ตอนที่ 77 วันรับสมัครสมาชิกใหม่

หลังจากออกจากห้องเช่า หลินซฺวินก็กลับมาที่หอพัก

ตอนนี้เป็นเวลาประมาณสี่ทุ่มครึ่ง นักศึกษาส่วนใหญ่เพิ่งเลิกเรียนได้ไม่นาน ห้องพักของหลินซฺวินจึงยังไม่ดับไฟเร็วขนาดนั้น

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู สายตาคาดหวังสามคู่ก็ตวัดมองมาพร้อมเพรียงกัน

หลินซฺวินรู้สึกเดจาวูเหมือนพ่อแก่กลับเข้าบ้าน แล้วมีฝูงลูกชายจ้องมองมาด้วยความหวังไม่มีผิด

ความรู้สึกนี้ทำให้เขาสบายใจชะมัด "พวกลูก ๆ ยังไม่นอนกันเหรอ"

"เชี่ย! พี่หลิน นายหมายความว่าไงวะ? จะว่าไปทำไมกลับมาดึกขนาดนี้เนี่ย?"

"ฉันเกือบจะวิ่งไปบอกป้าคุมหอแล้วนะว่านายหนีเที่ยวไม่ยอมกลับมานอนหอพัก!"

"ไสหัวไปเลย! เจ้าพวกเนรคุณ กล้าดียังไงคิดจะลอบกัดพ่อบุญธรรม!"

หลินซฺวินแกล้งทำหน้าขรึม จากนั้นก็วางข้าวของลงบนเก้าอี้ของตัวเอง

"พี่หลิน ทั้งหมดนี่คือเสื้อผ้าที่นายซื้อมาเหรอ?"

หลิวกังเดินเข้ามา มองถุงพวกนั้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น

หลินซฺวินพยักหน้า "ใช่แล้ว"

"เสื้อผ้านายก็มีไม่น้อยนี่ จะเปลืองเงินไปทำไมอีกล่ะ?" อู๋ต๋าถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจเช่นกัน

"ฉันกะว่าจะทิ้งเสื้อผ้าเก่าทั้งหมด แล้วเปลี่ยนมาใส่พวกนี้แทน" หลินซฺวินพูดจาจริงจัง

คำพูดนี้ทำเอาเพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนอึ้งกิมกี่ไปทันที

เสี่ยเบอร์นี้เลยเหรอ?

หลิวกังยื่นหน้าเข้ามาใกล้อย่างสงสัย ก่อนจะดมฟุดฟิดไปรอบตัวหลินซฺวิน "เชี่ยเอ๊ย! ทำไมตัวนายหอมฟุ้งขนาดนี้วะ? อาบน้ำมาแล้วเหรอ?"

หลินซฺวินยกแขนขึ้นดมดูบ้าง ก็มีกลิ่นหอมอยู่จริง ๆ

"เปล่านี่"

"สงสัยจะเป็นกลิ่นตัวของรุ่นพี่ล่ะมั้ง"

"ตุ้บ!" "ตุ้บ!"

สิ้นเสียงคำพูด ก็มีเสียงของหนักตกกระทบดังขึ้นสองที กลายเป็นว่าโก่วเซิ่งลี่กับอู๋ต๋านั่งไม่ติดจนตกเก้าอี้ไปทั้งคู่

"พวกนายทำอะไรกันน่ะ?" หลินซฺวินถามด้วยความงงงวย

"จึ๊ ๆ ๆ! อย่าบอกนะว่านายอยู่กับดาวมหา'ลัยมาตั้งแต่เที่ยงจนถึงตอนนี้น่ะ?" หลิวกังมองเขาด้วยความทึ่ง

หลินซฺวินไม่ได้ปฏิเสธและพยักหน้ารับ

หลิวกัง "..."

"ฮั่นแน่!"

