ตอนที่ 67 วันหยุดสุดสัปดาห์

หลังจากคนจากสโมสรนักศึกษาเดินออกไปแล้ว ก็ยังมีรุ่นพี่จากชมรมอื่น ๆ เข้ามาประชาสัมพันธ์รับสมัครสมาชิกใหม่ต่อ

ชมรมหมากรุก กองเกียรติยศ สมาคมศิลปะการต่อสู้...

ครั้งนี้เป็นเพียงการมาแนะนำชมรมของตัวเองเท่านั้น การรับสมัครจริงจะมีเวลาและสถานที่จัดไว้โดยเฉพาะอีกครั้ง

หลังเลิกประชุม ทั้งสี่คนก็พากันเดินกลับไปยังหอพัก

หลินซฺวินสมัครไปแค่สโมสรนักศึกษาเพียงที่เดียว ส่วนหลิวกังไม่ได้สมัครชมรมไหนเลย แต่เขาก็ค่อนข้างสนใจกองเกียรติยศอยู่บ้าง จึงกะว่าจะหาเวลาไปสอบถามดู ทว่าเจ้าโก่วเซิ่งลี่นี่สิ ดันเลือกเชียร์ลีดเดอร์ของคณะไปเสียนี่...

"พี่โก่ว เชียร์ลีดเดอร์เขารับผู้ชายด้วยเหรอวะ" หลินซฺวินเอ่ยถามคำถามแทงใจดำ

โก่วเซิ่งลี่หัวเราะหึ ๆ "พี่ก็ต้องรู้อยู่แล้วสิว่าเขาไม่รับผู้ชาย พี่ก็แค่เข้ากลุ่มไปส่องสาวเฉย ๆ โว้ย"

"แล้วอย่าหาว่าไม่บอกนะ ในกลุ่มมีแต่สาวสวยหุ่นดี เอวคอด ขาเรียวยาวทั้งนั้น ซี้ดดด"

"...สุดยอดจริง!"

"พี่โก่ว พอดีฉันมีเพื่อนคนหนึ่งน่ะ มันเข้ากลุ่มไม่ทัน แกช่วยดึงฉันเข้าไปหน่อยได้ไหม"

"โอนวีแชตมาห้าสิบ"

"ขอโทษที่รบกวนละกัน"

พวกหลินซฺวินถึงกับพูดไม่ออกกับความหน้าด้านของโก่วเซิ่งลี่จริง ๆ

พอกลับมาถึงห้องพัก หลินซฺวินก็รีบไปอาบน้ำอย่างคล่องแคล่วเป็นคนแรก ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียง

เขาพบว่าตั้งแต่ที่ได้รู้จักกับรุ่นพี่ ทุกคืนเขามักจะชอบนอนกลิ้งอยู่บนเตียงเพื่อคุยกับเธอเสมอ

เมื่อก่อนเขาไม่ได้เป็นคนแบบนี้เลยสักนิด

รุ่นน้อง: รุ่นพี่ ทำอะไรอยู่ครับ

ซูชิงซือตอบกลับมาราวกับรู้ใจ

รุ่นพี่นางฟ้า: เพิ่งอาบน้ำเสร็จ

รุ่นน้อง: ฮิฮิ ผมก็เหมือนกันครับ

รุ่นพี่นางฟ้า: เธอดูดวงดีมีความสุขจังนะ?

มุมปากของหลินซฺวินยกขึ้นเล็กน้อย

ก็ต้องมีความสุขอยู่แล้วสิ ได้คุยกับรุ่นพี่ ต่อให้อยู่หลังจอมือถือก็ยังมีความสุขมากอยู่ดี!

หลินซฺวินพิมพ์ตอบกลับไป: รุ่นพี่ พี่เป็นรองประธานสโมสรนักศึกษาใช่ไหมครับ

รุ่นพี่นางฟ้า: เธอรู้ได้ยังไง (ลบข้อความ) ใช่แล้ว มีอะไรเหรอ

รุ่นน้อง: คืนนี้ผมลงชื่อสมัครคัดเลือกเข้าสโมสรนักศึกษาไปด้วยครับ

ในขณะเดียวกัน ภายในห้องพักของฝั่งหญิง ซูชิงซือเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

จริงสิ เธอจำได้ว่าช่วงนี้เป็นช่วงที่ชมรมต่าง ๆ เปิดรับสมัครสมาชิกใหม่พอดี

ถึงแม้ตอนนี้เธอจะรั้งตำแหน่งรองประธานสโมสรนักศึกษาอยู่ แต่ปกติแล้วก็แทบไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการจัดการอะไรเลย ส่วนใหญ่จะเป็นประธานเป็นคนดูแลมากกว่า

เจ้าเด็กนี่คิดจะเข้าสโมสรนักศึกษาเหรอ

รุ่นพี่นางฟ้า: ทำไมถึงอยากเข้าสโมสรนักศึกษาล่ะ

รุ่นน้อง: ก็แหม... อยากจะฝึกฝนและพัฒนาความสามารถของตัวเองดูน่ะครับ

แน่นอนว่าเหตุผลจริง ๆ ก็คืออยากจะเข้าไปใกล้ชิดเธอให้มากกว่าเดิมต่างหาก

รุ่นพี่นางฟ้า: เธอยังต้องพัฒนาความสามารถอะไรอีกเหรอ ลูกชายเศรษฐีอันดับหนึ่ง?

