ตอนที่ 74 ถ่ายรูป

ภายใต้การมิกซ์แอนด์แมตช์ของซูชิงซือ หลินซฺวินก็ลองเสื้อผ้าอีกหลายชุด จะว่าไปแล้วก็เข้ากับเขามากทีเดียว แถมสไตล์ของทั้งตัวยังเปลี่ยนไปอีกแบบด้วย

ซูชิงซือคิดชุดจับคู่ให้แบบสด ๆ ร้อน ๆ พอสหายหลินซฺวินเปลี่ยนใส่ชุดตามที่เธอกำหนด เธอก็มักจะเผยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจออกมาทุกครั้ง

"เธอเหมาะกับสไตล์พวกนี้มากกว่านะ" ซูชิงซือเอ่ยประเมินปิดท้ายประโยคหนึ่ง

หลินซฺวินโบกมือทีเดียว จ่ายเงิน!

เสื้อผ้าไม่กี่ชุดหมดเงินไปหลายพันหยวน แต่สำหรับเขาแล้ว ราคานี้ไม่ได้แพงเลยสักนิด เพราะทรัพย์สินของเขาตอนนี้เรียกได้ว่ามหาศาลจนน่าตกใจ

แถมยังเป็นแบบที่รุ่นพี่ชอบด้วย มีหรือที่เขาจะลังเล?

ซูชิงซือเองก็คาดไม่ถึงว่าเขาจะเหมาซื้อหมดเลย ทำเอาเธอทั้งขำทั้งพูดไม่ออก

เธอแค่กะจะให้เขาลองดูสักสองสามชุด เพื่อดูว่าชุดไหนเหมาะกว่ากัน แล้วค่อยออกเงินซื้อให้เขา ไม่คิดเลยว่าเขาจะไม่เปิดโอกาสให้เธอเลยสักนิด

เอาเถอะ มีเงินจะตามใจตัวเองยังไงก็ได้

เถ้าแก่ยิ้มหน้าบานเป็นดอกเบญจมาศขณะเดินมาส่งทั้งสองคน การค้าออเดอร์นี้เขาฟันกำไรเน้น ๆ ไปตั้งหลายพันหยวน!

รวยแล้วโว้ย!

หลินซฺวินหิ้วถุงเสื้อผ้าใบใหญ่ ตัวเขายังคงสวมชุดเดิมอยู่

"รุ่นพี่ อยากดูเสื้อผ้าหน่อยไหมครับ" หลินซฺวินเอ่ยถามตอนเดินผ่านร้านเสื้อผ้าผู้หญิง

ซูชิงซือส่ายหน้า "เสื้อผ้าฉันมีพอใส่แล้ว"

เธอเพิ่งพูดจบ หลินซฺวินก็ลงมือทันที เขาใช้มือดันหลังซูชิงซือเบา ๆ พลางดันเธอเดินเข้าไปในร้าน

"ดูหน่อยเถอะครับ เผื่อจะเจอชุดที่ถูกใจไง"

ซูชิงซือชะงักไป รุ่นน้องคนนี้คิดว่าพวกเขาสองคนเป็นอะไรกันเนี่ย เธอรู้สึกว่าคืนนี้พวกเขามีการกระทำที่ชวนให้คิดลึกบ่อยเกินไปหน่อยแล้ว

แต่ว่า เธอกลับไม่ได้รังเกียจเลยสักนิด...

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ทว่าสภาพจิตใจของซูชิงซือมั่นคงมาก ไม่นานก็กลับมาทำท่าทางเย็นชาตามเดิม

ซูชิงซือไม่ได้เหมือนเด็กผู้หญิงคนอื่นที่ชอบซื้อเสื้อผ้า สำหรับเธอแล้ว ให้ความสำคัญกับความเหมาะสมและมีใส่พอก็พอแล้ว

เธอถือชุดเดรสสีฟ้าตัวหนึ่งอยู่ เป็นชุดที่หลินซฺวินหยิบมาให้ ตามที่เถ้าแก่บอก นี่เป็นชุดเดรสที่ดีที่สุดในร้าน ราคาไม่เบาเลย ป้ายราคาติดไว้ที่ 9,999 หยวน

ทรงของชุดเดรสสีฟ้าตัวนี้เหมาะกับหลากหลายโอกาส ไม่ว่าจะใส่ในชีวิตประจำวันหรือใส่ไปงานที่เป็นทางการก็เหมาะสมเป็นอย่างยิ่ง ดีไซน์มีความสุภาพเรียบร้อย ทั้งขับเน้นความสง่างามของผู้หญิงออกมา และไม่ดูหรูหราจนเกินไป ทำให้รู้สึกสบายตาเป็นธรรมชาติ ยิ่งไปกว่านั้นเนื้อผ้ายังนุ่มละมุน สัมผัสสบายอย่างยิ่ง ให้ความรู้สึกเบาสบายราวกับได้สวมใส่ก้อนเมฆไว้บนตัว

เรียบง่ายแต่ไม่ทิ้งความทันสมัยและความงดงาม!

