ตอนที่ 76 ถลำลึก

ฟ้ามืดลงแล้ว ทว่าผู้คนบนท้องถนนกลับยิ่งหนาตาขึ้น

ชายหนุ่มหญิงสาวคู่หนึ่งเดินจับมือกันไปตามทางเท้า ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างอดไม่ได้ที่จะเหลียวมอง สายตาที่เต็มไปด้วยความทึ่งและชื่นชมปรากฏขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า

รูปร่างหน้าตาของทั้งคู่ล้วนโดดเด่นทั้งสองคน เรียกได้ว่าเป็นคู่รักที่สะกดทุกสายตาอย่างแท้จริง

บรรดาชายหนุ่มต่างพากันนึกอิจฉา อยากให้คนที่สาวสวยคนนั้นจับมืออยู่เป็นตัวเองเสียเหลือเกิน

เจ้าหนุ่มนี่ชาติที่แล้วกอบกู้ระบบสุริยะไว้หรือไงกัน ถึงได้รับความโปรดปรานจากสาวสวยระดับหยาดฟ้ามาดินขนาดนี้ได้

หลินซฺวินจับมือรุ่นพี่ไว้ ตลอดทางแทบไม่ได้พูดจากันเลยสักคำ บรรยากาศยังคงอบอวลไปด้วยความหวานชวนใจเต้น

ซูชิงซือไม่ได้ปฏิเสธการจับมือของหลินซฺวิน ฝ่ายหลังเมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้ปฏิเสธก็ไม่ยอมปล่อยมือเช่นกัน

เขาถือว่านี่คือการยอมรับโดยดุษณีของรุ่นพี่

ความรู้สึกของทั้งสองในยามนี้ ราวกับเป็นคู่รักกันจริงๆ

"รุ่นพี่ ของหนักไหมครับ ให้ผมถือดีกว่าไหม" เดินไปได้ไม่กี่นาที หลินซฺวินก็เอ่ยถามรุ่นพี่

เขาสังเกตเห็นหลายครั้งว่ามือที่ถือของของรุ่นพี่มีท่าทีแปลกไป เป็นการขยับปรับท่าทางเพราะของหนักเกินไป ซ้ำเขายังเห็นรอยกดทับแดงๆ บนนิ้วมือของเธออีกด้วย

ซูชิงซือส่ายหน้า "ไม่เป็นไร ฉันถือเอง อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้ว"

ความจริงมือของเธอเริ่มชาไปบ้างแล้ว

ของไม่ได้หนักหนาอะไร ทว่าการหิ้วด้วยมือข้างเดียวตลอดเวลาก็ทำให้เลือดลมไหลเวียนไม่สะดวกได้ง่าย

แต่หลินซฺวินไม่สนใจความดื้อดึงของเธอ เขาปล่อยมือที่กุมไว้โดยไม่รู้ตัว แล้วรับของในมือรุ่นพี่มาถือแทน

เทียบกับการได้จับมือแล้ว เขาไม่อยากให้รุ่นพี่ต้องเหนื่อยเลยแม้แต่นิดเดียว

เรื่องจับมือน่ะ วันเวลายังอีกยาวไกล วันหน้ายังมีโอกาสอีกถมเถ

ซูชิงซือมือว่างเปล่าทั้งสองข้าง เธอรู้สึกแปลกๆ มือข้างที่ถือของเบาโหวงดั่งยกภูเขาออกจากอก ส่วนมือข้างที่เคยถูกกุมไว้ เมื่อสายลมพัดผ่านก็สัมผัสได้ถึงความเย็นวาบ

นั่นคือผลจากการที่เหงื่อระเหยไป

เธอจับมือเดินเคียงข้างรุ่นน้องมานานขนาดนี้เชียวหรือ

ทางช่วงนี้ทั้งที่ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที แต่เธอกลับรู้สึกราวกับเดินมาครึ่งชั่วโมง

