ตอนที่ 73 วัยรุ่นนี่ดีจริง ๆ นะ

ร่างสูงโปร่งผึ่งผายของเด็กหนุ่มโอบกระชับเรือนร่างเพรียวบางของหญิงสาวไว้ในอ้อมอกได้พอดิบพอดี

เธอพริบตา ในชั่วขณะนี้ราวกับไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งสิ้น ในหูอื้ออึงและมีความรู้สึกวิงเวียนอย่างบอกไม่ถูก

หัวใจหยุดเต้นไปครึ่งจังหวะ ก่อนจะเริ่มเต้นระรัวขึ้นมาอีกครั้ง

"รุ่นพี่ครับ?"

เสียงของหลินซฺวินดังขึ้นปนสั่นเครือเล็กน้อย แฝงแววถามไถ่อยู่ในที

ความจริงแล้ว กว่าจะทำการกระทำอันกล้าหาญนี้ได้ หลินซฺวินลังเลอยู่นานมาก ทว่าเขาก็ยังคงทำมันลงไป

ไม่ใช่แค่รุ่นพี่ที่ประหม่า ตอนนี้ใจเขาก็แทบจะกระดอนออกมานอกอกแล้วเหมือนกัน

เจ้าของร้านที่อยู่ด้านข้าง: "..."

ให้ตายสิ ฉันเปิดร้านค้าขายมันง่ายนักหรือไง? ทำไมถึงต้องมานั่งกินอาหารหมาทุกวันด้วยเนี่ย?

เจ้าของร้านที่พูดไม่ออกค่อย ๆ หันหลังกลับไปอย่างเงียบ ๆ

"อื้อ"

ซูชิงซือขานรับเสียงเบาคำหนึ่ง จากนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก เธอไม่รู้แล้วว่าจะเอ่ยปากอย่างไรดี

เจ้าหมอนี่ ทำไมจู่ ๆ ถึงได้เข้ามาแนบชิดขนาดนี้กันนะ?

เธอไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจไว้เลยสักนิด!

ภายนอกของทั้งคู่ดูสงบนิ่ง แต่ความจริงในใจกลับลนลานจนแทบบ้า

สหายหลินซฺวินรวบรวมสมาธิ ก่อนจะเอ่ยว่า "รุ่นพี่ครับ พี่จับปืนผิดท่า ต้องเป็นแบบนี้ครับ"

เขาพูดพลางช่วยจัดท่าทางของเธอให้ถูกต้อง

"เวลายิงปืนลมหายใจต้องนิ่ง ถ้าเกร็งเกินไป ตอนลั่นไกมือจะสั่น ทำให้กระสุนเบี่ยงออกจากวิถีได้ครับ"

ไม่รู้ทำไม พอได้ยินหลินซฺวินอธิบาย ซูชิงซือกลับหายประหม่าขึ้นมาเสียดื้อ ๆ เธอค่อย ๆ ปรับท่าทางตามที่เขาสอน

"ถ้าเล็งตรงแล้ว ก็เหนี่ยวไกได้เลยครับ"

"ปัง!"

"โป๊ะ!"

สิ้นเสียงปืน ลูกโป่งลูกหนึ่งก็แตกกระจายทันที!

ดวงตาของซูชิงซือเป็นประกาย "โดนจริง ๆ ด้วย!"

"เก่งมากครับ มาอีกสองนัดเลย!" แววตาของหลินซฺวินเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู

มือใหญ่ของเขาไม่เคยละไปจากมือเล็กของซูชิงซือเลย ซ้ำยังกุมไว้แน่น

ปัง! ปัง!

โดนทั้งสองนัด!

ตอนนี้ซูชิงซือไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจเรื่องที่หลินซฺวินยังกอดเธออยู่แล้ว แววตาของเธอฉายความตื่นเต้น "ฉันขอลองเองนะ"

เธอรู้สึกว่าตัวเองทำได้แล้ว!

หลินซฺวินยอมปล่อยเธอ ร่างกายของเขาร้อนผ่าวไปหมด แม้จะแสร้งทำหน้านิ่ง แต่ใบหน้ากลับแดงก่ำไปแล้ว

เพียงแต่ไม่มีใครสังเกต จึงไม่มีใครเห็นเท่านั้น

ฟู่!

เขาแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ร่างกายที่เกร็งแน่นค่อย ๆ ผ่อนคลายลง ให้ตายเถอะ เขากลั้นใจตัดสินใจมากแค่ไหนถึงกล้าทำถึงขั้นนี้ พอนึกย้อนกลับไปตอนนี้ หลินซฺวินก็พลันใจเต้นระรัวอย่างห้ามไม่อยู่

เมื่อกี้ตื่นเต้นเกินไป เขาเลยไม่ได้สัมผัสความนุ่มนิ่มของรุ่นพี่ให้เต็มที่เลย

แต่นี่ก็นับว่าก้าวหน้าไปมากแล้ว หลินซฺวินแอบให้กำลังใจตัวเองในใจ

ซูชิงซือเองก็ถอนหายใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด เธอแทบจะไม่กล้าสู้หน้ารุ่นน้องคนนี้แล้ว

เนื่องจากยิงโดนไปแล้วสามนัด ซูชิงซือจึงเหลือกระสุนอีกสิบสองนัด สีหน้าของเธอดูจริงจังระมัดระวัง ขณะเล็งไปยังลูกโป่ง เธอก็ปรับเปลี่ยนท่วงท่าตามที่หลินซฺวินเพิ่งบอกไปเมื่อครู่

ลองลั่นไกไปหนึ่งนัด!

ปัง!

ลูกโป่งแตกโพละในพริบตา!

ซูชิงซือดวงตาเป็นประกาย ได้ผลจริงด้วย!

หลินซฺวินก็ยิ้มออกมา "สุดยอดเลยครับรุ่นพี่!"

มุมปากของซูชิงซือยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็ยิงต่อไป

เจ้าของร้านมองภาพนี้แล้วก็อดเผยรอยยิ้มแบบคุณป้าไม่ได้ แม้ลูกโป่งที่แตกลงทีละลูกจะหมายถึงว่าเธอขาดทุน แต่เธอกลับรู้สึกเอ็นดูและยินดีอยู่ลึก ๆ

วัยรุ่นนี่ดีจริง ๆ นะ!

อีกอย่าง วันนี้เธอก็ฟันกำไรไปเยอะแล้วไม่ใช่เหรอ?

ฮ่า ๆ!

อารมณ์ดีชะมัด!

คราวนี้ซูชิงซือโชว์ฟอร์มเหนือความคาดหมาย กระสุนสิบห้านัด เมื่อนับรวมสามนัดแรกของหลินซฺวิน ซูชิงซือยิงลูกโป่งแตกไปทั้งหมดถึงสิบเอ็ดลูก!

ถือเป็นสถิติยิงแตกมากที่สุดเท่าที่เคยเล่นมาเลย!

"พวกเธอเลือกตุ๊กตาขนาดกลางได้หนึ่งตัว แล้วก็ขนาดเล็กอีกหนึ่งตัวนะจ๊ะ" เจ้าของร้านเอ่ยขึ้นได้จังหวะพอดี

หลินซฺวินกับซูชิงซือเริ่มเลือกตุ๊กตา ตุ๊กตาขนาดเล็กมีสามแบบ คือหมีน้อย ลูกเจี๊ยบ และโลมา ส่วนขนาดกลางมีให้เลือกเยอะกว่า แถมยังมีหลากสีสัน

หลินซฺวินคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเลือกโลมาสีฟ้าอ่อน แม้จะเป็นตุ๊กตาขนาดเล็ก แต่เพราะลำตัวค่อนข้างยาว จึงเล็กกว่าตุ๊กตาขนาดกลางแค่หน่อยเดียว

ซูชิงซือกวาดตามองตุ๊กตาขนาดกลาง พอเห็นว่าหลินซฺวินเลือกโลมาสีฟ้าอ่อน เธอจึงหยิบโลมาขนาดกลางขึ้นมาตัวหนึ่งแล้วถามเจ้าของร้าน "มีสีชมพูไหมคะ?"

เจ้าของร้านนึกอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า "มีจ้ะ จำได้ว่าเคยมีสีนี้อยู่ รอเดี๋ยวนะ เดี๋ยวป้าหาให้"

เจ้าของร้านรื้อค้นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วดึงโลมาสีชมพูออกมาจากใต้กองตุ๊กตา

ซูชิงซือรับมาด้วยความพึงพอใจ

"รุ่นพี่ ทำไมพี่ก็เลือกโลมาเหมือนกันล่ะครับ?" หลินซฺวินเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย

ซูชิงซือตอบเสียงเรียบ "เปลี่ยนสไตล์บ้าง"

ทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาหลบไปพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

"สุดหล่อคนสวย ยังเล่นต่อไหมจ๊ะ?" เจ้าของร้านเอ่ยถามอย่างกระตือรือร้น

ดูจากมาดของหนุ่มสาวคู่นี้ก็รู้ว่าไม่ธรรมดา ถ้าพวกเขายังเล่นแบบเมื่อกี้ต่อไป คืนนี้เธอคงได้เก็บร้านกลับบ้านก่อนเวลาแน่

