบเดียวนั้น เขาก็มองเห็นหน้าตากรรมการสัมภาษณ์สองคนนั้นอย่างชัดเจนแล้ว! แถมหนึ่งในนั้นเขายังรู้จักดีอีกด้วย

เป็นรุ่นพี่จริงๆ ด้วย!

รุ่นพี่มาที่นี่ได้ยังไงกัน?

อ๋อ จริงสิ เธอเป็นถึงรองประธานสโมสรนักศึกษา จะมาเป็นกรรมการสัมภาษณ์ก็สมเหตุสมผลอยู่หรอก

แต่ว่า ทำไมจู่ๆ หลินซฺวินถึงรู้สึกประหม่าขึ้นมาได้ล่ะเนี่ย?

เขาบังเอิญต่อแถวมาเจอด่านที่รุ่นพี่เป็นคนสัมภาษณ์เข้าพอดี

แต่ทว่า...

หลินซฺวินขมวดคิ้ว เขาพบว่าข้างกายรุ่นพี่มีผู้ชายคนหนึ่งอยู่ด้วย อีกฝ่ายมีบุคลิกโดดเด่น หน้าตาก็หล่อเหลาเอาการ ดูเหมือนจะหล่อกว่าเขาอยู่นิดหน่อยเสียด้วย

อีกฝ่ายเป็นใครกัน?

ไม่ทันให้เขาได้คิดอะไรมาก คนข้างในก็เดินออกมาแล้ว

ถึงคิวเขาแล้ว!

หลินซฺวินสูดหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นจึงก้าวเดินเข้าไป

แวบแรกที่เดินเข้าไป หลินซฺวินก็มองไปยังซูชิงซือ ซึ่งฝ่ายหลังก็เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาเช่นกัน สีหน้าเธอเรียบนิ่ง แววตาเย็นชา ทว่าหลินซฺวินสังเกตเห็นว่าคิ้วของเธอยกขึ้นเล็กน้อย

หลินซฺวินลอบสังเกตกรรมการสัมภาษณ์ทั้งสามคน ตรงกลางเป็นชายหนุ่มหน้าตาดี รูปลักษณ์ดูเป็นผู้ใหญ่ สุขุม และหล่อเหลา ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายของผู้นำ ด้านซ้ายของเขาคือรุ่นพี่ ส่วนด้านขวาเป็นผู้หญิงอีกคนที่แต่งหน้าจัด

หลินซฺวินอดทึ่งกับหน้าตาของผู้ชายคนนี้ไม่ได้ ในความทรงจำของเขา ดูเหมือนจะมีแค่หนุ่มหล่อที่เคยเจอตรงห้องเช่าของรุ่นพี่คนนั้นเท่านั้นที่พอจะเทียบชั้นกับคนนี้ได้

เมื่อนั่งลงบนเก้าอี้ที่เตรียมไว้ หลินซฺวินก็ยืดหลังตรงเป๊ะ

"สวัสดีครับ ผมชื่ออวี๋เฉิงซั่ว เป็นประธานสโมสรนักศึกษา รบกวนช่วยแนะนำตัวเองหน่อยครับ"

ผู้ชายคนนี้คือประธานสโมสรนักศึกษา

ฐานะนี้เดาได้ไม่ยากเลย

"สวัสดีครับรุ่นพี่ทุกคน ผมชื่อหลินซฺวิน หลินที่ประกอบด้วยต้นไม้สองต้น ซฺวินที่แปลว่าค้นหา มาจากเมืองเหลียงเฉิง ปีนี้อายุสิบแปดปี อยู่ปีหนึ่งสาขาวิชาการเงินครับ" หลินซฺวินยังคงรอยยิ้มสุภาพไว้พลางแนะนำตัว

แววตาของอวี๋เฉิงซั่วฉายประกายวาบขึ้นมาสายหนึ่ง

ที่แท้นายก็คือหลินซฺวินนี่เอง!

