ตอนที่ 72 รุ่นพี่ เดี๋ยวผมสอนให้

ไปดูตัววันละสามรอบเนี่ยนะ!

หลินซฺวินเหงื่อตกเลย แม่ของรุ่นพี่นี่อยากจะขายลูกชายออกไปขนาดไหนกันเนี่ย?

ดูจากหน้าตาระดับรุ่นพี่แล้ว พี่ชายเธอก็ไม่น่าจะขี้เหร่นี่นา ทำไมถึงโดนบีบให้ไปดูตัวได้ล่ะ?

ดูเหมือนจะมองออกถึงความสงสัยของหลินซฺวิน ซูชิงซือจึงเอ่ยเรียบๆ ว่า "เธอกำลังคิดว่า พี่ชายฉันขายไม่ออกอยู่เหรอ"

หลินซฺวินเกาหัวแกรก "เปล่าครับ พี่ชายของรุ่นพี่น่าจะเป็นที่นิยมในหมู่ผู้หญิงมากเลยไม่ใช่เหรอครับ"

ซูชิงซือพยักหน้า "ใช่ เธออาจจะไม่รู้ บรรดาผู้หญิงที่เคยไปดูตัวกับพี่ชายฉัน หลังจากนั้นก็มักจะแวะเวียนมาหาเขาที่บ้านบ่อยๆ บางคนถึงขั้นสืบไปจนถึงที่ทำงานของเขาด้วยซ้ำ เพียงแต่พี่ชายฉันเอาแต่คอยหลบหน้าแล้วก็ปฏิเสธตลอด"

หลินซฺวินหัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก สรุปว่าว่าที่พี่เขยไม่อยากหาเมียเองสินะ?

"แล้วคุณแม่ของรุ่นพี่ล่ะครับ"

ซูชิงซือกล่าวว่า "แม่ของฉันทำงานในหน่วยงานรัฐบาล ปกติก็ยุ่งอยู่แล้ว พอถึงวันหยุดเทศกาลก็จะอาสาขอเข้าเวรแทนคนอื่นตลอด"

หลินซฺวินเข้าใจแล้ว ถ้างั้นครอบครัวของรุ่นพี่ก็น่าจะแทบไม่ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเลยล่ะสิ

ในฤดูร้อน ท้องฟ้ายามราตรีพร่างพราวไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ ราวกับธารดาราที่ปูลาดด้วยเม็ดทรายส่องประกายทอดตัวพาดผ่านฟากฟ้าสีคราม

สายลมอ่อนพัดโชยมาเบาๆ ปัดปอยผมข้างขมับของรุ่นพี่ให้พลิ้วไหว

หลินซฺวินหันมองไปทางเธอพอดี บังเอิญได้เห็นภาพนั้นเข้า หัวใจพลันอ่อนยวบลงทันใด

สวยจัง

หลินซฺวินเกิดความรู้สึกพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างหนึ่ง เขาอยากจะกุมมือของรุ่นพี่ไว้ แล้วเดินเคียงข้างกันไปบนเส้นทางที่อาบแสงดาวนี้เรื่อยไป

ในใจเกิดการต่อสู้ หลินซฺวินรู้สึกคันยุบยิบในอก

สายตาของซูชิงซือทอดมองไปข้างหน้า ดูเหมือนจะไม่ได้สังเกตเห็นความแปรปรวนในใจของรุ่นน้องข้างกายแม้แต่น้อย

ไม่นาน ทั้งสองคนก็มาถึงห้างสรรพสินค้า

"รุ่นพี่ อยากไปคีบตุ๊กตาอีกไหมครับ" หลินซฺวินเห็นตู้คีบตุ๊กตาตั้งเรียงรายอยู่ไม่ไกล จู่ๆ ก็นึกอยากเล่นขึ้นมา จึงหันไปมองซูชิงซือ

ฝ่ายหลังสีหน้าชะงักไปทันที อดนึกถึงความพ่ายแพ้ในคราวก่อนไม่ได้

ตู้คีบตุ๊กตา เรียกได้ว่าเป็นศัตรูตัวฉกาจที่สุดในชีวิตของเธอจนถึงตอนนี้เลยก็ว่าได้!

