ตอนที่ 69 สนทนาว่าด้วยเรื่องเท้าหยก

ตอนที่ทั้งสองกลับมาถึงห้องเช่า ก็เป็นเวลาบ่ายโมงแล้ว

หลินซฺวินหิ้ววัตถุดิบปรี่เข้าไปในครัวอย่างคล่องแคล่ว แล้วเริ่มลงมือเตรียมอาหาร

ซูชิงซือมองดูรุ่นน้องที่กำลังง่วนอยู่ในครัว อารมณ์พลอยเบิกบานขึ้นมาบ้าง

เจ้าเด็กนี่ จิตใต้สำนึกคงคิดว่าที่นี่เป็นบ้านตัวเองไปแล้วหรือไง ถึงได้ดูคุ้นเคยขนาดนี้

เธอเองก็ไม่ได้อยู่เฉย เอาผักส่วนที่ยังไม่ได้ใช้แช่ตู้เย็น จากนั้นก็ไปหุงข้าว

เช่นเดียวกับครั้งก่อน หุงสำหรับสองคน

หลินซฺวินจัดการเตรียมวัตถุดิบต่อ เขาขอดเกล็ดควักไส้ปลานิลตัวนั้นจนสะอาดสะอ้าน ไม่เหลือเกล็ดไว้เลยแม้แต่แผ่นเดียว

ปลาน้ำแดง!

ซูชิงซือยืนอยู่ตรงประตู มองดูหลินซฺวินที่กำลังผัดอาหารอย่างจดจ่อ แม้แต่ตัวเธอเองยังไม่ทันรู้ตัวว่า ใบหน้าของตนพลันปรากฏแววแห่งความสุขใจขึ้นมาจางๆ

นับตั้งแต่ครั้งก่อนที่หลินซฺวินมาทำอาหารที่นี่ เธอก็พบว่าความรู้สึกแบบนั้นมันดีมาก มีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกนิด และมีกลิ่นอายของคำว่าบ้าน

หลังจากนั้นเธอก็เคยลองทำอาหารกินเองอยู่สองสามครั้ง แม้รสชาติจะพอกินได้ แต่กลับไม่สามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเหมือนตอนนั่งกินข้าวกับหลินซฺวินอีกเลย

หมอนี่ มีอิทธิพลต่อตัวเองขนาดนี้แล้วงั้นเหรอ

หางตาของหลินซฺวินเหลือบไปเห็นรุ่นพี่ยืนอยู่ที่หน้าประตู จึงเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี "รุ่นพี่ไม่ต้องเข้ามาหรอกครับ เดี๋ยวล้มเหมือนคราวที่แล้วจะไม่ดีเอา"

พอพูดถึงคราวที่แล้ว สีหน้าของซูชิงซือก็แวบผ่านความกระอักกระอ่วนขึ้นมาวูบหนึ่ง

มือที่กำลังกระดกกระทะของหลินซฺวินเองก็ชะงักไปนิด คล้ายกำลังนึกย้อนถึงอะไรบางอย่าง

"ถ้าไม่พลิกอีกเดี๋ยวก็ไหม้หรอก" ซูชิงซือเตือน

หลินซฺวินขานรับโอ๊ะๆ แล้วรีบพลิกกระทะทันที

ครู่ต่อมา หลินซฺวินก็ทำกับข้าวเสร็จสามอย่างพร้อมน้ำแกงหนึ่งหม้อ

ครบทั้งสี กลิ่น และรสชาติ!

ซูชิงซือเอ่ยชม "สมัยนี้ผู้ชายที่ทำอาหารเป็นหายากนะ ถ้าต่อไปเธอมีแฟน ฝ่ายนั้นคงโชคดีแย่"

หลินซฺวินตาเป็นประกาย "ฮิๆ ก็พอได้ครับ ขอแค่กินได้ก็พอแล้ว"

ซูชิงซือถามเรียบๆ "ถ้าเธอมีแฟน ต่อไปใครจะทำกับข้าวล่ะ"

น้ำเสียงตอนที่พูด แฝงรอยคาดคั้นอยู่นิดๆ

สหายหลินซฺวินช่วงนี้มีอีคิวพุ่งสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ย่อมตอบอย่างจริงจังว่า "ก็ต้องเป็นแฟนหนุ่มทำสิครับ จะปล่อยให้แฟนสาวทำกับข้าวได้ยังไง"

แววตาของซูชิงซือทอประกายพึงพอใจ "ก็ดี"

ถ้างั้นพ่อบ้านอย่างเธอก็พอจะจองตัวล่วงหน้าไว้ได้อยู่

หลินซฺวินมองใบหน้างดงามหมดจดของรุ่นพี่พลางคิดในใจ รุ่นพี่กำลังส่งสัญญาณให้เราหรือเปล่านะ

อืม ไว้ค่อยไปขอเรียนทำอาหารจากแม่เพิ่มอีกหน่อย!

อยากกุมหัวใจผู้หญิง ต้องกุมกระเพาะของเธอให้ได้ก่อน!

