ตอนที่ 71 รสนิยมของรุ่นพี่

ชุดชั้นในของรุ่นพี่!

หลินซฺวินมองได้แค่สองแวบก็ไม่กล้ามองต่ออีก

แต่ว่านะ แฮ่ม ๆ รุ่นพี่มาสายสาวมาดเท่จริง ๆ ด้วยแฮะ

พอล้างหน้าเสร็จ หลินซฺวินก็กลับมาที่ห้องนั่งเล่น ไม่นานนัก รุ่นพี่ก็เดินออกมาจากห้องนอน

ต้องยอมรับเลยว่า การแต่งตัวของรุ่นพี่ตอนนี้ดูมีเสน่ห์มาก ท่อนบนเป็นเสื้อยืดสีดำขับผิวให้ดูขาวเนียนผุดผ่อง ท่อนล่างสวมกางเกงยีนส์รัดรูปที่ขับเน้นเรียวขาตรงสวยเพรียวยาวได้อย่างไร้ที่ติ ชวนให้มองแล้วสะดุดตาสุด ๆ

หลินซฺวินเพิ่งเคยเห็นผู้หญิงที่ใส่แค่กางเกงยีนส์แล้วอวดทรงขาออกมาได้ดูดีขนาดนี้เป็นครั้งแรก

เพื่อที่จะขับเน้นใบหน้ารูปไข่อันงดงามหมดจด ซูชิงซือจึงจงใจมัดผมยาวเป็นทรงหางม้าสูง ดูทะมัดทะแมงคล่องแคล่ว ทั้งยังสวมแว่นตากรอบเงิน บนใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางบางเบา ยิ่งขับให้ความงดงามที่มีอยู่แล้วเฉิดฉายขึ้นไปอีก

"รุ่นพี่ สายตาสั้นเหรอครับ"

หลินซฺวินอดถามด้วยความอยากรู้ไม่ได้

ซูชิงซือตอบเสียงเรียบ "แว่นนี่เป็นแค่ของแต่งตัวน่ะ ไม่มีค่าสายตาหรอก"

อ๋อ อย่างนี้นี่เอง

เล่นแบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอเนี่ย

"ชุดนี้เป็นยังไงบ้าง" ซูชิงซือมองหลินซฺวินเพื่อขอความเห็นจากเขา

ดูเหมือนว่าเวลาอยู่ต่อหน้าหลินซฺวิน เธอจะใส่แต่กระโปรงยาวมาตลอด เธอเลยอยากลองเปลี่ยนสไตล์ดูบ้างเป็นบางครั้ง

หลินซฺวินยกนิ้วโป้งให้ "เท่มากเลยครับรุ่นพี่!"

เท่เหรอ

ซูชิงซือเลิกคิ้วขึ้น "คำนั้นเขาเอาไว้ชมผู้ชายไม่ใช่เหรอ"

หลินซฺวินรีบเปลี่ยนคำทันควัน "สวยครับ! สวยมากเลย! สวยจนน่าหลงใหลเลยครับ!"

ซูชิงซือส่งสายตาประมาณว่า 'รู้ความก็ดีแล้ว' ก่อนจะเอ่ยว่า "ไปกันเถอะ"

ตอนที่ทั้งคู่เดินออกจากห้องเช่า ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว

เมื่อสังเกตเห็นว่าเริ่มมีลมพัด หลินซฺวินก็หันไปมองสาวงามข้างกาย "รุ่นพี่ กลับไปเอาเสื้อคลุมสักตัวไหมครับ"

ซูชิงซือส่ายหน้า "ไม่ต้องหรอก ไม่ได้หนาวขนาดนั้น"

หลินซฺวินได้ยินแบบนั้นก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรต่อ

"ไปไหนกันดีคะ"

"ไปหาอะไรกินก่อนดีกว่าครับ"

ทั้งคู่นอนยาวมาตั้งแต่หลังมื้อเที่ยงจนถึงตอนนี้ ท้องก็เริ่มหิวแล้ว จึงตัดสินใจไปจัดการมื้อค่ำกันก่อน

เนื่องจากซูชิงซือคุ้นเคยกับแถบนี้มากกว่า เธอจึงเป็นคนพาหลินซฺวินมาที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง

"กินข้าวไหม"

ซูชิงซือหันไปถามหลินซฺวิน

ฝ่ายหลังตอบไปตามสัญชาตญาณ "กินสิครับ ไม่กินข้าวได้ยังไงกัน"

พอนึกขึ้นได้ หลินซฺวินก็รีบแก้คำพูด "รุ่นพี่อยากกินบะหมี่เหรอครับ หรือว่าอย่างอื่น"

ซูชิงซือเอียงคอคิดนิดหน่อย ก่อนจะเอ่ยว่า "กินก๋วยเตี๋ยวละกัน"