ทว่า... การถูกผู้ชายจับมือ มันให้ความรู้สึกแบบนี้เองหรือ

สบายใจเหลือเกิน ชวนให้อบอุ่นปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก

ซูชิงซืออดไม่ได้ที่จะเหลือบมองหลินซฺวินที่กำลังถือของ เขาถือว่าเป็นผู้ชายที่ตัวสูง ทว่ารูปร่างของเธอก็สูงโปร่งเช่นกัน หากเทียบกันแล้ว หลินซฺวินในสายตาเธอจึงไม่ได้ดูตัวโตอะไรนัก ทว่าความรู้สึกที่อีกฝ่ายมอบให้นั้น กลับเปี่ยมล้นไปด้วยความมั่นคงปลอดภัย

นี่มันอะไรกัน

สิ่งที่ในอินเทอร์เน็ตพูดกันเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ ความรักทำให้คนมองอะไรก็ดูดีไปหมดจริงๆ สินะ

ตลอดทางหลังจากนั้นไม่มีใครพูดอะไร ทั้งสองกลับมาถึงห้องเช่า

เมื่อเข้าประตูมา ทั้งคู่ต่างสัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้า ซูชิงซือเดินไปทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา เอนกายไปด้านหลัง อวดทรวดทรงองค์เอวอันเย้ายวนอย่างชัดเจน พลางค่อยๆ ปิดเปลือกตาลง

หลินซฺวินวางของไว้บนโต๊ะ เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น "รุ่นพี่ งั้นผมกลับมหาวิทยาลัยก่อนนะครับ"

อยู่จนป่านนี้ก็ดึกพอสมควรแล้ว เขาคงอยู่รบกวนเวลาพักผ่อนของรุ่นพี่ไม่ได้

ซูชิงซือลืมตาขึ้น เธอปรายตามองหลินซฺวิน "มานั่งพักสักแป๊บก่อนสิ"

เขาช่วยถือของมาตลอดทางก็เหนื่อยแย่ จะปล่อยให้เขารีบกลับไปได้ยังไง

หลินซฺวินนั่งลงข้างรุ่นพี่อย่างว่าง่าย เขาเองก็เหนื่อยอยู่ไม่น้อยจริงๆ

ซูชิงซือเปิดโทรทัศน์ ถอดรองเท้าออก แล้วหดเท้าทั้งสองข้างขึ้นมาบนโซฟา ตั้งใจดูทีวี

ห้องนั่งเล่นเงียบสงบจนเหลือเพียงเสียงจากโทรทัศน์เท่านั้น

ในหัวของสหายหลินซฺวินยังคงหวนนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างทั้งสองในค่ำคืนนี้

จับมือ โอบเอว ความใกล้ชิดชวนหวั่นไหว...

เขากับรุ่นพี่ ดูเหมือนจะทำสิ่งที่เกินเลยขอบเขตความเป็นเพื่อนไปบ้างแล้ว

ทว่ารุ่นพี่กลับไม่ได้โกรธเคือง ซ้ำยังยอมรับการกระทำของเขาไปโดยปริยาย

หลินซฺวินรู้สึกราวกับกำลังฝันไป

ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าจะเกิดเรื่องเหล่านี้ขึ้นกับรุ่นพี่ ไม่นึกเลยว่าฟันเฟืองแห่งโชคชะตาจะหมุนเร็วขนาดนี้

ทันใดนั้นหลินซฺวินก็รู้สึกถึงแรงสั่นของโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกง จากนั้นมันก็สั่นรัวๆ ติดต่อกัน เขาคิดว่ามีใครโทรมาหา แต่พอดึงออกมาดูกลับพบว่าเป็นเพื่อนที่บันทึกชื่อไว้ว่า 'เถ้าแก่' ส่งรูปภาพมาให้

99+

หลินซฺวินเหลือบมองรุ่นพี่ข้างกาย พบว่าเธอกำลังหรี่ตามองจอโทรทัศน์ สีหน้าดูจดจ่อ ทว่าแววตากลับเหม่อลอยอยู่บ้าง

รุ่นพี่มีเสน่ห์ชะมัด!