หลินซฺวินหันไปมองซูชิงซือ

เธอส่ายหน้า "เราไปที่อื่นกันเถอะ"

เธอหมดความแปลกใหม่กับเกมนี้แล้ว ในเมื่อพิชิตได้แล้ว เล่นต่อก็ไม่มีอะไรน่าสนใจอีก

หลินซฺวินพยักหน้าเห็นด้วย

ทั้งคู่เดินขึ้นไปยังชั้นสองของห้าง ชั้นสองส่วนใหญ่เป็นร้านขายเสื้อผ้า มีเสื้อผ้าหลากหลายรูปแบบ

แต่คราวที่แล้วพวกเขาก็เคยเดินโซนเสื้อผ้ามาแล้ว คิดว่าเธอก็คงไม่ได้สนใจเท่าไหร่

ทว่าสิ่งที่ทำให้หลินซฺวินประหลาดใจก็คือ ซูชิงซือยังคงเดินตรงไปยังร้านเสื้อผ้าแห่งหนึ่ง

หลังจากมีการกระทำเกินเลยไปเมื่อกี้ หลินซฺวินก็ทำตัวเรียบร้อยขึ้นเยอะ เดินตามหลังเธอไปเงียบ ๆ

"สวัสดีครับ ทั้งสองคนดูเสื้อผ้าเหรอครับ? ร้านเรามีหลากหลายแบบเลยนะ" เจ้าของร้านเป็นชายหนุ่มวัยสามสิบต้น ๆ เมื่อได้เห็นใบหน้างดงามสะกดสายตาของซูชิงซือ เขาก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ

ช่างเป็นผู้หญิงที่สวยอะไรขนาดนี้!

เปิดร้านมานานขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอผู้หญิงที่หน้าตาดีขนาดนี้ แถมฝ่ายชายก็ไม่เลวเลย ทั้งสองคนเป็นแฟนกันหรือเปล่านะ?

ชวนจิ้นชะมัด!

ซูชิงซือครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอหันไปมองหลินซฺวินแล้วดึงสายตากลับมา จากนั้นจึงเดินตรงไปยังราวเสื้อผ้าผู้ชายพร้อมสีหน้าครุ่นคิด

หลินซฺวินค่อนข้างประหลาดใจ รุ่นพี่คงไม่ได้คิดจะซื้อเสื้อผ้าให้เขาหรอกนะ?

"ลองดู"

ซูชิงซือหยิบเสื้อแขนสั้นสีน้ำเงินตัวหนึ่งส่งให้หลินซฺวิน

หลินซฺวินรับมาแล้วมองรุ่นพี่ "ต้องลองตรงนี้เลยเหรอครับ?"

"ทางนี้มีห้องลองชุดครับสุดหล่อ" เจ้าของร้านที่คอยเดินตามอยู่ข้างหลังรีบเอ่ยขึ้นทันที

หลินซฺวินพยักหน้า แล้วถือเสื้อเดินเข้าไปในห้องลอง

สีน้ำเงิน เขาไม่เคยใส่สีนี้มาก่อน ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเข้ากับตัวเองไหม

แต่ไม่เป็นไร เสื้อผ้าตัวแรกที่รุ่นพี่เลือกให้ ต่อให้ขี้เหร่แค่ไหนวันหน้าเขาก็จะหยิบมาใส่บ่อย ๆ

พอหลินซฺวินก้าวออกมาจากห้องลอง ซูชิงซือก็เผยสีหน้าพึงพอใจขึ้นมาทันที

"ใช้ได้เลยนี่! สุดหล่อ เสื้อตัวนี้เหมาะกับคุณมากเลย ทรงเข้ารูปพอดีเป๊ะ แฟนคุณตาถึงจริง ๆ!" ดวงตาของเจ้าของร้านเป็นประกาย เอ่ยชมกึ่งยกยอกึ่งจริงจัง

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ใบหน้างดงามของซูชิงซือก็ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่ามอง

ทว่าเธอไม่ได้เอ่ยปากปฏิเสธเจ้าของร้าน ราวกับยอมรับไปโดยปริยาย

ในใจของหลินซฺวินหวานล้ำเหมือนได้กินลูกอม การเดินกับรุ่นพี่แล้วถูกเข้าใจผิดว่าเป็นแฟนกันนี่ไม่ใช่ครั้งแรกแล้ว

นี่คือเรื่องบังเอิญเหรอ? เปล่าเลย นี่หมายความว่าเขากับรุ่นพี่เหมาะสมกันมากต่างหาก!

อื้ม! มันต้องเป็นแบบนี้แหละ!