ตอนที่ 75 นี่คงเป็นความชอบสินะ

หลินซฺวินแค่คิดจะให้เจ้าของร้านช่วยถ่ายรูปรุ่นพี่ตอนใส่ชุดกระโปรงแล้วส่งมาให้เขาส่วนตัว คิดไม่ถึงเลยว่ารุ่นพี่จะชวนเขาถ่ายด้วยกัน!

นี่มันไม่เข้าทางเขาเต็ม ๆ เลยเหรอ?

"ชุดของผมชุดนี้ ได้เหรอครับ?" หลินซฺวินก้มมองเสื้อผ้าบนตัว ให้ตายสิ พอเทียบกับรุ่นพี่แล้ว เหมือนตัวเองจะดูเชยไปหน่อยแฮะ

"เปลี่ยนสิ! ฉันให้ลองฟรีเลย!" เจ้าของร้านเป็นคนหัวไว พอได้ยินก็ให้หลินซฺวินเปลี่ยนเป็นชุดหล่อทันที

เสื้อคลุมลายสก็อตสีดำบวกกับกางเกงสีดำ จัดแต่งทรงผมอย่างลวก ๆ เล็กน้อย ก็ทำให้หลินซฺวินมีออร่าแบบดาราขึ้นมาไม่น้อยเลย!

"ฝ่ายชายก็หล่อ ฝ่ายหญิงก็สวย!" เจ้าของร้านมองหลินซฺวินกับซูชิงซือ พลางพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

หลินซฺวินยืนเกร็งอยู่ข้างกายรุ่นพี่ ตอนนี้เขาอยู่ห่างจากซูชิงซือไม่ถึงหนึ่งเมตร จนได้กลิ่นหอมกรุ่นจากตัวเธอแล้ว

"พวกเธอสองคนขยับเข้ามาใกล้กันอีกหน่อยสิ เป็นแฟนกันแล้วจะยืนห่างกันขนาดนั้นทำไม?" เจ้าของร้านพูดกับทั้งสองคนอย่างขำไม่ออกบอกไม่ถูก

แปลกจริง มีคู่รักที่ไหนยืนห่างกันขนาดนี้บ้าง?

ได้ยินแบบนั้น หลินซฺวินกับซูชิงซือก็สบตากัน แต่อีกฝ่ายหันหน้าหนีไปทันทีโดยไม่พูดอะไร

แววตาของหลินซฺวินไหวระริก เขาขยับก้าวใหญ่เข้าไปใกล้รุ่นพี่หนึ่งก้าว

"ใกล้กว่านี้อีกหน่อย"

หลินซฺวินขยับเข้าไปใกล้อีกก้าวเล็ก ๆ

ตอนนี้เขาอยู่ห่างจากซูชิงซือแค่ราว ๆ สามสิบเซนติเมตรเท่านั้น

ทั้งสองต่างได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน รวมถึงเสียงหัวใจที่ค่อย ๆ เต้นเร็วขึ้น

ซูชิงซือพลันรู้สึกเสียใจอยู่นิด ๆ ที่เอ่ยปากชวนหลินซฺวินถ่ายรูปด้วยกัน บรรยากาศตอนนี้มันเริ่มไม่ชอบมาพากลแล้ว

"เอาละ รบกวนพ่อหนุ่มช่วยโอบเอวแฟนหน่อย แล้วมองมาที่กล้องนะ" เจ้าของร้านถือมือถือปรับโฟกัส อันที่จริงปลายนิ้วเขากดไปหลายครั้ง ถ่ายรูปไปตั้งเยอะแล้ว

คนคู่นี้โดดเด่นสะดุดตาเกินไป ไม่ว่าจะถ่ายมุมไหนก็จับภาพสวย ๆ ออกมาได้เสมอ

หลินซฺวินขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็มองซูชิงซือแล้วเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "รุ่นพี่ครับ หรือว่าพวกเราไม่ถ่ายแล้วดีไหม?"

