ตอนที่ 78 ไม่มีใครจมปลักอยู่กับอดีต

"เพื่อน พวกเรามาจากชมรมวอลเลย์บอล สนใจมาเข้าชมรมเล่นด้วยกันไหม"

นักศึกษาชายคนหนึ่งคว้าแขนหลินซฺวินไว้ เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า

หลินซฺวินรีบโบกมือ "ไม่ล่ะครับ ขอบคุณครับ"

"เข้ากลุ่มไว้ดูรายละเอียดหน่อยสิ ชมรมพวกเราสาวสวยเพียบเลยนะ!" ชายคนนั้นพยายามหว่านล้อม

เหอะ สาวสวยอะไรกัน จะสวยสู้รุ่นพี่นางฟ้าได้เหรอ

หลินซฺวินนึกดูแคลนในใจ แต่ภายนอกกลับส่ายหน้า "ขอโทษด้วยครับ ผมไม่ได้สนใจด้านนี้น่ะครับ"

ชายคนนั้นเห็นหลินซฺวินปฏิเสธก็ไม่ได้เซ้าซี้ หันหลังเดินไปหาคนอื่นต่อ

หลินซฺวินยืนอยู่ที่เดิม รูมเมตของเขาถูกดึงตัวกันไปหมด เหลือเพียงเขาที่ยืนอยู่ลำพัง

เพราะตรงนี้ไม่มีจุดรับสมัครของสโมสรนักศึกษา พวกเขาค่อนข้างมีระดับ จะส่งแบบฟอร์มลงในห้องเรียนหรือในกลุ่มเพื่อให้คนช่วยแชร์ต่อ

หลินซฺวินสมัครผ่านกลุ่มไปเรียบร้อยแล้ว

เหลือแค่รอไปสัมภาษณ์ช่วงบ่ายเท่านั้น

"พี่ชายคะ"

หญิงสาวหน้าตาน่ารักมัดผมแกละสองข้างวิ่งเหยาะๆ มาตรงหน้าหลินซฺวิน เธอยิ้มตาหยีแล้วพูดว่า "พี่ชายคะ ขอวีแชตหน่อยได้ไหมคะ"

หลินซฺวินมองเธอด้วยความประหลาดใจ จากนั้นก็ส่ายหน้า "ขอโทษครับ ผมไม่อยากเข้าชมรมครับ"

เขานึกว่าอีกฝ่ายเป็นรุ่นพี่จากชมรมไหนสักแห่งที่มารับสมัครสมาชิกใหม่

หญิงสาวผมแกละหัวเราะคิกคัก "ฉันไม่ได้มาจากชมรมหรอกค่ะ แค่อยากขอวีแชตพี่เฉยๆ"

หลินซฺวินระแวดระวังขึ้นมาทันควัน

ซวยแล้ว! นี่กะจะพุ่งชนเพราะความหล่อของพี่เลยนี่หว่า!

หญิงสาวสูงราวๆ หนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตร รูปร่างจัดว่าเพรียวบาง พอยืนต่อหน้าหลินซฺวินจึงดูตัวเล็กกะทัดรัด แถมบนใบหน้ายังมีรอยยิ้มซุกซนเฉลียวฉลาด ดูมีชีวิตชีวามาก จัดว่าเป็นสาวน่ารักคนหนึ่งเลยทีเดียว

ทว่าหัวใจของหลินซฺวินถูกรุ่นพี่ยึดครองไปหมดแล้ว จึงไม่อาจเปิดรับผู้หญิงคนอื่นได้อีก เขาส่ายหน้า "ขอโทษด้วยนะ ผมไม่ให้วีแชตครับ"

หญิงสาวประหลาดใจเล็กน้อย เธอคาดไม่ถึงว่าหนุ่มหล่อที่ดูเหนียมอายคนนี้จะค่อนข้างเย็นชา

มองพลาดไปแฮะ

เธอนึกว่าจะพิชิตใจอีกฝ่ายได้ง่ายๆ เสียอีก ที่แท้ก็เป็นหนุ่มฮอตตัวตึงนี่เอง!

แต่ว่าเขางานดีชะมัด!

รอบข้างมีคนอยู่เยอะมาก ทว่าหลินซฺวินกลับโดดเด่นสะดุดตาสุดๆ นอกจากจะตัวสูงแล้ว หน้าตายังหล่อเหลาเกลี้ยงเกลา ดึงดูดสายตาสาวๆ ได้อย่างง่ายดาย

ยามนี้หลินซฺวินแสดงท่าทีเฉยเมยและเหินห่างออกมา ทำให้หญิงสาวผมแกละจำต้องเดินจากไปด้วยความผิดหวัง

หลังจากเธอไปแล้ว ก็มีผู้หญิงอีกสองสามคนเดินเข้ามาขอวีแชตหลินซฺวิน แต่ก็ถูกเขาปฏิเสธไปทั้งหมด

หลินซฺวินขมวดคิ้วมองรูมเมตที่กำลังยืนศึกษารายละเอียดชมรมอยู่ จากนั้นก็ส่ายหัว "ช่างเถอะ ไม่รอแล้ว ไปกินข้าวดีกว่า"

เขาเดินมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารเพียงลำพัง

"คนสวย น่ารักจังเลย สนใจเข้าชมรมพวกเราไหม"

ซูฉิงกับรูมเมตเดินผ่านมาพอดี จึงถูกคนขวางทางไว้

พวกเธอรู้สึกสงสัยใคร่รู้ จึงพากันแยกย้ายไปเลือกชมรม

ส่วนอีกด้านหนึ่ง หลิวกังที่กรอกข้อมูลตัวเองเสร็จเรียบร้อยก็พลันเหลือบไปเห็นซูฉิงที่กำลังคุยกับรุ่นพี่ในชมรมอยู่

เขาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ

นั่นไม่ใช่ผู้หญิงที่มาหาพี่หลินคราวก่อนหรอกเหรอ

เขามองไปรอบๆ พบว่าหลินซฺวินหายตัวไปแล้ว พอลองส่งข้อความหา ถึงได้รู้ว่าหมอนั่นหนีไปกินข้าว

แสบนักนะ ไปกินข้าวไม่ชวนกันเลย!

ตอนนั้นเอง โก่วเซิ่งลี่ก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้นระริกระรี้

"ไปทำอะไรมาถึงได้ดี๊ด๊าขนาดนี้" หลิวกังถามด้วยความอยากรู้

โก่วเซิ่งลี่หัวเราะหึๆ "ได้วีแชตสาวมาตั้งหลายคนแหนะ!"

"เจ๋งว่ะ!" หลิวกังยกนิ้วโป้งให้

"จริงสิ พี่หลินล่ะ"

"ไปกินข้าวแล้ว"

"อะไรนะ ฉายเดี่ยวเรอะ ไปๆ ไปหาข้าวกินกัน"

อู๋ต๋าเดินเข้ามาสมทบพอดี ทั้งสามคนกำลังเตรียมจะมุ่งหน้าไปโรงอาหาร

"เอ่อ เดี๋ยวก่อนค่ะ"

เสียงหนึ่งเอ่ยเรียกให้พวกเขาทั้งสามคนหยุดชะงัก

ซูฉิงเยื้องย่างเข้ามา เธอปรายตามองโก่วเซิ่งลี่แวบหนึ่ง ก่อนจะหันมามองหลิวกัง "พวกคุณเป็นรูมเมตของหลินซฺวินใช่ไหมคะ"

โก่วเซิ่งลี่เบิกตากว้าง "เธอไม่ใช่สาวคราวก่อนหรอกเหรอ มีธุระอะไรกับลูก...กับเพื่อนฉันล่ะ"

หลิวกังกับอู๋ต๋าหน้าผากมีเส้นดำพาดผ่านทันที

ไอ้บ้าเอ๊ย มึงเกือบจะหลุดปากเรียกลูกออกมาแล้วนะ! อยากเป็นพ่อคนขนาดนั้นเลยเหรอวะ!

ซูฉิงเม้มปาก "เขาไม่ได้อยู่กับพวกคุณเหรอคะ"

โก่วเซิ่งลี่กำลังจะอ้าปากพูด หลิวกังก็รีบดึงเขาไปไว้ข้างหลังทันเวลา ก่อนจะตอบกลับไปเรียบๆ "เปล่าครับ คุณมีธุระอะไรกับเขา ผมช่วยบอกต่อให้ได้นะ"

ในแววตาของซูฉิงมีความผิดหวังวูบผ่าน ทว่าเธอก็ซ่อนมันไว้ได้เป็นอย่างดี เธอเรียบเรียงคำพูดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า "งั้นรบกวนช่วยบอกเขาหน่อยนะคะว่าพรุ่งนี้ตอนเย็นเป็นวันเกิดฉัน ฉันจัดงานวันเกิดเรียบๆ ขึ้นมา อยากชวนเขาไปร่วมงานด้วย แน่นอนว่ารวมถึงพวกคุณด้วยนะคะ ไปพร้อมกับเขาได้เลยค่ะ"

วันเกิด!

ทั้งสามคนมองหน้ากัน สีหน้าดูพิลึกไปเล็กน้อย

แต่เพราะรีบไปกินข้าว หลิวกังจึงไม่อยากจะสุงสิงกับผู้หญิงคนนี้มากความ

เขาพยักหน้า "คำพูดของคุณผมจะบอกต่อให้ตามตรงครับ แต่เขาจะไปหรือไม่ไป นั่นก็เป็นเรื่องของเขาเองแล้ว"

"ขอบคุณค่ะ" ซูฉิงกล่าวขอบคุณอย่างซาบซึ้ง

หลิวกังทั้งสามคนเดินตรงไปยังโรงอาหาร

ซูฉิงมองตามแผ่นหลังของพวกเขา พลางปรับสีหน้าของตัวเองใหม่อีกครั้ง แล้วเผยรอยยิ้มอย่างใจเย็นออกมา

พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของเธอ เมื่อก่อนตอนมัธยมปลาย ทุกๆ วันเกิดของเธอจะมีหลินซฺวินอยู่ฉลองด้วยเสมอ ปีนี้ เธอก็อยากให้เขามาเหมือนกัน

หลังจากเข้ามหาวิทยาลัย ได้พบเจอผู้คนมากขึ้น ซูฉิงก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป ความคิดและมุมมองบางอย่างในอดีตล้วนเปลี่ยนไปหมดแล้ว

มหาวิทยาลัย ไม่ได้สวยงามเหมือนอย่างที่เธอจินตนาการไว้สักนิด

เมื่อเทียบกันแล้ว เธอกลับอดไม่ได้ที่จะนึกถึงความไร้เดียงสาบริสุทธิ์ในสมัยมัธยมปลาย

นึกถึงเด็กหนุ่มคนนั้น คนที่ในสายตามีแต่เธอเพียงคนเดียว

ดังนั้น เธอจึงเปลี่ยนใจ อยากจะลองยื้อและคว้าเขากลับมาดูเป็นครั้งสุดท้าย

...

"ซูฉิงเหรอ เธอมาหาพวกนายทำไมกัน" หลินซฺวินกำลังนั่งกินข้าวอยู่ในโรงอาหาร ด้านข้างมีหลิวกังนั่งอยู่ ส่วนฝั่งตรงข้ามคือโก่วเซิ่งลี่กับอู๋ต๋า

หลิวกังเล่าเรื่องที่ซูฉิงพูดให้เขาฟัง

หลินซฺวินเงียบไป วันเกิดของซูฉิง ใช่แล้ว พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของเธอจริงๆ ตัวเขา กลับเกือบจะลืมมันไปเสียสนิท

แต่ว่า จำได้แล้วมันจะเกี่ยวอะไรล่ะ

"พวก ไปเปล่าวะ" โก่วเซิ่งลี่ถามขึ้น

หลินซฺวินยิ้มบางๆ "ไม่มีใครจมปลักอยู่กับอดีตหรอก เธอยังไม่เข้าใจเรื่องนี้เลย"

"เฮ้อ ดูทรงแล้ว ระหว่างพวกนายคงมีมหากาพย์รักฝังแค้นให้ดูแหงๆ เลยว่ะ!" หลิวกังส่งเสียงจิ๊จ๊ะพลางถอนหายใจ

หลินซฺวินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ในใจฉันมีแค่รุ่นพี่คนเดียว"

"เชี่ย งั้นก็มันส์เลยดิ เวทีนองเลือดชัดๆ!" โก่วเซิ่งลี่อุทานอย่างประหลาดใจ

หลินซฺวินยิ้มขำ เขาจะไม่ยอมให้ภาพแบบนั้นเกิดขึ้นหรอก เขาจะตัดขาดจากอดีตให้สิ้นซาก เพราะในอนาคต มีผู้หญิงคนหนึ่งที่ครอบครองหัวใจเขาทั้งดวง กำลังรอให้เขาไปคอยปกป้องอยู่!

"เรื่องนี้พวกนายไม่ต้องไปสนใจหรอก เธออยากจะทำอะไรก็เรื่องของเธอ ไม่ได้เกี่ยวกับฉันสักหน่อย" หลินซฺวินก้มหน้าตักข้าวเข้าปากต่อ

"อืม! แกคิดได้แบบนี้ พ่อก็เบาใจแล้ว!" โก่วเซิ่งลี่ทำท่าทางราวกับผู้ใหญ่มองเด็กที่สั่งสอนได้

"ไสหัวไปเลย!"

ทั้งสามคนสั่งมื้อเที่ยงมาเรียบร้อยแล้ว จึงเริ่มลงมือกินกันในโรงอาหาร

หลังกินข้าวเสร็จ ทั้งสี่คนก็เดินเคียงข้างกันกลับหอพัก

"พวกนายเข้าชมรมอะไรกันไปบ้างแล้วล่ะ"

"ฉันกะจะไปกองเกียรติยศน่ะ ไม่ต้องสัมภาษณ์ ไปซ้อมได้เลย" หลิวกังยิ้มตอบ

อู๋ต๋าพูดขึ้น "ฉันเข้าชมรมแบดมินตัน ต้องผ่านการคัดเลือกสองรอบถึงจะได้เป็นสมาชิกตัวจริง"

หลินซฺวินหันไปมองโก่วเซิ่งลี่ อีกฝ่ายจึงยืดอกพูดอย่างภาคภูมิใจว่า "ฉันเข้าชมรมสตรีตแดนซ์ ชมรมคอสเพลย์การ์ตูน ทีมยิมนาสติก แล้วก็...กลุ่มแชตของเชียร์ลีดเดอร์น่ะ"

"ถุย~"

ทั้งสามคนพูดไม่ออก ตอนแรกกะว่าจะตกใจให้สักหน่อย พอได้ยินการกระทำของมันเข้า ขอยกเลิกความตกใจกลับคืนมาเดี๋ยวนี้เลย