หลังจากแอบชื่นชมในใจ เขาก็ก้มดูโทรศัพท์แล้วกดเปิดข้อความ

ภาพที่เลื่อนดูเท่าไรก็ไม่หมด ทำเอาหลินซฺวินดูแทบไม่ทัน

ช่างเถอะ ไว้กลับไปค่อยมุดใต้ผ้าห่มนอนดูทีละรูปก็แล้วกัน

หลินซฺวินกวาดตาดูข้อความอีกรอบ จากนั้นจึงทักแชตส่วนตัวหาหลิวกัง บอกให้อีกฝ่ายเปิดประตูทิ้งไว้ให้ตน

หลินซฺวินกำลังจะลุกขึ้นกล่าวลา ทว่าจู่ๆ หัวไหล่ก็ถูกบางสิ่งสัมผัสเข้า ตามมาด้วยน้ำหนักที่ทิ้งลงมาพิงตัวเขาไว้

หัวใจของหลินซฺวินหยุดเต้นไปหนึ่งวินาที ก่อนจะกลับมาเต้นใหม่อีกครั้ง เขาเอียงหน้าไปมองเล็กน้อย ก็พบว่ารุ่นพี่ดันซบไหล่เขาหลับไปเสียแล้ว

เหนื่อยเกินไปงั้นเหรอ

หลินซฺวินมองหญิงสาวที่ลมหายใจสม่ำเสมอ แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยน

สองตาของรุ่นพี่ปิดสนิท หลินซฺวินมองเห็นแพขนตายาวเป็นระเบียบของเธอได้อย่างชัดเจน ช่างงดงามเหลือเกิน

ถึงแม้ตอนนี้ซูชิงซือจะหลับไปแล้ว แต่ท่วงท่ายังคงนั่งขัดสมาธิหดขาอยู่แบบนั้น

ขืนนอนท่านี้ต่อไป พอตื่นขึ้นมาคงหนีไม่พ้นอาการเหน็บชาไปชั่วขณะแน่

หลินซฺวินรออยู่อีกครู่หนึ่ง เพื่อประเมินความลึกในการหลับจากเสียงลมหายใจของรุ่นพี่ เขาวางโทรศัพท์มือถือลงบนโซฟาอย่างเบามือ จากนั้นก็ยื่นมือออกไปอย่างระมัดระวัง โอบรอบเอวของรุ่นพี่เพื่อพยุงตัวเธอไว้ พร้อมกับขยับตัวหมุนเล็กน้อย มืออีกข้างค่อยๆ สอดผ่านข้อพับขา เพียงออกแรงนิดเดียว ก็อุ้มเธอขึ้นมาในท่าเจ้าหญิงได้แล้ว

น้ำหนักตัวของรุ่นพี่ไม่ได้มากอะไร ตอนนี้พอหลินซฺวินอุ้มขึ้นมา จึงรู้สึกว่าเบาหวิว

หลินซฺวินมองชื่นชมใบหน้าอันงดงามไร้ที่ติของรุ่นพี่อยู่สองสามแวบ ในใจเขาตอนนี้ไม่มีความคิดฟุ้งซ่านเลยสักนิด มีเพียงความสงบและอบอุ่น กลัวว่าเธอจะหนาวเป็นหวัด หลินซฺวินจึงอุ้มเธอเดินเข้าไปในห้องนอน

นี่เป็นครั้งแรกที่หลินซฺวินได้เข้ามาในห้องของซูชิงซือ ห้องของเธอดูเรียบง่ายมาก มีเตียงหนึ่งหลัง โต๊ะข้างเตียงหนึ่งตัว โต๊ะคอมพิวเตอร์หนึ่งตัว เก้าอี้คอมหนึ่งตัว และตู้เสื้อผ้าขนาดเล็กอีกหนึ่งใบ