"ดื่มเหล้าไหม"

ตอนนั้นเองซูชิงซือก็เอ่ยขึ้นกะทันหัน

หลินซฺวินร้องอ้าว "ไม่ได้ซื้อเหล้ามานี่ครับ"

ซูชิงซือบอก "ในตู้เย็นมี"

พูดพลางเธอก็ลุกขึ้นไปหยิบเบียร์กระป๋องออกมาจากตู้เย็น

"ปกติรุ่นพี่อยู่บ้านก็ดื่มด้วยเหรอครับ" หลินซฺวินถามอย่างแปลกใจ

ซูชิงซือตอบเสียงเรียบ "เวลาที่นอนไม่หลับ ดื่มนิดหน่อยจะช่วยให้หลับง่ายขึ้น"

เธอชะงักไปนิด ก่อนจะเสริมว่า "ฉันคออ่อน ดื่มแค่นานๆ ครั้ง"

เธอดันเบียร์กระป๋องหนึ่งมาตรงหน้าหลินซฺวิน

อีกฝ่ายก็ไม่ได้เกรงใจ

ปลานิลน้ำแดงแกล้มเบียร์ มื้อนี้กว่าจะได้กินก็บ่ายสองเข้าไปแล้ว ทว่ากลับอิ่มเอมใจอย่างยิ่ง

"ชนแก้วครับรุ่นพี่!"

หลินซฺวินนึกครึ้มอกครึ้มใจ ยกกระป๋องเบียร์ยื่นไปตรงหน้าซูชิงซือ

เธอจึงชนกระป๋องกับเขา

ทั้งสองคนดื่มรวดเดียวจนหมด

ไม่นานนัก ภายใต้บรรยากาศอันอบอุ่น มื้ออาหารก็สิ้นสุดลง

หลินซฺวินอาสารับหน้าที่ล้างจาน ส่วนซูชิงซือนั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟาแล้วเปิดโทรทัศน์

ห้องเช่านี้เป็นแบบหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นหนึ่งห้องครัวและหนึ่งห้องน้ำ พื้นที่ไม่ถือว่าใหญ่นัก ในห้องนั่งเล่นมีเพียงโซฟาตัวหนึ่ง โทรทัศน์หนึ่งเครื่อง และโต๊ะกินข้าวหนึ่งตัว นอกนั้นก็ไม่มีอะไรอื่นอีก

ตอนที่หลินซฺวินเดินออกมาจากห้องครัว สายตาก็พลันจับจ้องไปที่ร่างของซูชิงซือ

สายตาของเขาถูกเรียวขางามคู่นั้นดึงดูดราวกับแม่เหล็กดูดเข็ม ขาของเธอเรียวสวยได้รูป ผิวพรรณเนียนละเอียดดุจแพรไหม ข้อเท้าเรียวบาง หลังเท้าโค้งนูนขึ้นเล็กน้อย แผ่เสน่ห์เย้ายวนชวนมอง

หลินซฺวินไม่รู้ว่าตัวเองมีรสนิยมประหลาดหรือเปล่า เขาไม่อาจละสายตาไปได้เลย ถูกเท้าหยกคู่นั้นตรึงไว้จนอยู่หมัด ข้อเท้าที่เรียวเพรียว ปลายนิ้วเท้าที่แดงระเรื่อ ประณีตราวกับผลงานศิลปะชิ้นเอก

ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมผู้ชายถึงได้คลั่งไคล้เท้าของผู้หญิงกันนัก

ซูชิงซือหันหน้ามากะทันหัน สายตาเรียบเฉยประสานเข้ากับสายตาของหลินซฺวิน "มานั่งพักตรงนี้สิ"

หลินซฺวินพยักหน้า เดินเข้าไปนั่งข้างรุ่นพี่

เขาหันมองโทรทัศน์ ตอนนี้กำลังเปิดช่องรายการเด็ก หมีตัวใหญ่สองตัวกำลังถูกลุงสวมหมวกนิรภัยถือปืนไล่กวด

"รุ่นพี่ชอบดูการ์ตูนด้วยเหรอครับ" หลินซฺวินถามอย่างประหลาดใจ

นางฟ้าเนี่ยนะชอบดูการ์ตูน

ซูชิงซือยกยิ้มจางๆ "สนุกดีออก"

หลินซฺวินหันมองจอ ตอนเด็กๆ เขาก็ชอบดูการ์ตูน แต่พอโตขึ้น เขาก็ค่อยๆ หันไปติดโทรศัพท์มือถือแทน ไม่ได้คลั่งไคล้การ์ตูนเหมือนวัยเด็กอีกต่อไปแล้ว

วัยเด็ก ผ่านพ้นแล้วไม่อาจหวนคืน

วินาทีนี้หลินซฺวินอดทอดถอนใจให้กับกาลเวลาที่ล่วงเลยไม่ได้

ผ่านไปไม่กี่นาที การ์ตูนก็จบลง

รุ่นพี่ยืดเส้นยืดสาย คลายเรียวขาที่นั่งขัดสมาธิลงมา เท้าหยกคู่สวยสอดเข้าไปในรองเท้าแตะ

