ตอนที่ 70 ช่วงเวลาว่าง

นี่นับว่าอยู่ด้วยกันแล้วหรือเปล่านะ

หลินซฺวินนอนอยู่บนโซฟา เหม่อมองเพดานห้องตาค้าง

กะทันหันเกินไป อยู่ดี ๆ เขาก็ได้มานอนกลางวันในห้องเช่าของรุ่นพี่ซะอย่างนั้น

แถมยังเป็นรุ่นพี่ที่รั้งเขาไว้เองด้วย

ฮิฮิ!

บนตัวห่มผ้าห่มที่รุ่นพี่ให้มา หลินซฺวินอดไม่ได้ที่จะสูดดมดู ผ้าห่มไม่ได้มีกลิ่นหอมเป็นพิเศษ มีแค่กลิ่นน้ำยาซักผ้า คงเป็นของใหม่ที่ซักด้วยน้ำยาซักผ้ามาแล้วรอบหนึ่ง

แต่แค่นี้เขาก็พอใจมากแล้ว

ตอนนี้เขากับรุ่นพี่อยู่ห่างกันแค่ประตูบานเดียวเท่านั้น

อยากเห็นจังว่าตอนรุ่นพี่หลับจะเป็นยังไงนะ

แต่เขารู้ว่ารุ่นพี่ล็อกห้องจากข้างในไปแล้ว อีกอย่างเขาก็ไม่ทำเรื่องแบบนั้นหรอก

โซฟาก็ไม่ได้ใหญ่มาก พอดีสำหรับเขานอนคนเดียว ไม่ได้อึดอัดอะไร แถมกลิ่นบนโซฟายังหอมกว่ากลิ่นผ้าห่มเสียอีก

ไม่ทันรู้ตัว สหายหลินซฺวินก็ผล็อยหลับสนิทไป

การนอนครั้งนี้ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ด้วยหรือเปล่า หลินซฺวินถึงได้หลับลึกขนาดนี้

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร ประตูห้องก็ค่อย ๆ เปิดออกเบา ๆ

ซูชิงซือสวมชุดนอนกระโปรงเดินออกมา สายตายังดูงัวเงียอยู่บ้าง แต่ไม่นานก็สังเกตเห็นเด็กหนุ่มที่นอนขดอยู่บนโซฟา เธอจึงตื่นเต็มตาทันที

ความจริงแล้ว หลังจากรั้งหลินซฺวินให้อยู่ต่อ พอกลับเข้าไปในห้องเธอก็สับสนกระวนกระวายอยู่นาน เธอรู้สึกว่าตัวเองต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ

ถึงขั้นยอมให้ผู้ชายคนหนึ่งมานอนในห้องเช่าได้

นี่ไม่ใช่นิสัยของเธอเลยสักนิด

แต่พอลองคิดดูอีกที ก็เหมือนจะไม่มีอะไรเสียหาย

หลังจากคิดสะระตะอยู่พักหนึ่ง เธอก็หลับไป

เมื่อเห็นรุ่นน้องกำลังนอนหลับปุ๋ย ซูชิงซือก็เดินเข้าไปหาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

หลินซฺวินตอนนอนดูเรียบร้อยน่าเอ็นดูมาก ชวนให้คนรู้สึกอยากปกป้องขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ แม้แต่ซูชิงซือเองก็ไม่มีข้อยกเว้น

เธอจ้องมองใบหน้ายามหลับใหลของหลินซฺวินอย่างเหม่อลอยไปชั่วขณะ

ก็... หล่อดีเหมือนกันนะ

ทันใดนั้น หลินซฺวินที่กำลังหลับฝันก็ขมวดคิ้วมุ่น

ซูชิงซือเห็นดังนั้น คิ้วเรียวงามก็ขมวดตามไปด้วย

ฝันร้ายเหรอ?

"รุ่นพี่... อย่าตอบตกลงเขานะ! อย่านะ!"

สีหน้าของหลินซฺวินเริ่มแสดงความเจ็บปวด ส่ายหน้าไปมาเหมือนกำลังปฏิเสธอะไรบางอย่าง

ซูชิงซือเลิกคิ้ว เจ้าหมอนี่ฝันถึงเธอเหรอ?

อะไรคืออย่าตอบตกลงเขา?

ฝันว่าเธอถูกคนอื่นสารภาพรักงั้นเหรอ?

เธอมองดูคิ้วของเขาที่ผูกกันเป็นปมแน่น จึงอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปช่วยลูบเบา ๆ

ทันใดนั้น หลินซฺวินก็ยื่นมือมาคว้ามือเธอเอาไว้ แล้วจู่ ๆ ก็ออกแรงบีบแน่นในทันที

สีหน้าของซูชิงซือฉายแววเจ็บแปลบขึ้นมาเล็กน้อย ทว่าเธอกลับไม่ได้สะบัดออกทันที แต่กลับยื่นมืออีกข้างไปเขย่าตัวเขา

หลินซฺวินลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ ไม่นานแววตาก็กลับมากระจ่างใส "รุ่นพี่?"