โก่วเซิ่งลี่ส่งเสียงประหลาดออกมาแล้วพุ่งกระโจนเข้ามาจับเสื้อของหลินซฺวิน สูดดมเข้าไปเต็มปอด ก่อนจะเผยสีหน้าที่บรรยายไม่ถูก "กลิ่นนี้มัน..."

จู่ ๆ เขาก็เบิกตากว้าง "นายแนบชิดกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับดาวมหา'ลัยมาเหรอ?"

หลินซฺวินขมวดคิ้ว "แนบชิดอะไรของนาย?"

"กอดกันหรือเปล่า?"

"ก็ไม่เชิง โอบเอวนับไหมล่ะ?"

"จูบกันยัง?"

"ยัง"

"จับมือกันหรือยัง?"

"จับแล้ว"

...

"อ๊าววว!!!"

ภายในห้อง 307 พลันมีเสียงหอนอันแสนคับแค้นใจของโก่วเซิ่งลี่ระเบิดออกมา

"ทำอะไรกันน่ะ?! ดึกดื่นไม่หลับไม่นอนมาร้องโหยหวนอะไรกัน?!"

เสียงอันฉุนเฉียวของป้าคุมหอดังแว่วมาจากชั้นล่าง

ตอนนี้ในห้อง 307 หลินซฺวินถูกรูมเมตทั้งสามคนต้อนจนมุมชิดติดผนัง

"นายคบกับดาวมหา'ลัยแล้วเหรอ?"

"ยังนี่"

"แล้วทำไมนายถึงจับมือดาวมหา'ลัยได้วะ?"

"ก็...ก็จับไปดื้อ ๆ อย่างนั้นเลยสิ!"

"เธอไม่ได้ตบหน้านายเหรอ?"

"จะทำได้ไงล่ะ? รุ่นพี่อ่อนโยนขนาดนั้น"

"อ่อนโยน..."

"เจ๋งเป้ง..."

"เชี่ยจริง ๆ..."

เวลานี้ในใจของทั้งสามคนโดนดาเมจรุนแรงกระหน่ำซ้ำนับร้อยล้านแต้ม แต่ละคนแสดงสีหน้าอิจฉาตาร้อนจนแทบกระอักเลือด

ไม่มีใครคาดคิดเลยจริง ๆ ว่าดาวมหา'ลัยกับหลินซฺวินจะพัฒนาความสัมพันธ์มาถึงขั้นนี้แล้ว

ถึงขั้นจับมือกันแล้ว อีกไม่นานก็คงถึงขั้นจูบกันแล้วสิเนี่ย?

อิจฉาริษยาจนน่าโมโหจริงโว้ย!

ทว่าการที่หลินซฺวินมีความสัมพันธ์ที่ดีขนาดนี้กับดาวมหา'ลัย แม้พวกเขาจะตาร้อนผ่าวไปบ้าง แต่ลึก ๆ ก็ยังรู้สึกยินดีด้วย ดาวมหา'ลัยเป็นผู้หญิงที่พวกเขาไม่มีวันเอื้อมถึง สู้ยอมให้เพื่อนร่วมห้องตัวเองได้ไป ยังดีกว่าปล่อยให้คนนอกคาบไปกิน

น้ำดีไม่ไหลไปรดนาคนอื่นอยู่แล้ว

"เฮ้อ พี่หลิน นายไปทำบุญด้วยอะไรมากันแน่วะเนี่ย?" หลิวกังทอดถอนใจออกมาประโยคหนึ่ง

หลินซฺวินหัวเราะหึ ๆ "คงเพราะพี่ชายคนนี้มีเสน่ห์ล้นเหลือเกินไปล่ะมั้ง"

"แหวะ!"