เขาเสียใจขึ้นมา รู้สึกว่าทำแบบนี้มันดูเป็นการล่วงเกินรุ่นพี่ไปหน่อย อีกอย่าง เขาไม่อยากให้รุ่นพี่ต้องฝืนใจทำเรื่องที่ลำบากใจ

ซูชิงซือมองเขาแวบหนึ่งอย่างเรียบนิ่งแล้วพูดว่า "ฉันว่าถ่ายได้นะ"

หลินซฺวินกลืนน้ำลายเอื๊อก

"แค่แตะเอว เนื้อไม่ได้หลุดสักชิ้นหรอก" ซูชิงซือพูดด้วยสีหน้าราบเรียบ

ถ้าเป็นคนอื่น อย่าว่าแต่แตะเอวเลย จะเข้าใกล้เธอขนาดนี้ได้หรือเปล่ายังต้องว่ากันอีกเรื่อง

มีแค่รุ่นน้องข้างกายนี่แหละที่ได้รับสิทธิพิเศษแบบนี้

"เร็วหน่อยสิพ่อหนุ่ม!" เจ้าของร้านเร่ง

หลินซฺวินกัดฟัน เอาวะ!

เขายื่นฝ่ามืออันอบอุ่นออกไป ค่อย ๆ ทาบลงบนเอวคอดกิ่วของรุ่นพี่อย่างแผ่วเบา หน้าผากเริ่มมีเหงื่อเม็ดละเอียดผุดซึม

นี่มันเพราะเสื้อคลุมร้อนหรอกนะ ไม่ใช่ว่าเขาประหม่าแน่นอน!

ตอนที่สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นตรงช่วงเอว ซูชิงซือก็พลันแข็งทื่อไปทั้งตัว ปฏิกิริยาของเธอในยามนี้ ไม่เหลือเค้าความเฉยชาเหมือนเมื่อครู่เลยสักนิด

เธอหันไปมองหลินซฺวินตามสัญชาตญาณ สี่สายตาประสานกัน บนใบหน้างดงามเย็นชาพลันแต่งแต้มด้วยสีแดงระเรื่อ งดงามไร้ที่ติ!

สายตาของหลินซฺวินมองจนเคลิบเคลิ้ม

ทั้งสองสบตากัน ลืมท่าโพสที่เจ้าของร้านบอกให้ทำไปจนหมดสิ้น

ทว่าเจ้าของร้านกลับตาเป็นประกาย เล็งกล้องไปที่หนุ่มสาวคู่นี้แล้วรัวชัตเตอร์ไม่ยั้ง!

คราวนี้ในอัลบั้มรูปคงมีหลายร้อยรูปแล้วมั้งเนี่ย?

"สุดยอดไปเลย!"

เจ้าของร้านอดอุทานไม่ได้ ขณะเดียวกันก็ทำให้ชายหญิงที่เกือบจะหลุดลอยไปดึงสติตัวเองกลับมาได้

"แค่ก ๆๆ! เอ่อ... นั่นอะไรนะ? พวกเธอ... ทำต่อได้เลยนะ?" เจ้าของร้านได้สติ จึงยิ้มให้ทั้งคู่แก้เก้อ

หลินซฺวินพูดไม่ออก เขาสบตากับรุ่นพี่ ทั้งคู่เหมือนมีใจตรงกันบางอย่าง แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา

"ฉันขอไปเปลี่ยนชุดกระโปรงก่อนนะ" ซูชิงซือเอ่ยเสียงเบา

หลินซฺวินได้ยินก็ร้อนรนขึ้นมาเล็กน้อย "ทำไมล่ะครับรุ่นพี่? ไม่ชอบเหรอครับ?"

เขานึกว่ารุ่นพี่จะไม่ซื้อเสียแล้ว

ซูชิงซือปรายตามองเขา "เธอจะให้ฉันใส่ชุดนี้กลับเหรอ?"

หลินซฺวินถึงบางอ้อทันที "อ๋อ ๆ ได้ครับ งั้นรุ่นพี่ไปเปลี่ยนเถอะ"

ซูชิงซือหมุนตัวเดินเข้าไปในห้องลองเสื้อ

หลินซฺวินรีบเขยิบเข้าไปหาเจ้าของร้านอย่างใจร้อน "เป็นไงบ้างครับเถ้าแก่?"

เจ้าของร้านทำหน้าภาคภูมิใจ "ระดับฉันออกโรงเองยังจะไม่วางใจอีกเหรอ? สำเร็จอยู่แล้วสิ!"