คนที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นหญิงสาวมากความสามารถอย่างเธอ ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ของเล่นเด็กแบบนี้ระดับความยากจะสูงขนาดนี้

จะไปเล่นดีไหม

ภายในใจของซูชิงซือปฏิเสธ แต่เธอก็อยากจะเอาชนะมันให้ได้

ในที่สุด ซูชิงซือก็ส่ายหน้า "ฉันไม่ได้สนใจมันสักหน่อย"

หลินซฺวินเกือบจะหลุดขำออกมา เขามองประกายความไม่ยอมแพ้ที่ผุดขึ้นบนใบหน้าของรุ่นพี่ แต่ก็ไม่ได้เปิดโปงเธอ

อืม รุ่นพี่เวลาแง่งอนแบบนี้ก็น่ารักดีเหมือนกัน

ถึงแม้จะไม่ได้เล่นตู้คีบตุ๊กตา แต่ซูชิงซือกลับเดินตรงดิ่งไปยังข้างตู้คีบตุ๊กตา ตรงนั้นมีผนังด้านหนึ่งที่มีลูกโป่งแขวนอยู่เต็มไปหมด ส่วนห่างออกไปห้าเมตร มีโต๊ะตัวหนึ่ง บนโต๊ะวางปืนไว้สามกระบอก

"เถ้าแก่ อันนี้เล่นยังไงคะ" ซูชิงซือเอ่ยถามเจ้าของร้าน

อีกฝ่ายยิ้มพลางหัวเราะร่า "ยี่สิบหยวนต่อหนึ่งรอบครับ หนึ่งรอบยิงได้สิบห้านัด"

หลินซฺวินเหลือบมองป้ายสีแดงข้างๆ ที่มีกฎเขียนไว้ว่า ยี่สิบหยวนต่อหนึ่งรอบ หนึ่งรอบยิงได้สิบห้านัด ยิงลูกโป่งแตกสิบสี่ลูกขึ้นไป ได้ตุ๊กตาขนาดใหญ่หนึ่งตัว ยิงแตกสิบลูกขึ้นไป ได้ตุ๊กตาขนาดกลางหนึ่งตัว ยิงแตกหกลูกขึ้นไป ได้ตุ๊กตาขนาดเล็กหนึ่งตัว

หลินซฺวินหยิบปืนกระบอกหนึ่งขึ้นมา ลองเล็งดูแล้วถามเจ้าของร้านว่า "เถ้าแก่ ระยะแค่นี้มันยิงแตกไหมครับเนี่ย"

เจ้าของร้านยิ้มแย้มกล่าว "ลองยิงดูก่อนสักนัดก็ได้ครับ"

หลินซฺวินบอกว่า "สองนัดครับ"

"ได้เลยครับ"

หลินซฺวินหรี่ตาลงข้างหนึ่ง เล็งศูนย์หลังกับศูนย์หน้า ทาบสามจุดเป็นเส้นตรง แล้วลั่นไก

ปัง!

สิ้นเสียงปืน ลูกโป่งลูกหนึ่งก็แตกกระจายทันที!

ซูชิงซือที่ยืนอยู่ข้างๆ ดวงตาเป็นประกายขึ้นมา

"รุ่นพี่ ลองดูสิครับ" หลินซฺวินยื่นปืนให้เธอ

ซูชิงซือรับไป ในปืนยังมีกระสุนเหลืออยู่อีกหนึ่งนัด

เธอเลียนแบบท่าทางของหลินซฺวิน เล็ง แล้วลั่นไก

กระสุนโดนลูกโป่ง แต่กลับไม่แตก

แววตาของซูชิงซือฉายความสงสัยวูบหนึ่ง

หลินซฺวินกลับไม่แปลกใจเลย เพราะกระสุนบางประเภทมันก็เล่นแง่แบบนี้แหละ เขาเคยลองมาก่อนแล้ว นี่เป็นปัญหาที่ตัวปืน แรงอัดมันไม่พอ