เขารู้สึกว่าหนุ่มคนนี้ดูคุ้นหน้าอยู่บ้าง ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะเป็นเด็กปีหนึ่งคนนั้นที่มีข่าวซุบซิบกับชิงซือเมื่อเร็วๆ นี้ ดูๆ แล้วก็ไม่เห็นจะมีอะไรพิเศษตรงไหนเลยนี่นา

ชิงซือไปถูกใจเขาตรงไหนกัน?

คนในสโมสรนักศึกษาต่างรู้ดีว่าอวี๋เฉิงซั่วแอบชอบซูชิงซือ ดังนั้นในสโมสรนักศึกษา หลายคนจึงมองว่าพวกเขาสองคนเหมาะสมกัน เพราะอย่างไรเสียพวกเขาก็คิดว่า หญิงสาวระดับดาวมหาวิทยาลัย มีเพียงคนที่ยอดเยี่ยมอย่างประธานเท่านั้นถึงจะคู่ควร

แต่ข่าวลือในเถี่ยปาเมื่อเร็วๆ นี้กลับทำให้พวกเขาตกตะลึงกันยกใหญ่ สโมสรนักศึกษาทั้งสโมสรต่างต้องเปลี่ยนมุมมองความคิดใหม่ทั้งหมด

เพราะในความทรงจำ นิสัยของซูชิงซือนั้นเย็นชามาก แม้ว่าเธอจะเป็นรองประธานในสโมสรนักศึกษา แต่ก็แทบไม่สุงสิงพูดคุยกับใคร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องสนิทสนมกับผู้ชายเลย แม้กระทั่งประธานอย่างอวี๋เฉิงซั่ว ก็เคยแค่พูดคุยธุระกับเธอเท่านั้น ทั้งสองคนไม่เคยแม้แต่จะไปกินข้าวสองต่อสองหรือมีความใกล้ชิดทำนองนั้นเลยด้วยซ้ำ!

แต่ดาวมหาวิทยาลัยกลับยอมแหกกฎเพราะเด็กปีหนึ่งคนหนึ่งเนี่ยนะ! นี่มันชวนช็อกเกินไปแล้วไหม?

อวี๋เฉิงซั่วอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองซูชิงซือข้างกาย เมื่อเห็นสายตาของเธอยังคงมองหลินซฺวินอย่างสงบนิ่ง เขาก็ครุ่นคิดในใจครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามหลินซฺวินว่า "ขอถามหน่อยได้ไหมว่าทำไมนายถึงอยากเข้าสโมสรนักศึกษา?"

หลินซฺวินมองไปยังซูชิงซือโดยไม่รู้ตัว ที่เขาอยากเข้าสโมสรนักศึกษา ก็แค่อยากใช้เวลาร่วมกับรุ่นพี่มากขึ้นเท่านั้น ส่วนอย่างอื่น ดูเหมือนจะไม่มีแล้ว

แต่แน่นอนว่าเขาไม่มีทางพูดแบบนั้นออกไป

"ผมอยากเข้าสโมสรนักศึกษาเพื่อฝึกฝนตัวเองและพัฒนาขีดความสามารถครับ หวังว่าจะได้กลายเป็นคนที่ยอดเยี่ยมเหมือนอย่างรุ่นพี่ด้วยครับ!"

เป็นคำตอบตามแบบแผนสุดๆ แถมยังแอบประจบประธานไปทีหนึ่งอีกต่างหาก

ใครจะรู้ว่าพอสิ้นเสียงเขา มุมปากของซูชิงซือก็ยกยิ้มขึ้นมา

อวี๋เฉิงซั่วกับผู้หญิงอีกคนที่นั่งเรียงแถวเดียวกับเธอคงมองไม่เห็น แต่หลินซฺวินเห็นเต็มสองตา

เขาถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ

รุ่นพี่ พี่ยิ้มแล้วสวยจังเลย!

ไม่สิ! รุ่นพี่ พี่จงใจมาดึงดูดความสนใจของผมหรือเปล่าเนี่ย?