สายตาของหลินซฺวินมองตามไปโดยไม่รู้ตัว ลมหายใจสะดุดกึก

เท้าของรุ่นพี่น่าจะเบอร์ 37 หรือเปล่านะ เหมือนจะใหญ่กว่านั้นนิดหน่อย

"มองอะไร"

เสียงเรียบเฉยของซูชิงซือดังขึ้นข้างหู เธอสบตาหลินซฺวินและสังเกตเห็นสายตาของเขาแล้ว

นิ้วเท้าขาวผุดผ่องงุ้มหดกลับไปโดยสัญชาตญาณ น่ารักจับใจ

รุ่นน้องกำลังมองเท้าเธออยู่เหรอ

มันมีอะไรน่ามองกัน

"รุ่นพี่ใส่รองเท้าเบอร์อะไรเหรอครับ" หลินซฺวินแสร้งทำสีหน้าเป็นปกติ พลางเอ่ยถามช้าๆ

"38" ซูชิงซือตอบ

หลินซฺวินเลิกคิ้ว "ใกล้เคียงกับที่ผมคิดไว้เลย"

ซูชิงซือเหลือบมองเขา "รังเกียจว่าใหญ่ไปเหรอ"

"พรวด!"

"เปล่าครับเปล่า! จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง รุ่นพี่เข้าใจผิดแล้วครับ ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นเลย เท้าของรุ่นพี่สวยมาก สมบูรณ์แบบสุดๆ! อีกอย่างรุ่นพี่ก็ตัวสูงขนาดนี้ ไซส์นี้ก็สมส่วนแล้วครับ!" หลินซฺวินรีบอธิบายยกใหญ่

นี่เขาถึงขั้นมานั่งคุยเรื่องสรีระเท้าหยกกับรุ่นพี่เลยเหรอเนี่ย ช่างกล้าแท้ๆ!

"อ้อ"

ซูชิงซือส่งเสียงรับคำ พลางเอ่ย "พวกผู้ชายไม่ได้ชอบผู้หญิงตัวเล็กๆ น่ารักๆ หรอกเหรอ เท้าเบอร์ 36 อะไรงี้?"

"ผมเปล่านะครับ"

หลินซฺวินเหงื่อกาฬแทบไหล

คำถามนี้ของรุ่นพี่ถือเป็นคำถามชี้ชะตาหรือเปล่าเนี่ย

ที่จริงแล้ว เท้าของรุ่นพี่สวยสมบูรณ์แบบมากอยู่แล้ว เมื่อเทียบกับสัดส่วนรูปร่างของเธอ จะไปเป็นนางแบบยังได้เลย ไม่ว่าจะเป็นนางแบบเรียวขาหรือนางแบบเท้าก็เอาอยู่ทั้งนั้น

หลินซฺวินไม่ได้มีรสนิยมเจาะจงอะไรเป็นพิเศษ สำหรับเขา ขอแค่ทำให้ใจเต้นได้ นั่นก็คือชอบแล้ว

ส่วนตอนนี้ เขากลับเอนเอียงไปทางสาวสวยทรงเสน่ห์มาดพี่สาวมากกว่า

อื้ม ก็นะ รุ่นพี่มักจะมาแนวพี่สาวสุดคูลนี่นา

เมื่อเห็นท่าทางลนลานของหลินซฺวิน ซูชิงซือก็รู้สึกขำอยู่บ้าง เธอลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "เอาเถอะ ฉันจะไปนอนกลางวันสักหน่อย"

หลินซฺวินรีบลุกขึ้นตามทันที "งั้นผมกลับก่อนนะครับ"

ซูชิงซือชะงักไป จากนั้นเธอก็ปรายตามองเขา "ตอนเย็นมีเวลาไหม"

หลินซฺวินพยักหน้า "มีครับรุ่นพี่"

ซูชิงซือครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ย "ถ้านอนกลางวันทนเอาที่นี่ไปก่อน จะรบกวนเธอไหม"

"หา?" หลินซฺวินยืนเอ๋อไปเลย

ซูชิงซือพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "เธอดื่มเหล้ามา เดินทางมันอันตราย โซฟาตรงนี้นอนได้คนหนึ่งพอดี"

เหตุผลนี้ฟังดูข้างๆ คูๆ ไปหน่อย ตัวเขาดื่มเบียร์ไปแค่สองกระป๋องเอง จิ๊บจ๊อยมาก ไม่ได้เมาเลยสักนิด

ทว่าในตอนนี้หลินซฺวินยังพอมีไหวพริบอยู่บ้าง จึงรีบพยักหน้ารัวๆ "ได้ครับๆๆ ผมก็รู้สึกมึนหัวนิดหน่อยเหมือนกัน งั้นขอพักผ่อนที่ห้องรุ่นพี่สักหน่อยแล้วกันครับ"

"เดี๋ยวฉันไปเอาผ้าห่มมาให้" ซูชิงซือหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องไป