หลินซฺวินดีใจยกใหญ่

เถ้าแก่เปิดภาพที่เพิ่งถ่ายเมื่อครู่ให้หลินซฺวินดู หลินซฺวินมองภาพเหล่านั้นด้วยแววตาเปี่ยมไปด้วยความชอบใจ

ภาพพวกนี้ มีคุณค่าทางจิตใจยิ่งกว่ารูปถ่ายทั้งหมดในชีวิตของเขารวมกันเสียอีก!

"อย่าลืมส่งให้ผมด้วยนะครับ!"

"โอเค! ไม่มีปัญหา!"

เถ้าแก่พูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน "แล้วก็ที่ฉันพูดไปเมื่อกี้ไม่ได้ล้อเล่นนะ รูปของพวกเธอสองคน ฉันกะจะเอาไปทำเป็นโปสเตอร์โปรโมตร้านจริงๆ เธอคงไม่ถือสาใช่ไหม?"

หากเอารูปนี้ไปทำเป็นโปสเตอร์ติดไว้ในร้าน กิจการร้านของเขาคงจะขายดีถล่มทลายไปพักใหญ่เลยทีเดียว

หลินซฺวินพยักหน้า "เรื่องนี้ไม่มีปัญหาครับ"

ในเมื่อรุ่นพี่ยังเห็นชอบ ตัวเขาเองย่อมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว

หลินซฺวินชำระเงินค่าชุดเดรสทันที จากส่วนลดสามสิบเปอร์เซ็นต์ คิดเป็นเงินเกือบเจ็ดพันหยวน หลินซฺวินจึงปัดเศษกลมๆ โอนไปให้เจ็ดพันหยวนพอดี

"หลินซฺวิน"

เสียงของซูชิงซือดังกึ่งมาจากด้านหลัง

หลินซฺวินหันกลับไปมอง ซูชิงซือเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จและเดินออกมาแล้ว

"รุ่นพี่"

ซูชิงซือมองเขา "เธอจ่ายเงินไปแล้วเหรอ?"

หลินซฺวินยิ้มพลางพยักหน้า "ครับรุ่นพี่ ในเมื่อรุ่นพี่ชอบ ผมก็เลยซื้อให้ครับ"

เขาไม่ได้ปิดบังความตั้งใจที่จะซื้อชุดเดรสให้รุ่นพี่เลยสักนิด

แววตาของซูชิงซือฉายความรู้สึกซับซ้อนขึ้นมาวูบหนึ่ง ทว่าเธอก็ไม่ได้บอกให้หลินซฺวินไปขอคืนเงิน

ลำพังตัวเธอเองก็มีกำลังพอจะซื้อชุดนี้อยู่แล้ว เพียงแต่เมื่อเทียบกับหลินซฺวินแล้ว เธออาจจะต้องลังเลมากกว่าสักหน่อย ในเมื่อเขาซื้อไปแล้ว พอกลับไปเธอก็ค่อยโอนเงินคืนให้เขาก็สิ้นเรื่อง

เธอไม่ชอบใช้เงินของผู้ชาย แม้ว่าคนคนนี้อาจจะได้เป็นแฟนของเธอในอนาคต ก็ไม่ได้เด็ดขาด

นี่คือความเด็ดเดี่ยวในแบบของซูชิงซือ

หลังจากชำระเงินเสร็จ หลินซฺวินก็เดินออกจากห้างสรรพสินค้าพร้อมกับซูชิงซือ

"รุ่นพี่ครับ ให้ผมเรียกรถไหม?"

หลินซฺวินหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

"พวกเราเดินกลับกันเถอะ" ซูชิงซือเอ่ยขึ้น

หลินซฺวินก้มมองโทรศัพท์ ยังไม่ถึงสามทุ่มเลย ยังหัวค่ำอยู่

จากตรงนี้เดินกลับไปห้องเช่า ใช้เวลาแค่สิบกว่านาทีเท่านั้น

ทั้งสองคนเดินทอดน่องไปด้วยกัน ซูชิงซือช่วยแบ่งของจากมือหลินซฺวินไปถือ หลินซฺวินถือด้วยมือซ้าย ซูชิงซือถือด้วยมือขวา

ลมยามค่ำพัดมาให้ความรู้สึกเย็นยะเยือก ทั้งสองคนต่างสัมผัสได้ถึงมัน

หลินซฺวินหันไปมองรุ่นพี่ข้างกาย เวลานี้เธอไม่ได้รวบผมขึ้น ปล่อยให้เรือนผมยาวสลวยทิ้งตัวลงมา ใบหน้าด้านข้างงดงามจนชวนให้ใจสั่นไหว

"รุ่นพี่หนาวไหมครับ?"