จากนั้นเขาก็หันไปบอกเจ้าของร้านว่า "จัดมาให้พวกเราสักหนึ่งร้อยหยวนครับ"

เจ้าของร้านได้ยินดังนั้นก็ดีใจยกใหญ่ รีบบรรจุกระสุนใส่ปืนทันที

หนึ่งร้อยหยวนได้ห้ารอบ

เจ้าของร้านเริ่มจากใส่กระสุนลงในปืนทั้งสองกระบอก กระบอกละสิบห้านัดก่อน

หลินซฺวินยกปืนขึ้นมาหนึ่งกระบอก หลังจากปรับความคุ้นมือแล้วก็เริ่มเล็ง

เขาไม่ใช่มืออาชีพ ทำได้แค่เล็งไปที่ลูกโป่งตามวิธีที่เคยอ่านเจอในอินเทอร์เน็ต

ปัง!

นัดแรก เข้าเป้า!

ลมหายใจของหลินซฺวินกระชั้นขึ้นเล็กน้อย อย่างไรเสียรุ่นพี่ก็ยืนอยู่ข้างๆ เขาจึงมีความกระตือรือร้นอยากจะยิงให้ออกมาดี ด้วยเหตุนี้เลยรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง

หลังจากปรับลมหายใจแล้ว เขาก็เริ่มเล็งใหม่อีกครั้ง

ปัง!

ยิงเบี้ยวไป...

ปัง!

เข้าเป้า!

......

แป๊ก!

เสียงดังผิดปกติแว่วมา ดึงสติของหลินซฺวินให้หลุดออกจากภวังค์

กระสุนหมดแล้ว

"โดนตั้งเก้านัด เก่งมากแล้ว" ซูชิงซือเอ่ยชม

หลินซฺวินเกาหัวแกรกๆ "ผมตื่นเต้นไปหน่อยน่ะครับ"

ซูชิงซือหยิบปืนอีกกระบอกขึ้นมาแล้วพูดว่า "ตาฉันแล้ว"

เธอคันไม้คันมืออยากลองเต็มแก่ คีบตุ๊กตาเธอทำไม่ได้ แค่ยิงปืนคงไม่เกินความสามารถหรอกมั้ง?

ปัง ปัง ปัง!

จบไปหนึ่งรอบ ซูชิงซือก็ขมวดคิ้วแน่น

"โดนไปสามนัด..."

หลินซฺวินพึมพำออกมาตามสัญชาตญาณ

ซูชิงซือตวัดสายตามองเขา แววตาแฝงแววข่มขู่

หลินซฺวินรีบหุบปากทันควัน

"พวกคุณเลือกตุ๊กตาตัวเล็กได้ตัวหนึ่งแล้วนะครับ" เจ้าของร้านเอ่ยเตือน

หลินซฺวินตอบว่า "รอยิงให้หมดก่อนค่อยว่ากันครับ"

เจ้าของร้านพยักหน้ารับ จากนั้นก็เริ่มบรรจุกระสุน แล้วยืนเงียบๆ อยู่ด้านข้าง

หลินซฺวินหันไปมองรุ่นพี่ "รุ่นพี่ พี่จะยิงต่อหรือให้ผมยิงครับ?"

บนใบหน้าของซูชิงซือปรากฏจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อันแรงกล้า "ฉันยิงเอง!"

เธอหยิบปืนขึ้นมาเล็งเป้าใหม่อีกหน

จบไปอีกหนึ่งรอบ คราวนี้ดีกว่ารอบที่แล้วขึ้นมานิดหน่อย สี่นัด...

หัวใจของหลินซฺวินเริ่มพลอยตื่นเต้นกระวนกระวายตามไปด้วย ซวยแล้วสิ เมื่อกี้ยังอารมณ์ดีกันอยู่แท้ๆ คงไม่ใช่ว่าต้องมาพังเพราะการยิงปืนอัดลมนี้หรอกนะ?