ซูชิงซือมองดูชุดเดรสตัวนี้ แววตาเผยความชอบออกมาให้เห็นอย่างหาได้ยาก

หลินซฺวินคอยสังเกตสีหน้าของเธออยู่ตลอด พอเห็นแบบนั้นในใจก็รู้สึกเซอร์ไพรส์อยู่บ้าง

นานทีปีหนจะได้เห็นรุ่นพี่เผยสีหน้าชอบใจขนาดนี้ จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าสายตาในการเลือกของตัวเองไม่เลวเลยจริง ๆ!

"รุ่นพี่ ลองเปลี่ยนดูไหมครับว่าพอดีตัวหรือเปล่า" หลินซฺวินถามความเห็นของเธอ

ซูชิงซือลังเลไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า "งั้นขอลองหน่อยแล้วกัน"

หลังจากซูชิงซือเดินเข้าห้องลองเสื้อไป

หลินซฺวินก็หันไปมองเถ้าแก่ทันที "เถ้าแก่ ขอแอดวีแชตหน่อยได้ไหมครับ"

เถ้าแก่ชะงักไป ในหัวมีความคิดหลายอย่างแล่นวาบผ่านเข้ามาในพริบตา

ไอ้หนุ่มนี่คงไม่ใช่ว่าเงินเก็บไม่พอก็เลยกะจะซื้อก่อนแล้วค่อยผ่อนทีหลังหรอกนะ

เข้าใจได้ ก็ไม่อยากเสียหน้าต่อหน้าแฟนสาวนี่นะ

ทันใดนั้น หลินซฺวินก็ขยับเข้าไปใกล้ แล้วกระซิบคุยปรึกษาอะไรบางอย่างข้างหูเถ้าแก่

สายตาของเถ้าแก่พลันเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดขึ้นมาทันที จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นมีเลศนัย แล้วดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา...

"โอเค! ดูการแสดงของฉันได้เลย!"

ผ่านไปราวห้านาที ประตูห้องลองเสื้อก็เปิดออก

แม้ว่าหลินซฺวินจะคาดเดาความสวยของรุ่นพี่ไว้ล่วงหน้าแล้วก็ตาม แต่วินาทีที่เห็นเธอเดินออกมาจริง ๆ เขาก็ยังคงตกตะลึงจนตาค้าง จ้องมองหญิงงามตรงหน้าอย่างเหม่อลอย

เธอสวมชุดกระโปรงสีฟ้า ที่เอวผูกสายรัดสีชมพูอ่อน ขับเน้นทรวดทรงเอวคอดกิ่ว เส้นผมดกดำเงางามทิ้งตัวสยายลงมาราวกับม่านน้ำตก พลิ้วไหวแผ่วเบาอยู่ตรงหัวไหล่ ผิวพรรณเนียนละเอียดดุจหยกขาวเนียนนุ่มราวกับจะแตกละเอียดได้เพียงแค่แตะ คิ้วตาประณีตงดงามไร้ที่ติ ใบหน้าอันงดงามหมดจดทำเอาผู้คนต้องตกตะลึง เพียงแต่สีหน้าอันเย็นชาและสูงส่งของเธอในยามนี้ ดูราวกับจะปฏิเสธคนให้อยู่ห่างไปไกลพันลี้

เธอราวกับนางฟ้าที่ร่อนลงมาจากสรวงสวรรค์ แฝงกลิ่นอายความบริสุทธิ์ผุดผ่องไร้ราคีคอยเปรอะเปื้อน ทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะเกิดความรักใคร่ แต่ขณะเดียวกันก็ไม่กล้าล่วงเกินแม้แต่น้อยนิด

เพื่อขับเน้นให้เห็นถึงความเข้ากันของชุดกระโปรงกับตัวเอง รุ่นพี่จึงจงใจปล่อยผมหางม้าสูงลงมา ยางรัดผมถูกนำมาคล้องไว้ที่ข้อมือ เผยความมีชีวิตชีวาเพิ่มขึ้นอีกส่วนหนึ่ง

ซูชิงซือมีสีหน้านิ่งสงบ ดวงตาราวกับดวงดาราคู่นั้นจ้องมองหลินซฺวิน "เป็นยังไงบ้าง"

หลินซฺวินพยักหน้าอย่างเหม่อลอย "สะ...สวยมากครับ!"

"เช็ดน้ำลายของเธอหน่อย"

"หา? อ๋อๆ... หือ?"

หลินซฺวินยกมือขึ้นเช็ดปากตามสัญชาตญาณ จู่ๆ ก็ตระหนักอะไรขึ้นมาได้ มุมปากเขาพลันกระตุก "รุ่นพี่ พี่หลอกผม"

เขาไปน้ำลายไหลตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

"คิก!"

ซูชิงซือเม้มริมฝีปาก ยกยิ้มขึ้นบางๆ

"เหมาะ... เหมาะมากจริงๆ!"

ตอนนี้เอง เถ้าแก่ก็อุทานขึ้นมาด้วยความตกตะลึง!