สายตาของซูชิงซือมองเขาอย่างเรียบนิ่ง "ฝันอะไรอยู่เหรอ?"

หลินซฺวินชะงักไป นึกย้อนไปตามสัญชาตญาณ

เขาฝันไปจริง ๆ ฝันว่ามีผู้ชายหน้าตาหล่อมากคนหนึ่งมาสารภาพรักกับรุ่นพี่ ผู้ชายคนนั้นหล่อจริง ๆ แถมยังเป็นคนที่เขาเคยเจอ เคยเจอกันครั้งหนึ่งตอนเดินออกจากห้องเช่าคราวก่อน

ในความฝัน ภายใต้ออร่าเจิดจรัสของคนคนนั้น หลินซฺวินรู้สึกด้อยค่าขึ้นมา เขารู้สึกราวกับว่าตัวเองเป็นแค่ตัวประกอบ ได้แต่มองดูรุ่นพี่เดินตรงไปหาอีกฝ่ายตาปริบ ๆ

โอ้มายก็อด! นี่มันฝันร้ายชัด ๆ!

สีหน้าของหลินซฺวินฉายแววหวาดผวา

"เป็นอะไรไป?" ซูชิงซือมองเขาพลางเอ่ยถาม

หลินซฺวินส่ายหน้า "ไม่มีอะไรครับรุ่นพี่ แค่ฝันร้ายน่ะครับ เอ่อจริงสิรุ่นพี่ กี่โมงแล้วเหรอครับ?"

ซูชิงซือตอบเสียงเรียบ "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"

หลินซฺวินยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล ถึงตอนนี้เขาเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกำลังจับมือรุ่นพี่อยู่ ก็พลันนิ่งอึ้งไปทันที

"รุ่นพี่ครับ พี่... ทำไมผมถึง..."

ซูชิงซือพูดเรียบ ๆ "ยังไม่ปล่อยอีกเหรอ?"

หลินซฺวินรีบปล่อยมือทันควัน สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย เอ่ยถามว่า "รุ่นพี่ครับ นี่มันเกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?"

ในฝันเขาเสียรุ่นพี่ไป แต่ในความเป็นจริงกลับได้จับมือเนี่ยนะ?

ซูชิงซือลุกขึ้นยืนอย่างสงบนิ่ง ไม่ได้ตอบคำถามของเขา แต่เดินตรงไปทางห้องน้ำแทน

หลินซฺวินนั่งครุ่นคิดอยู่ที่เดิมอยู่นานสองนานก็คิดไม่ตก

เฮ้อ ช่างเถอะ ไม่คิดแล้ว!

อย่างไรเสียเขาก็ได้กำไรไปแล้ว

หยิบมือถือขึ้นมาดู ปรากฏว่าหกโมงกว่าแล้ว

หลินซฺวินลุกขึ้นอย่างกระฉับกระเฉง พับผ้าห่มเรียบร้อยแล้ววางไว้บนโซฟา ขณะนั้นในห้องน้ำก็มีเสียงน้ำไหลแว่วมาแล้ว

รุ่นพี่กำลังล้างหน้าแปรงฟันอยู่

หลินซฺวินนั่งอยู่บนโซฟาไม่ได้เดินไปไหน แต่หยิบมือถือออกมาเปิดดูข้อความ

ในกลุ่มแชตห้องพัก โก่วเซิ่งลี่ที่เป็นหัวหน้ากลุ่มแท็ก @ทุกคน ถามว่าใครอยู่ข้างนอกบ้าง ช่วยซื้อข้าวกลับมาให้หน่อย

แถมยังมีหลิวกังแท็ก @เขา ถามว่าคืนนี้จะกลับมาหรือไม่

หลินซฺวินส่งข้อความตอบกลับไป

ตูบมิใช่หมา: อยู่ข้างนอก เพิ่งกี่โมงเองก็ถามแล้วว่าจะกลับไหมเนี่ย?

"ตูบมิใช่หมา" คือชื่อเล่นในกลุ่มแชตห้องพักของหลินซฺวิน

อยู่ในกลุ่มแชตห้องตัวเอง ก็ต้องวางก้ามหน่อยสิ

ชื่อกลุ่มแชตห้องพักคือ "หนึ่งห้องนอนมีหมาสามตัว" มีความหมายว่านอกจากหลิวกังที่มีแฟนแล้ว อีกสามคนที่เหลือล้วนเป็นหมาโสด

ส่วนชื่อเล่นของหลิวกังคือ "ทั้งกลุ่มเป็นหมารวมฉันด้วยคือไม่"

โก่วเซิ่งลี่ใช้ชื่อ "ราชาแห่งมวลหมา"

อู๋ต๋าใช้ชื่อ "อู๋หมาน้อย"

ทั้งกลุ่มเป็นหมารวมฉันด้วยคือไม่: พี่หลิน นายคิดจะปักหลักอยู่ในดงดอกไม้จริงจังแล้วสินะเนี่ย!

ราชาแห่งมวลหมา: ไม่มั้ง? กลุ่มแชตห้องเราจะต้องเปลี่ยนชื่อใหม่แล้วงั้นเหรอ?

