ตอนที่ 68 เดินตลาดสดกับรุ่นพี่

"รุ่นพี่ครับ นี่เหมือนจะไม่ใช่ทางไปห้องเช่านะครับ"

บนรถ หลินซฺวินเอ่ยถามอย่างสงสัย

ซูชิงซือพูดเรียบๆ ว่า "พวกเราไปอีกที่หนึ่งก่อน"

หลินซฺวินพยักหน้า "ได้ครับรุ่นพี่"

ผ่านไปราวสิบนาที ทั้งสองก็มาถึงย่านการค้าอันคึกคัก

"ตลาดสดเหรอครับ"

หลินซฺวินกระจ่างแจ้งทันที ที่แท้รุ่นพี่ก็มาซื้อกับข้าวนี่เอง

"ที่บ้านไม่มีกับข้าวแล้ว มาซื้อสักหน่อย ดูว่าเที่ยงนี้จะกินอะไร"

เสียงของซูชิงซือราบเรียบดั่งสายน้ำใส

หลินซฺวินเกิดภาพลวงตาขึ้นมาแวบหนึ่ง คือมีความรู้สึกว่า ทั้งสองคนราวกับเป็นคนในครอบครัวเดียวกันที่กำลังคุยเรื่องสัพเพเหระในบ้าน

"เหม่ออะไรอยู่เหรอ" ซูชิงซือมองหลินซฺวิน แววตาเผยความสงสัยออกมาเล็กน้อย

หลินซฺวินได้สติกลับมา พลางส่ายหน้า "เปล่าครับรุ่นพี่ ไปกันเถอะครับ เราไปดูกันว่ามีอะไรน่ากินบ้าง"

เขามีความรู้สึกอยากจะจับมือรุ่นพี่ขึ้นมาครามครัน แต่เขาก็ไม่กล้า

ทั้งสองเดินเล่นในตลาดสด ซูชิงซือหน้าตาสะสวยมาก ด้วยเหตุนี้แม้แต่พวกคุณลุงคุณป้าในตลาดสดต่างก็พากันเหลียวมองเธอไม่หยุด ทั้งใคร่รู้ทั้งตื่นตะลึง

แม่หนูคนนี้หน้าตาสะสวยจริงๆ เชียว! แถมสะโพกแบบนี้เหมาะจะมีลูกชายชะมัด!

ซูชิงซือไม่ได้สวมหน้ากากอนามัย หน้าสดล้วนๆ ถึงกระนั้นก็ไม่อาจบดบังออร่าของเธอได้เลย

แน่นอนว่าหน้าตาของหลินซฺวินก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ ในตลาดสดแห่งนี้ เขาเรียกได้ว่าเหมือนดาราชายคนหนึ่งเลยทีเดียว

หนุ่มหล่อสาวสวย!

ทั้งสองกลายเป็นจุดรวมสายตาของทุกคนในทันที

เมื่อต้องเผชิญกับสายตาและการชี้นิ้วซุบซิบของทุกคน ซูชิงซือค่อนข้างชินกับสายตาแบบนี้แล้ว ทว่าหลินซฺวินกลับรู้สึกกระอักกระอ่วนและประหม่าอยู่บ้าง

"เธอประหม่าอะไรล่ะ" เสียงขบขันของซูชิงซือลอยเข้าหู

สีหน้าของหลินซฺวินเกร็งไปเล็กน้อย ขยับเข้าไปใกล้รุ่นพี่แล้วกระซิบว่า "รุ่นพี่ครับ ผมรู้สึกแปลกๆ คนอื่นมองพวกเราเหมือนมองสัตว์หายากยังไงยังงั้นเลย"

ซูชิงซือกวาดตามองรอบด้านรอบหนึ่งแล้วเอ่ยว่า "เธอคิดมากไป แค่พวกเราวัยรุ่นสองคนมาโผล่ที่นี่แล้วมันค่อนข้างสะดุดตาก็เท่านั้น ทำตัวตามปกติก็พอแล้ว"

หลินซฺวินหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก รุ่นพี่มั่นใจในตัวเองจัง

ตอนนั้นเอง หลินซฺวินก็สัมผัสได้ว่ามือซ้ายของตนถูกความอบอุ่นบางอย่างกุมทับเอาไว้ ทั้งนุ่มละมุน

เขาชะงักงันไปทันที ก้มลงมองตามสัญชาตญาณ รุ่นพี่จับมือเขาอยู่จริงๆ!

!!!

บ้าน่า คงไม่ใช่หรอกนะ? นี่เขาคงไม่ได้กำลังฝันไปใช่ไหมเนี่ย

ซูชิงซือมองไปทางอื่น ราวกับคนที่จับมือหลินซฺวินอยู่ไม่ใช่เธอ ทว่าติ่งหูของเธอกลับแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"ตอนนี้ยังประหม่าอยู่อีกไหม"

หลินซฺวินไม่รู้จะตอบอย่างไร เดิมทีเขาก็ประหม่าอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งประหม่าเข้าไปใหญ่!