"ไสหัวไปไกล ๆ เลยนะ ขอบใจ"

หลังจากพล่ามไร้สาระกับเพื่อนร่วมห้องไปสองสามประโยค หลินซฺวินก็เริ่มจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเอง เสื้อผ้าของเขาแทบทั้งหมดล้วนซื้อมาใหม่ บางตัวยังไม่เคยใส่ด้วยซ้ำ เขาแยกเสื้อผ้าที่ไม่ค่อยได้ใส่ออกมาไว้ฝั่งหนึ่ง และแยกตัวที่ใส่ไม่สบายไว้อีกฝั่งหนึ่ง

ตอนไปเดินห้างกับรุ่นพี่ หลินซฺวินซื้อมาสามชุด สามชุดนี้ก็พอสำหรับการใส่สลับซักในวันปกติแล้ว

หลังจากจัดเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เขาก็หอบเสื้อผ้ากองที่จะทิ้งเดินออกไปนอกห้อง

อาบน้ำ แล้วปีนขึ้นเตียง

หลินซฺวินขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม เริ่มเปิดดูผลงานของตัวเองในวันนี้

ผ่านไปครู่หนึ่ง ใต้ผ้าห่มก็มีเสียงหัวเราะคิกคักชวนขนลุกเล็ดลอดออกมาอีกระลอก

หลิวกังกับโก่วเซิ่งลี่สบตากัน พลางส่ายหัวพร้อมกัน

วันต่อมาคือวันจันทร์ มีเรียนแปดโมงเช้า

หลินซฺวินตื่นก่อนเวลาครึ่งชั่วโมงเพื่อเปลี่ยนใส่เสื้อผ้าชุดใหม่

เวลา 7:45 น. สี่หนุ่มห้อง 307 พากันเดินออกจากห้องพักอย่างคึกคัก

สามคาบเรียนผ่านไปอย่างเชื่องช้า หลินซฺวินง่วงจนแทบทนไม่ไหว คำพูดของอาจารย์เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา ฟังไม่เข้าหัวเลยสักนิด

เขาพบว่าหลังจากเข้ามหาวิทยาลัย ความกระตือรือร้นในการเรียนของเขาลดลงอย่างเห็นได้ชัด บรรยากาศของมหาวิทยาลัยกับมัธยมปลายต่างกันคนละขั้วจริง ๆ

อยู่มหาวิทยาลัย อยากฟังก็ฟัง ไม่อยากฟังกระทั่งโดดเรียนก็ยังได้ ไม่มีใครมาคอยคุม แม้แต่อาจารย์ก็ทำเป็นหลับตาข้างลืมตาข้าง อย่างมากก็แค่หักคะแนนเก็บ แล้วค่อยรอดูตอนสอบปลายภาคว่าจะยอมปล่อยให้ผ่านวิชานี้หรือเปล่า

หลินซฺวินกลับรู้สึกว่าบทเรียนพวกนี้ไม่ได้ยากอะไร ระดับสติปัญญาของเขาถือว่าใช้ได้เลย ไม่อย่างนั้นคงสอบเข้าหนานต้าไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้เข้มงวดกับตัวเองมากขนาดนั้น

ไม่ไหวแล้ว ง่วงจนจะหลับอยู่แล้ว!

โก่วเซิ่งลี่ที่อยู่ข้าง ๆ หลับปุ๋ยไปอย่างสบายใจแล้ว หลินซฺวินจึงหยิกตัวเองไปทีหนึ่ง จากนั้นก็เบิกตากว้างขึ้นมา! เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา กดเข้าอัลบั้มรูป แล้วเริ่มเลื่อนดูภาพถ่ายของรุ่นพี่

ชาร์จพลัง!

พอเห็นรูป หลินซฺวินก็ตื่นเต็มตาทันที มุมปากยกยิ้มขึ้นมาเองอย่างห้ามไม่อยู่ ไม่อยากจะหุบยิ้มลงเลยจริง ๆ

เขาตั้งรูปที่ถ่ายคู่กับรุ่นพี่ข้างตู้คีบตุ๊กตาคราวก่อนเป็นภาพพักหน้าจอ แล้วเอารูปที่ถ่ายเมื่อคืนตั้งเป็นภาพหน้าจอหลัก ถึงอย่างไรภาพที่รุ่นพี่สวมชุดเดรสยาวสีฟ้านั้น ก็มีแค่เขาคนเดียวเท่านั้นที่ได้ดู