ตูบมิใช่หมา: ตั้งตารอได้เลยพวกไอ้ลูกชาย!

ทั้งกลุ่มเป็นหมารวมฉันด้วยคือไม่: ยิ่งหวังสูงยิ่งผิดหวังแรงนะเว้ย! (อิโมจิยิ้มตาหยี)

ราชาแห่งมวลหมา: พี่หลิน ลุยให้เต็มที่ไปเลย! ถึงจะล้มเหลว พ่อคนนี้ก็ยังพร้อมรับนายกลับมาเสมอ!

……

หลังจากหลินซฺวินคุยสัพเพเหระกับเพื่อนร่วมห้องพักอยู่ครู่หนึ่งก็กดออกจากกลุ่มแชต

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือ รุ่นพี่เจียงส่งข้อความมาหาเขา

รุ่นพี่เจียง: รุ่นน้องตัวน้อย อยู่ไหม?

รุ่นพี่เจียง: ซือซืออยู่กับเธอหรือเปล่า?

หลินซฺวินตอบกลับ: อยู่ครับ ตอนนี้ผมอยู่ที่ห้องเช่าของรุ่นพี่

ผ่านไปสองวินาที อีกฝ่ายก็ตอบกลับทันควัน

รุ่นพี่เจียง: !!!

รุ่นพี่เจียง: อะไรนะ?! เธอเข้าห้องของซือซือได้ด้วยเหรอเนี่ย? ขนาดฉันยังไม่เคยไปเลยนะ!

คราวนี้หลินซฺวินกลับเป็นฝ่ายประหลาดใจบ้าง เขานึกว่ารุ่นพี่เจียงกับรุ่นพี่สนิทกันขนาดนี้ การมาที่นี่น่าจะเป็นเรื่องปกติเสียอีก

พอเจียงอวิ๋นเสให้อธิบายให้ฟัง หลินซฺวินถึงได้รู้ว่า ที่นี่เป็นห้องที่ซูชิงซือเช่าไว้ชั่วคราวตอนช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ตอนนั้นเจียงอวิ๋นเสี่ยวมีธุระอื่นจึงไม่ได้มาหารค่าห้องด้วย หลังจากช่วงเวลานั้นเป็นต้นมา เธอก็เลยยังไม่มีโอกาสได้มาสักครั้ง

เจียงอวิ๋นเสี่ยวถามหลินซฺวินว่าไปทำอะไรที่ห้องเช่า

หลินซฺวินย่อมต้องบอกว่ามาเป็นแขก ตอบปัดไปคำเดียวให้จบเรื่อง

เดิมทีเจียงอวิ๋นเสี่ยวตั้งใจจะถามว่าซูชิงซือจะกลับมาหรือไม่ จะได้ช่วยซื้อข้าวไปให้ พอเห็นสถานการณ์แบบนี้แล้ว ก็ไม่ได้ถามอะไรต่ออีก

อยู่กับรุ่นน้องตัวน้อยไปแล้ว จะยังมาสนใจความหิวของเธออยู่อีกเหรอ?

เสียงน้ำหยุดลง ซูชิงซือเดินออกมาจากห้องน้ำ

หลินซฺวินมองตามเสียงไป อดไม่ได้ที่จะทึ่งกับรูปร่างอันไร้ที่ติของรุ่นพี่ ไม่ว่าจะมองกี่ครั้ง ก็ทำให้เขารู้สึกตะลึงได้เสมอ

"เธอจะล้างหน้าแปรงฟันไหม?"

ซูชิงซือมองเขาด้วยสายตาราบเรียบ

หลินซฺวินเอ่ยว่า "ผมแค่ล้างหน้าก็พอครับรุ่นพี่"

เขาเป็นผู้ชาย ไม่ได้มีนิสัยตื่นจากการนอนกลางวันแล้วอยากจะอาบน้ำ

ซูชิงซือพยักหน้า "รอฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แล้วค่อยออกไปเดินเล่นกัน"

"ได้เลยครับ!" หลินซฺวินรีบพยักหน้ารับ รุ่นพี่ชวนเขาไปเดินเล่น เขาดีใจจนเนื้อเต้นแทบไม่ทันอยู่แล้ว

พลอยรอจนซูชิงซือเข้าห้องนอนไป หลินซฺวินก็เดินตัวลอยกระดี๊กระด๊าเข้าไปในห้องน้ำ ไอร้อนระอุพวยพุ่งเข้าปะทะหน้า พร้อมกับกลิ่นหอมอบอวล

นั่นคือกลิ่นของครีมอาบน้ำที่รุ่นพี่ใช้

พอนึกว่าเมื่อครู่นี้รุ่นพี่เพิ่งจะอาบน้ำอยู่ที่นี่ ใบหน้าของหลินซฺวินก็พลันเห่อแดงขึ้นมา และโดยไม่ได้ตั้งใจ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเสื้อผ้าสองสามชิ้น

อื้ม ชิ้นเล็ก ๆ ค่อนข้างบาง มีสายรัดด้วย แล้วก็ผ้าโปร่งบาง...

หลินซฺวิน: !!!