การถูกคนที่แอบชอบจับมือไว้เช่นนี้ ทำให้เขารู้สึกปลื้มปีติอย่างเหลือล้น ทว่าก็ประหม่าสุดขีด ประหนึ่งกวางน้อยที่ตื่นตระหนกไร้เดียงสา

แต่ว่า มือของรุ่นพี่ทั้งเล็กทั้งนุ่ม กุมไว้แล้วสบายมือเหลือเกิน

หลินซฺวินเผลอลงน้ำหนักมือบีบกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว แต่เจ้าตัวกลับทำสีหน้าเป็นปกติ

เธอชะงักไปเล็กน้อย รู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วขึ้นอีกหลายจังหวะ จึงหลุบตาลงแล้วเอ่ยว่า "ดูท่าเธอจะไม่ประหม่าแล้วนะ"

พูดจบ เธอก็แกะมือใหญ่ของเขาออกอย่างแนบเนียน

ชั่วขณะนั้น ทั้งสองกลับมีความรู้สึกเคว้งคว้างเหมือนกันอย่างประหลาด

"รุ่นพี่ครับ ผมยังอยากจับต่ออยู่นะ"

หลินซฺวินเอ่ยออกมาตามสัญชาตญาณ น้ำเสียงเคลิบเคลิ้มอยู่บ้าง

ซูชิงซือปรายตามองเขาแวบหนึ่งอย่างเรียบนิ่ง ยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม "ฝันไปเถอะ"

หลินซฺวินทำหน้าละห้อย

เมื่อเห็นดังนั้น มุมปากของซูชิงซือก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม สวยสะกดใจจนหาที่เปรียบไม่ได้

นับตั้งแต่เจอกันคราวก่อน ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ขยับมาถึงช่วงเวลาพิเศษบางอย่างโดยไม่รู้ตัว ราวกับกระดาษกรุหน้าต่าง ขอเพียงใช้นิ้วสะกิดนิดเดียวก็จะทะลุแล้ว!

เพียงแต่ว่า เทพีสาวแสนเย็นชาไม่ถนัดเรื่องการแสดงความรู้สึก ในด้านความรัก เธอมักจะเป็นฝ่ายตั้งรับมากกว่า

ส่วนสหายหลินซฺวินของเรานั้น ยังคงวางแผนว่าจะสารภาพรักกับเทพีอย่างไรดี ตอนนี้จึงยังคงรักษากฎเกณฑ์ ไม่ได้ล้ำเส้นไปแต่อย่างใด

ทว่าระหว่างพวกเขากลับมีความเข้ากันได้เป็นอย่างดีโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด

"ไปเถอะ ขืนยังมัวชักช้าอยู่ คงได้กินพร้อมมื้อเย็นแน่" ซูชิงซือเอ่ยเตือนขึ้นมาได้ทันเวลา

หลินซฺวินคลี่ยิ้มกว้าง "ครับ!"

ตอนนี้อารมณ์ของเขาเบิกบานอย่างยิ่ง ความประหม่าเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้นแล้ว เพราะในสายตาของเขาตอนนี้ มีเพียงรุ่นพี่คนเดียวเท่านั้นที่เปล่งประกายเจิดจ้า!

"เถ้าแก่ครับ ปลาตัวนี้ขายยังไงครับ"

"ปลาคาร์ปเหรอจ๊ะ? แม่หนูมาถูกร้านแล้วล่ะ แถวนี้ร้านป้าขายถูกที่สุดแล้ว ชั่งละสิบเอ็ดหยวน จับมาสด ๆ เมื่อเช้านี้แน่นอน!" แม่ค้าเป็นคุณป้า สวมชุดกันน้ำ ท่าทางพูดคุยง่าย

ซูชิงซือมองดูปลาในอ่างน้ำ แววตาคู่สวยฉายแววครุ่นคิด คล้ายกำลังเลือกดูว่าตัวไหนดีกว่ากัน

"ปลาพวกนี้เนื้อหวานอร่อยมากนะ ถ้าเป็นปลาคาร์ป ตัวหนึ่งก็หนักสามชั่งขึ้นไปทั้งนั้นแหละ" ป้าช่วยแนะนำให้ซูชิงซือ

ซูชิงซือพยักหน้า กำลังจะเอ่ยปาก ทว่าจู่ ๆ ก็มีเสียงขัดขึ้นมา

"ป้าครับ ปลานิลนี่ชั่งละเท่าไหร่ครับ"

หลินซฺวินชี้ไปที่ปลานิลตัวหนึ่งด้วยความสงสัย

แม่ค้ายิ้มพลางหัวเราะร่า "ปลานิลจะถูกลงมาหน่อย ชั่งละเจ็ดหยวน เหมาะเอาไปทำต้มซีอิ๊ว ทอดหรือนึ่งก็อร่อยทั้งนั้นแหละจ้ะ"

แววตาของหลินซฺวินทอประกายสนใจ ปลานิลเป็นเมนูหนึ่งที่เขาค่อนข้างชอบ

"งั้นเอาตัวหนึ่งค่ะ"