จมูกโด่งขาวเนียนของซูชิงซือขยับเบาๆ พลางสูดลมหายใจเข้าไป "นิดหน่อย"

สิ้นเสียงคำพูด เธอก็รู้สึกได้ว่ามือของตัวเองถูกใครบางคนกุมเอาไว้

ซูชิงซือชะงักด้วยความประหลาดใจ

หลินซฺวินแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วเอ่ยเสียงเบา "ตอนนี้ยังหนาวอยู่ไหมครับ?"

ความอบอุ่นที่ถ่ายทอดมาจากฝ่ามือใหญ่ ซูชิงซือรับรู้ได้อย่างชัดเจน

เธอมองหลินซฺวิน นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดก็ตัดใจปฏิเสธเขาไม่ลง

หลินซฺวินค่อยๆ สัมผัสมือน้อยๆ ของรุ่นพี่อย่างละเอียด ในบรรดาผู้หญิงด้วยกันมือเธอนับว่าเรียวยาว แต่นำมาเทียบกับหลินซฺวินแล้ว ก็กลายเป็นมือเล็กๆ ไปถนัดตา ทั้งนุ่มนิ่มและเย็นเฉียบ

ในใจของหลินซฺวินบังเกิดความเอ็นดูรักใคร่ขึ้นมาอย่างเปี่ยมล้น

"ยังจับไม่พออีกเหรอ?" ซูชิงซือเอ่ยถามเสียงแผ่ว

หลินซฺวินหันไปสบตากับซูชิงซือ ซึ่งอีกฝ่ายก็กำลังมองมาที่เขาเช่นกัน

ใบหน้าของหญิงสาวยังคงเย็นชาสงบนิ่งเหมือนเคย แต่สายตาของเธอไม่ได้เยือกเย็นเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว ในดวงตาคู่นั้นมีประกายฉ่ำน้ำระยิบระยับ และมีความมีชีวิตชีวาของวัยแรกรุ่นแฝงอยู่หลายส่วน

รุ่นพี่ที่เป็นแบบนี้ ชวนให้เกิดความรู้สึกอยากปกป้องขึ้นมาจับใจ จนหัวใจของหลินซฺวินแทบจะละลายลงตรงนั้น

"รุ่นพี่ครับ พี่สวยมากเลย!"

หลินซฺวินเอ่ยเสียงแผ่วเบา น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววสั่นไหวเล็กน้อย

ขนตายาวงอนของซูชิงซือสั่นระริก ลมหายใจเริ่มติดขัดและหนักหน่วงขึ้น

สายตาของหลินซฺวินเลื่อนต่ำลง ไปหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของรุ่นพี่

ริมฝีปากของรุ่นพี่ดูเหมือนจะแห้งไปนิด อยากช่วยทำให้มันชุ่มชื้นขึ้นมาจะทำยังไงดีนะ?

ในหัวมีเสียงหนึ่งดังก้องขึ้นมา บอกให้เขาจูบลงไปเสียตรงนี้เลย อารมณ์มันพาไป ความรู้สึกมันล้นปรี่ รุ่นพี่คงจะไม่ถือโทษโกรธหรอกมั้ง?

ชั่วพริบตานั้น บรรยากาศหวานละมุนอบอวลจนถึงขีดสุด สายตาของสหายหลินซฺวินก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นอันตรายขึ้นเรื่อยๆ

ซูชิงซือสัมผัสได้ถึงความเร่าร้อนของเขา ทว่าร่างกายของเธอในตอนนี้ราวกับถูกสาปให้อยู่กับที่ สติรับรู้ยังอยู่ครบ แต่กลับควบคุมตัวเองไม่ได้เลย!

เธอตระหนักได้แล้วว่า เธอน่าจะ คงจะ และอาจจะตกหลุมรักรุ่นน้องที่อายุน้อยกว่าคนนี้เข้าให้แล้วจริงๆ

มันเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ? ตัวเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน อาจจะเป็นตอนที่ร้องเพลงคู่ด้วยกันครั้งแรก อาจจะเป็นตอนที่วิ่งฝ่าม่านฝนไปด้วยกันครั้งแรก หรืออาจจะเป็นตอนที่ทำกับข้าวด้วยกันครั้งแรก...