ซูชิงซือตีหน้าเรียบเฉย แล้วยิงต่อ

รอบที่สี่ ช่วงแรกซูชิงซือก็ยังยิงไม่โดนอยู่ดี แต่สามนัดสุดท้ายกลับเข้าเป้าหมด

มีหลายนัดที่เห็นชัดๆ ว่ายิงโดน แต่ลูกโป่งดันไม่ยอมแตก

วินาทีนี้ แม้กระทั่งเจ้าของร้านยังสัมผัสได้ถึงรังสีความกดอากาศต่ำ

หลินซฺวินตัวสั่นงันงก ดูท่ารุ่นพี่จะแอบงอนตุ๊บป่องเข้าให้แล้ว

ยังเหลือรอบสุดท้ายอีกหนึ่งรอบ

ซูชิงซือก้มมองปืนของเล่นในมือ เริ่มนึกกังขาขึ้นมา

เป็นเพราะตัวเธอเองงั้นเหรอ?

ไม่ ไม่ใช่ มันเป็นเพราะปืนต่างหาก

สาวอัจฉริยะอย่างเธอ มีหรือจะจัดการปืนของเล่นแค่กระบอกเดียวยังไม่รอด?

เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเธอยิงโดนตั้งหลายนัด มัน (ลูกโป่ง) แค่ไม่ยอมแตกเองต่างหาก

หน้าด้านหน้าทนจริงๆ เลยนะแก!

ใช่แล้ว! มันต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ!

"รุ่นพี่ ให้ผมช่วยยิงให้ไหมครับ?" หลินซฺวินเริ่มทนดูไม่ไหว อยากจะยิงตุ๊กตาตัวใหญ่มาให้รุ่นพี่เพื่อระบายอารมณ์สักหน่อย

เดิมทีซูชิงซือยังไม่เท่าไหร่ พอได้ยินคำพูดนี้ของหลินซฺวินเข้า แรงทิฐิก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

เธอหันไปมองหลินซฺวิน แววตาแฝงความดื้อรั้นเอาไว้หลายส่วนและมีความน้อยใจอยู่อีกหนึ่งส่วน ราวกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ไม่ได้กินลูกอมอย่างไรอย่างนั้น "ฉันจะเอาชนะตุ๊กตาตัวนี้ด้วยตัวเองให้ได้!"

หัวใจของหลินซฺวินแทบจะละลายลงตรงนั้น

ที่แท้เวลาที่รุ่นพี่ทำตัวแง่งอนก็น่ารักขนาดนี้เชียวเหรอเนี่ย!

ซูชิงซือไม่สนใจสหายหลินซฺวินอีกต่อไป เธอยกปืนขึ้นมา รอจนเจ้าของร้านนำลูกโป่งมาติดแทนที่ว่างจนเต็ม แล้วจึงเล็งไปที่ลูกโป่งใหม่อีกครั้ง

สายตาของซูชิงซือจดจ่อแน่วแน่อย่างยิ่ง ราวกับว่าสิ่งที่เธอกำลังเผชิญหน้าอยู่ไม่ใช่ลูกโป่ง มีท่าทีเด็ดเดี่ยวชนิดที่ว่าถ้าไม่บรรลุเป้าหมายก็จะไม่ยอมเลิกราเด็ดขาด

ทว่าในจังหวะนั้นเอง แผ่นหลังของเธอก็พลันสัมผัสได้ถึงร่างอันอบอุ่นที่แนบชิดเข้ามา ซูชิงซือยังไม่ทันได้ตั้งตัว มือทั้งสองข้างที่ถือปืนอยู่ก็ถูกมือใหญ่คู่หนึ่งกุมทับเอาไว้

ร่างกายของซูชิงซือแข็งทื่อไปในพริบตา

ข้างหูยังมีเสียงทุ้มอันอ่อนโยนของเด็กหนุ่มแว่วดังขึ้นมา "รุ่นพี่ เดี๋ยวผมสอนให้เองครับ"