ตอนนั้นเอง ซูชิงซือก็เอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน

หลินซฺวินประหลาดใจเล็กน้อย เขามองไปทางซูชิงซือพลางเกาหัว "อย่าเลยครับรุ่นพี่ พี่ชอบกินปลาคาร์ป เราซื้อปลาคาร์ปเถอะครับ"

เขาแค่ถามดูเฉย ๆ เพราะรู้ว่ารุ่นพี่สนใจปลาคาร์ป

รุ่นพี่เอ่ยเรียบ ๆ "ฉันไม่เรื่องมากหรอก ขอแค่เธอทำ...อืม เธอทำอร่อยก็พอ"

ดวงตาของหลินซฺวินเป็นประกายขึ้นมาทันที ก่อนจะหันไปหาแม่ค้า "ป้าครับ งั้นเอาปลานิลตัวหนึ่งแล้วกันครับ ไม่ต้องใหญ่มาก ช่วยจัดการทำความสะอาดให้ด้วยนะครับ"

"ได้เลยจ้า!"

แม่ค้าจับปลานิลขนาดราวหนึ่งชั่งขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว เริ่มขอดเกล็ดทำความสะอาด พลางชวนหลินซฺวินคุยไปด้วย

"พ่อหนุ่ม นี่แฟนเหรอจ๊ะ? หน้าตาสะสวยจริงเชียว!"

หลินซฺวินเหลือบมองซูชิงซือโดยสัญชาตญาณ ซึ่งอีกฝ่ายยังคงสีหน้าเรียบนิ่งเป็นปกติ

เขาหัวเราะแหะ ๆ พลางตอบ "ยังไม่ใช่ครับ นี่รุ่นพี่ผมเอง"

"อ้าว! แปลว่ายังโสดกันทั้งคู่งั้นสิ? ป้านึกว่าเป็นแฟนกันซะอีก ดูเหมาะสมกันดีออก" ป้าเอ่ยอย่างประหลาดใจ

คำพูดประโยคเดียวทำเอาทั้งคู่รู้สึกกระดากอายขึ้นมาเล็กน้อย

หลินซฺวินเอ่ยตอบรับป้าไปเรื่อย ทว่าในใจกลับรู้สึกแปลก ๆ แต่จะแปลกตรงไหนก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน

ไม่นานนัก ปลานิลก็ถูกจัดการเรียบร้อย ตามคำขอของหลินซฺวิน แค่ผ่าท้องควักเครื่องในออกแล้วล้างให้สะอาดก็พอ

หลังจ่ายเงินเสร็จ ทั้งคู่ก็เดินดูของต่อ

"เถ้าแก่ หมูนี้ลดราคาหน่อยได้ไหมคะ"

"แม่หนู ช่วงนี้มีโรคอหิวาต์หมูระบาด หมูก็ราคานี้กันทั้งนั้นแหละ!"

"ร้านอื่นเขาขายยี่สิบ ร้านเถ้าแก่ขายยี่สิบสี่ แพงไปหน่อยนะคะ"

"แต่เนื้อร้านฉันคุณภาพดีกว่าร้านอื่นตั้งเยอะนะ"

"งั้นฉันไปดูร้านอื่นแล้วกันค่ะ"

"เดี๋ยวสิ! ยี่สิบก็ยี่สิบ จะเอาเท่าไหร่ล่ะ!"

"..."

หลินซฺวินมองดูรุ่นพี่ที่กำลังต่อราคากับพ่อค้าด้วยความทึ่ง ไม่นึกเลยว่ารุ่นพี่จะมีมุมแบบนี้ด้วย

ต้องยอมรับเลยว่า ตอนที่รุ่นพี่มัดผมหางม้ามายืนอยู่ในตลาดสดแบบนี้ เธอดูมีชีวิตชีวาและติดดินขึ้นมาไม่น้อย แถมยังดูเป็นแม่บ้านแม่เรือนขึ้นอีกเป็นกอง

ซูชิงซือยื่นเนื้อหมูให้หลินซฺวินด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

"รุ่นพี่ เก่งจังเลยครับ!"

หลินซฺวินเอ่ยชมอย่างไม่ปิดบัง

ซูชิงซือปรายตามองเขาเรียบ ๆ "เธอต่อราคาไม่เป็นเหรอ"

เหมือนว่าทางบ้านหมอนี่จะเป็นถึงเศรษฐีอันดับหนึ่งไม่ใช่หรือไงนะ?

หลินซฺวินรีบตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นทันที "เป็นสิครับ! เมื่อก่อนผมก็ต่อราคาบ่อย ๆ รุ่นพี่พักก่อนเถอะ เดี๋ยวต่อจากนี้รอดูฝีมือผมได้เลย!"

พูดจบเขาก็เดินหน้าเปี่ยมด้วยความมั่นใจตรงไปยังแผงลอยแห่งหนึ่ง

ซูชิงซือมองตามแผ่นหลังของเขา แววตามีรอยยิ้มพาดผ่านขึ้นมาเล็กน้อย