"ได้ครับ ตามใจรุ่นพี่เลย" หลินซฺวินพูดอย่างว่าง่าย

ทั้งคู่หาร้านก๋วยเตี๋ยวร้านหนึ่ง ร้านตกแต่งได้ไม่เลว เพียงแต่ไม่รู้ว่ารสชาติจะเป็นอย่างไร

แน่นอนว่า ไม่ว่าซูชิงซือจะเดินไปที่ไหนก็ล้วนกลายเป็นจุดสนใจ ดึงดูดสายตาของทุกคน แม้แต่เถ้าแก่ร้านก็ยังอดเหลียวมองซ้ำไม่ได้

หลินซฺวินเริ่มชินตากับเสน่ห์ของรุ่นพี่แล้ว และเขาก็ชินกับสายตาอิจฉาริษยาที่คนรอบข้างส่งมาด้วยเช่นกัน

"ทั้งสองท่านรับอะไรดีครับ"

"เส้นหมี่สูตรเด็ดค่ะ"

"แล้วพ่อหนุ่มรูปหล่อคนนี้ล่ะครับ"

"ผมเอาเหมือนเธอครับ อ้อ สองชามขอต้นหอมเยอะหน่อยนะครับ"

"ได้เลยครับ ต้นหอมเติมฟรีนะ จุดเติมเครื่องปรุงอยู่ทางโน้นครับ"

"ขอบคุณครับ"

หลินซฺวินมองไปยังจุดเติมเครื่องปรุง ตรงนั้นมีโต๊ะตัวหนึ่งวางเครื่องปรุงรสต่าง ๆ ไว้ มีทั้งต้นหอม ผักชี พริกเผา และอื่น ๆ

ซูชิงซือปรายตามองเขาแวบหนึ่งโดยไม่ได้พูดอะไร

"รุ่นพี่ นั่งตรงนี้สิครับ"

หลินซฺวินเช็ดเก้าอี้ตัวหนึ่งจนสะอาดให้ซูชิงซือ พลางส่งสัญญาณให้เธอนั่ง

ฝ่ายหลังเอ่ยเสียงเบา "ไม่ต้องลำบากหรอก ฉันไม่ได้บอบบางขนาดนั้น"

หลินซฺวินหัวเราะแหะ ๆ

หลินซฺวินนั่งลงฝั่งตรงข้ามรุ่นพี่ ระหว่างที่รอก๋วยเตี๋ยว ทั้งสองคนก็ไม่ได้พูดอะไรกัน ต่างคนต่างก้มหน้าเล่นมือถือไปเงียบ ๆ

ทันใดนั้นหลินซฺวินก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปนอกร้าน

ซูชิงซือมองตามการกระทำของเขาด้วยความสงสัย แต่เธอก็ไม่ได้คิดว่าหลินซฺวินจะทิ้งเธอไปเฉย ๆ น่าจะมีธุระอะไรมากกว่า

ไม่กี่นาทีต่อมา หลินซฺวินก็เดินกลับมา บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม ในมือถือชานมมาสองแก้ว

"รุ่นพี่ ของพี่ครับ" หลินซฺวินยื่นแก้วหนึ่งให้เธอ

ซูชิงซือมองดู มันคือน้ำเลมอน อื้ม รสชาติที่เธอชอบพอดี

"ขอบคุณนะ เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันชอบดื่มตัวนี้"

หลินซฺวินยิ้มพลางตอบว่า "สังเกตเห็นตอนไปเดินห้างคราวก่อนน่ะครับ ถึงจะเคยเห็นรุ่นพี่ดื่มแค่ครั้งเดียว แต่เห็นพี่ดื่มจนหมดเกลี้ยง ก็น่าจะชอบดื่มพอสมควรเลย"

เขารู้สึกว่าการจะดูว่าผู้หญิงชอบดื่มชานมแก้วไหนหรือไม่ หลักๆ ให้ดูว่าเธอดื่มชานมแก้วนั้นจนหมดหรือเปล่า

ซูชิงซือประหลาดใจเล็กน้อย "เธอจำได้แม่นขนาดนั้นเลยเหรอ"

หลินซฺวินยิ้ม เรื่องที่เกี่ยวกับรุ่นพี่ แน่นอนว่าเขาต้องใส่ใจอยู่แล้ว

ตอนนี้เอง เจ้าของร้านก็ยกชามเส้นหมี่เข้ามาเสิร์ฟ

"รุ่นพี่รอผมแป๊บหนึ่งนะ เดี๋ยวไปใส่ต้นหอมให้ครับ" หลินซฺวินยกชามเส้นหมี่ขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น แล้วเดินไปยังโซนปรุงเครื่อง