นอกนั้นก็เป็นพวกของใช้ในชีวิตประจำวันทั่วไป สไตล์มินิมอล

หลินซฺวินวางซูชิงซือลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม เขาระมัดระวังเป็นพิเศษเพราะกลัวจะทับผมของรุ่นพี่จนทำให้เธอตื่น โชคดีที่ดูเหมือนรุ่นพี่จะหลับค่อนข้างสนิท

จากนั้นหลินซฺวินก็ช่วยดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้เธอ รองเท้านั้นเธอถอดไว้ตั้งแต่แรกแล้ว หลังจากหลินซฺวินจัดมุมผ้าห่มให้เรียบร้อย เขาก็นั่งยองๆ ลงข้างเตียง เฝ้ามองใบหน้ายามหลับใหลของรุ่นพี่อย่างเงียบเชียบ

รุ่นพี่ยามหลับดูว่าง่ายเหลือเกิน ปราศจากความเด็ดขาดเฉียบคมและความเย็นชาอย่างในยามปกติ

ดูเหมือนว่าคนเราเวลาหลับแล้ว สีหน้าจะดูว่าง่ายและสงบเงียบกันทุกคนเลยสินะ

หลินซฺวินจับจ้องริมฝีปากสีแดงระเรื่อของเธออีกครั้ง นึกถึงตอนที่เพิ่งกลับมาถึงเมื่อครู่ เขายังเหยียบเบรกได้ทันเวลา

ตอนนี้ ถ้าจะแอบจูบสักทีคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

รุ่นพี่ก็หลับไปแล้ว แอบหอมสักนิดก็สมเหตุสมผลอยู่ไม่ใช่เหรอ

พอนึกถึงตรงนี้ หัวใจของหลินซฺวินก็เริ่มเต้นระรัว

เขาค่อยๆ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้พวงแก้มของซูชิงซือ

อีกฝ่ายไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย ยังคงหลับใหลอย่างแสนหวาน

เนิ่นนานทีเดียว ราวกับหลินซฺวินเพิ่งตัดสินใจขั้นเด็ดขาดได้ ริมฝีปากของเขาจึงประทับลงบนหน้าผากเกลี้ยงเกลาของรุ่นพี่อย่างแผ่วเบา

สัมผัสเพียงชั่วพริบตาก็ผละออก หลินซฺวินถอยตัวกลับมาแล้วกระซิบเสียงเบา "รุ่นพี่ ฝันดีนะครับ"

เขาหยัดกายลุกขึ้น ไม่ได้รั้งรออยู่ต่อ ช่วยปิดไฟให้เธอ แล้วเดินออกจากห้องนอนพร้อมกับดึงประตูปิดตามหลัง

หลินซฺวินจัดเก็บห้องนั่งเล่นจนเรียบร้อย จากนั้นก็หยิบเสื้อผ้าของตัวเองขึ้นมา แล้วปิดประตูห้องเช่าลง

วินาทีที่ปิดประตู หลินซฺวินก็สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาอย่างแรง

"หลินซฺวิน แกตกหลุมรักเข้าเต็มเปาแล้ว!"

สิ่งที่เขาไม่ล่วงรู้ก็คือ รุ่นพี่ที่อยู่ในห้องนอนกลับลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน ในความมืดมิด แววตาของเธอทอประกายแจ่มชัดเป็นพิเศษ

เธอยกมือขึ้นแตะตรงตำแหน่งที่เพิ่งถูกหลินซฺวินจูบเบาๆ บนใบหน้าดูไม่ออกว่ากำลังเขินอายหรือสงบนิ่ง มีเพียงเสียงพึมพำแผ่วเบาดังเล็ดลอดออกมา

"ซูชิงซือ เธอตกหลุมรักเข้าแล้ว"