ซูชิงซือมองไปทางเขา แววตาแฝงความสงสัย

สายตาของหลินซฺวินกลับหลบวูบไปเล็กน้อย แค่กๆ เถ้าแก่เริ่มเปิดฉากแสดงแล้วสินะ

"คนสวย ต้องบอกเลยนะว่า ฉันเพิ่งเคยเห็นคนที่ใส่เข้ากับชุดนี้ขนาดนี้เป็นครั้งแรก มันเหมือนตัดมาเพื่อคุณโดยเฉพาะเลยจริงๆ!" เถ้าแก่อุทานชื่นชมไม่ขาดปาก พลางส่งเสียงจึ๊จั๊ะ "พอใส่ชุดนี้ปุ๊บ ออร่าคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ก็แผ่ออกมาทันทีเลย!"

ซูชิงซือยิ้มบางๆ พยักหน้าเล็กน้อย "ขอบคุณค่ะ ฉันก็แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น"

หลังจากที่เธอเปลี่ยนใส่ชุดกระโปรงตัวนี้แล้ว ก็รู้สึกว่าพอดีตัวมากจริงๆ สวมใส่แล้วเบาสบาย สัมผัสก็นุ่มละมุนเป็นอย่างยิ่ง

ทว่าชุดนี้ก็มีข้อเสียอยู่อย่างหนึ่ง มันเป็นชุดที่ค่อนข้างกึ่งทางการ ในวันธรรมดาก็พอใส่ได้อยู่ แต่พอเธอใส่ บวกกับเบ้าหน้าระดับฟ้าประทานของเธอ มันเลยดูจริงจังไปสักหน่อย ชุดนี้ถ้าเธอใส่ละก็ เหมาะกับไปออกงานที่เป็นทางการมากกว่า

แต่อย่างไรก็ตาม มันก็เป็นหนึ่งในชุดกระโปรงไม่กี่ตัวที่ซูชิงซือเคยเห็นแล้วรู้สึกค่อนข้างพอใจ

ถือว่าสมกับราคานี้

"ไม่ๆๆ! คนสวย คุณคือนางฟ้าชัดๆ เอ่อ ขอเสียมารยาทถามสักหน่อยนะครับ คุณจะรังเกียจไหมถ้าทางร้านจะขอถ่ายรูปคุณเอาไว้ไปทำเป็นป้ายโปรโมต" เถ้าแก่ยิ้มบางๆ เผยรอยยิ้มเป็นมิตร

ซูชิงซือขมวดคิ้วเล็กน้อย เรื่องถ่ายรูปนั้น เธอยังค่อนข้างอยากปฏิเสธอยู่

ตอนนี้เองหลินซฺวินก็พลันหัวเราะพูดขึ้นว่า "รุ่นพี่ ผมว่าได้อยู่นะ พี่ใส่ชุดนี้แล้วสวยสะกดใจจริงๆ!"

ซูชิงซือปรายตามองเขาพลางพูดว่า "สวยจริงเหรอ"

หลินซฺวินพยักหน้ารัวเป็นไก่จิกข้าวสาร

"คนสวยคุณวางใจได้เลย ร้านผมเป็นร้านที่ถูกต้องตามกฎหมาย มีใบอนุญาตครบทุกใบ แค่จะนำรูปไปทำเป็นโปสเตอร์โปรโมตเท่านั้น คุณดูพวกนี้สิ ทั้งหมดนี้คือที่ผมถ่ายมาจากลูกค้าท่านอื่น ล้วนได้รับความยินยอมจากเจ้าตัวแล้วทั้งนั้น" เถ้าแก่ชี้ไปที่ผนังรอบๆ ด้านบนมีโปสเตอร์แบบต่างๆ แปะเอาไว้เต็มไปหมด

"และเพื่อเป็นการตอบแทน คุณจะได้รับส่วนลดสามสิบเปอร์เซ็นต์สำหรับยอดซื้อในร้านวันนี้ไปเลยครับ!"

ซูชิงซือครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้า "ตกลงค่ะ"

เถ้าแก่กับหลินซฺวินดีใจขึ้นมาพร้อมกันทันที

"วิเศษไปเลย!" เถ้าแก่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาอย่างตื่นเต้น

"เดี๋ยวก่อน เรื่องถ่ายรูปน่ะ ได้ค่ะ แต่ว่า ฉันจะถ่ายคู่กับเขา" ตอนนี้เองจู่ๆ ซูชิงซือก็ชี้นิ้วไปที่หลินซฺวินพลางเอ่ยขึ้น

เถ้าแก่ได้ยินดังนั้นก็หันขวับไปมองหลินซฺวินทันควัน

ฝ่ายหลังมีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อฉายชัดเต็มใบหน้า

นี่... นี่เป็นเรื่องจริงเหรอเนี่ย?

เซอร์ไพรส์ครั้งยิ่งใหญ่จู่ๆ ก็พุ่งชนเข้าใส่อย่างจัง โดยที่เขาไม่ทันได้เตรียมใจไว้เลยแม้แต่นิดเดียว!