ไม่นาน เสียงกริ่งหมดคาบที่สามก็ดังขึ้น พวกหลินซฺวินต่างคว้ากระเป๋าเดินตัวปลิวออกจากห้องเรียน

"เฮ้อ! ตอนเรียนกับตอนเลิกเรียนนี่คนละสภาพกันเลยว่ะ!" โก่วเซิ่งลี่บ่นอุบ ตอนเรียนอยากหลับตลอดเวลา พอเลิกเรียนปุ๊บกลับไม่ง่วงเลยสักนิด

"พวกแก ไปไหนต่อดี?"

"หาข้าวกิน!"

"ไป!"

สิบโมงครึ่ง เด็กมหาวิทยาลัยทั่วไปยังไม่กินข้าวเที่ยงกัน บางคนยังเพิ่งกินข้าวเช้าอยู่เลย การที่พวกเขากินข้าวเที่ยงเร็วขนาดนี้ ก็เพราะขี้เกียจเดินออกมาใหม่อีกรอบนั่นแหละ

ระหว่างทาง ชมรมต่าง ๆ ตั้งจุดรับสมัครสมาชิกใหม่กันเรียบร้อยแล้ว แต่ละจุดมีรุ่นพี่นั่งประจำอยู่ และยังมีบางคนไปเดินประชาสัมพันธ์ชมรมของตัวเองอยู่ตามทางเดินด้วย

"น้องครับน้อง สนใจชมรมหมากรุกไหมครับ? หมากรุกจีน หมากล้อม หมากรุกทหาร มีหมดทุกแบบเลยนะ!"

"ขอรบกวนเวลาหน่อยนะคะทุกคน พี่มาจากชมรมพู่กันจีน มาทำความเข้าใจวัฒนธรรมจีนกันเถอะค่ะ!"

"สุดหล่อ..."

"คนสวย..."

สี่หนุ่มห้อง 307 ถูกรุมล้อมไว้เช่นกัน รุ่นพี่หลายชมรมถือโปสเตอร์มายืนโปรโมตอยู่ตรงหน้า

"สุดหล่อ พี่ดูแล้วกระดูกโครงสร้างน้องโดดเด่น เปี่ยมไปด้วยพลังแห่งความเที่ยงธรรม เห็นแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นสายทหาร สนใจเข้าร่วมกองเกียรติยศของเราไหม?"

นักศึกษาชายตัวสูงผิวคล้ำคนหนึ่งคว้าแขนหลิวกังเอาไว้แล้วเอ่ยปากชม

หลิวกังเผยรอยยิ้มออกมา ไม่ทันไรก็โดนจูงใจพาตัวไปเรียบร้อย

"พี่หลิวแกอยากไปกองเกียรติยศอยู่แล้วชัด ๆ"

หลินซฺวินหัวเราะ

"เฮอะ ชมรมมันมีอะไรดีวะ? สู้ไปเล่นเกมในหอยังดีกว่า!" โก่วเซิ่งลี่ทำหน้าไม่แยแส

"สวัสดีค่ะ สนใจชมรมสตรีทแดนซ์ไหมคะสุดหล่อ?" ทันใดนั้น นักศึกษาหญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่งก็ดึงแขนเสื้อของโก่วเซิ่งลี่ไว้

โก่วเซิ่งลี่ชำเลืองมองเธอ ตาค้างไปทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นคนละคนในพริบตา "ชมรมสตรีทแดนซ์เหรอครับ? ไป ๆๆ รบกวนช่วยอธิบายให้ผมฟังแบบละเอียดหน่อยนะครับ"

พูดจบ เขาก็ดึงตัวหญิงสาวเดินแยกไปอีกทาง

หลินซฺวิน : ...

อู๋ต๋า : ...

(เพื่อน ๆ ช่วยกันให้คะแนนสนับสนุนหน่อยนะครับ มีตอนพิเศษเพิ่มให้นะ!)