ซูชิงซือมองการกระทำของเขาอย่างเงียบๆ หัวใจพลันไหวระริก แววตาอ่อนโยนลงไปหลายส่วน

ทั้งสองนั่งตรงข้ามกันพลางกินเส้นหมี่ บรรยากาศเงียบสงบอย่างยิ่ง

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เวลาซูชิงซือกินข้าวนอกบ้าน ความเร็วในการกินจะค่อนข้างไวมาก เพราะเธอรู้สึกว่าไม่ควรเอาเวลามาเสียไปกับการกินข้าว แต่ในตอนนี้ เธอกลับรู้สึกว่าเหมือนจะกินช้าลงสักหน่อยก็ไม่เป็นไร

ความสนใจของหลินซฺวินส่วนใหญ่อยู่ที่ตัวรุ่นพี่ ยามที่ซูชิงซือก้มหน้าซดเส้น สายตาของเขาก็แอบเหลือบมองแวบหนึ่งอย่างรวดเร็ว ใจเต้นรัวไม่หยุด

รุ่นพี่ยังกินข้าวได้สง่างามขนาดนี้เลย

แน่นอนว่านี่เป็นเพราะความรักทำให้คนตาบอด ถ้าเปลี่ยนเป็นผู้หญิงคนอื่นมากินแบบนี้ หลินซฺวินอาจจะคิดว่าเธอชักช้าโอ้เอ้ไปแล้ว

หลังจากหลินซฺวินกินเสร็จก่อน เขาก็นั่งมองรุ่นพี่กินอย่างเงียบๆ สายตาอ่อนโยนดั่งสายน้ำ

ซูชิงซือกินเส้นอย่างสุขุม สีหน้าดูเป็นปกติ ทว่าหากสังเกตให้ละเอียดสักนิดก็จะพบว่า ท่าทางของเธอดูเกร็งๆ ไปบ้าง

หลังจากกินเส้นหมี่เสร็จ ซูชิงซือก็ลุกขึ้นยืน หลินซฺวินจึงลุกตามขึ้นมาด้วย

"ไปไหนต่อ" ซูชิงซือมองเขา

อันที่จริง วันนี้ที่เธอชวนหลินซฺวินออกมา ก็เพียงแค่ชอบช่วงเวลาที่ได้อยู่กับเขาอย่างเรียบง่าย ส่วนเรื่องจะไปไหนนั้น เธอยังไม่ได้คิดไว้จริงๆ

หลินซฺวินเองก็ถูกถามจนอึ้งไปเหมือนกัน

แถวนี้ผมก็ไม่คุ้นนะ! พี่มาถามผม ผมก็ไม่รู้จะไปไหนเหมือนกัน!

"พวกเราลองไปเดินเล่นที่ห้างก่อนดีไหมครับ"

หลินซฺวินเสนอแนะขึ้นมา

ซูชิงซือพยักหน้า "งั้นไปกันเถอะ"

หลินซฺวินไปจ่ายเงินก่อน จากนั้นจึงถือชานมสองแก้ว เดินตามรุ่นพี่ไป

จังหวะนั้นเองรุ่นพี่ก็หันขวับกลับมา มองหลินซฺวินพร้อมกับยื่นมือส่งมาทางเขา

หลินซฺวิน : ???

รุ่นพี่จะจับมือเหรอเนี่ย

เขาควรจะยอมหรือขัดขืนดี

"เอาชานมมาให้ฉัน"

รุ่นพี่เอ่ยเสียงเรียบ

หลินซฺวินส่งแก้วชานมไปให้ตามสัญชาตญาณ สีหน้ายังมีความเก้อเขินอยู่บ้าง

เอาเถอะ เขาคิดมากไปเอง

ซูชิงซือรับชานมมา หันหลังกลับอย่างเงียบๆ แต่มุมปากกลับแอบยกยิ้มขึ้นมา

หลินซฺวินรีบตามซูชิงซือไป เดินเคียงข้างไปพร้อมกับเธอ

"รุ่นพี่ ใกล้จะถึงวันหยุดวันชาติแล้ว พี่วางแผนจะกลับบ้านหรือเปล่าครับ" หลินซฺวินถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ซูชิงซือลังเลไปนิด ก่อนจะเอ่ยว่า "ฉันอยากไปพักผ่อนสักหน่อยน่ะ"

หลินซฺวินค่อนข้างแปลกใจ "แม่กับพี่ชายของรุ่นพี่ก็น่าจะอยู่บ้านไม่ใช่เหรอครับ"

ซูชิงซือชะงักไปครู่หนึ่ง เธอส่ายหน้า "พี่ชายฉันงานยุ่ง ปีหนึ่งสามร้อยหกสิบห้าวัน มีวันหยุดรวมกันไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ ต่อให้เป็นวันหยุด เขาก็แทบไม่ได้กลับบ้านหรอก"

"ทำไมล่ะครับ" หลินซฺวินสงสัย

ซูชิงซือเอ่ยด้วยสีหน้าสงบนิ่ง "เพราะพอกลับบ้าน แม่ฉันก็จะจัดแจงพาเขาไปดูตัว วันหนึ่งต้องดูถึงสามรอบ"

หลินซฺวิน : ......