รุ่นน้อง: รุ่นพี่ไม่อยากให้ผมเข้าสโมสรนักศึกษาเหรอครับ

รุ่นพี่นางฟ้า: ในสโมสรนักศึกษามันซับซ้อนและมีเรื่องผลประโยชน์เยอะ ไม่เหมาะกับเธอหรอก

ตั้งแต่ที่เธอได้ก้าวเข้ามาในสโมสรนักศึกษา เธอก็เข้าใจอย่างแจ่มแจ้งว่าการเอาตัวรอดในสังคมและเล่ห์เหลี่ยมของคนมันเป็นอย่างไร คนแบบหลินซฺวินถ้าเข้ามาแล้วล่ะก็ ต้องทนกับบรรยากาศข้างในนั้นไม่ไหวอย่างแน่นอน

และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้นคือ เธอไม่อยากเห็นเขาต้องมานั่งไม่มีความสุข

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ความคิดนี้ถึงผุดขึ้นมาในหัวของเธอโดยไม่รู้ตัว

รุ่นน้อง: แต่ในสโมสรนักศึกษามีรุ่นพี่อยู่นี่ครับ!

รุ่นน้อง: รุ่นพี่จะคอยคุ้มครองผมใช่ไหมล่ะครับ

ซูชิงซือมองข้อความตอบกลับของอีกฝ่าย มุมปากของเธอพลันยกยิ้มขึ้นมาบาง ๆ

เจ้าเด็กนี่ ประโยคแรกต่างหากล่ะคือจุดประสงค์ที่แท้จริง

เธอพอมองความคิดของหลินซฺวินออกอยู่บ้าง การที่เขาจะเข้าสโมสรนักศึกษาไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผล แต่เขามีเป้าหมายชัดเจน ส่วนเป้าหมายนั้นจะเป็นอะไร เธอไม่คิดจะพูดแทงใจดำเปิดโปงออกมา

รุ่นพี่นางฟ้า: งั้นก็พยายามเข้าล่ะ สโมสรนักศึกษาเข้ายากมากนะ

รุ่นน้อง: วางใจได้เลยครับรุ่นพี่ ผมจะพยายามอย่างเต็มที่แน่นอน!

จู่ ๆ ซูชิงซือก็สลับหน้าจอไปเปิดแอปพลิเคชันคิวคิว กดเข้าไปในกลุ่มแชตของสโมสรนักศึกษา จากนั้นก็กดที่รูปโปรไฟล์ของหัวหน้ากลุ่มเพื่อเปิดการสนทนาชั่วคราว

ซูชิงซือ: การสัมภาษณ์คัดเลือกสมาชิกใหม่เริ่มเมื่อไหร่

ประธาน: ???

ประธาน: ชิงซือ ทำไมจู่ ๆ ถึงถามเรื่องนี้ล่ะ

แววตาของซูชิงซือหม่นลงเล็กน้อย ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป: แค่ถามดู

ประธาน: วันจันทร์หน้าตอนห้าโมงเย็นน่ะ

ซูชิงซือ: ถึงตอนนั้นฉันจะไปด้วย ไปเป็นกรรมการสัมภาษณ์ รบกวนช่วยเว้นที่นั่งไว้ให้ฉันที่หนึ่งด้วยนะ

ประธาน: ได้เลย! เดี๋ยวฉันจัดการให้ ถึงเวลาเธอก็มาได้เลยนะ

ซูชิงซือ: อื้ม ขอบใจนะ

ทันทีที่กดออกจากหน้าต่างแชต ในวินาทีถัดมา จู่ ๆ ก็มีข้อความแจ้งเตือนคำขอเพิ่มเพื่อนเด้งขึ้นมา

พอกดเปิดดูก็พบว่าเป็นประธานที่ส่งคำขอมานั่นเอง

ที่แท้ แม้แต่ประธานสโมสรนักศึกษาก็ยังไม่ได้เป็นเพื่อนในแอปพลิเคชันกับเธอเลยด้วยซ้ำ

ปกติเวลาที่ทั้งคู่มีเรื่องงานต้องคุยกัน ก็จะใช้วิธีเปิดห้องสนทนาชั่วคราวคุยกันตลอด

อีกฝ่ายพยายามจะขอแอดเธอเป็นเพื่อนไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้งแล้ว เพียงแต่ซูชิงซือไม่เคยกดตกลงเลยสักครั้ง

ไม่มีเหตุผลอะไรทั้งนั้น เธอแค่ไม่ชอบก็เท่านั้นเอง

ซูชิงซือเมินคำขอเพิ่มเพื่อนของอีกฝ่ายอย่างไม่ไยดี แล้วสลับกลับมาที่หน้าต่างวีแชต ก่อนจะส่งข้อความหาหลินซฺวิน:

รุ่นพี่นางฟ้า: พรุ่งนี้รู้นะว่าเป็นวันอะไร?

รุ่นน้อง: รู้ครับรู้! พรุ่งนี้วันหยุดสุดสัปดาห์ ต้องไปห้องเช่าของรุ่นพี่!

รุ่นพี่นางฟ้า: [สติกเกอร์ดุ๊กดิ๊ก] (อืม)

วันรุ่งขึ้น วันหยุดสุดสัปดาห์

เด็กปีหนึ่งในวันหยุดสุดสัปดาห์ยังคงมีเรียน คาบสาม คาบสี่ และคาบห้า หลังจากเรียนวิชาสถานการณ์และนโยบายเสร็จ

"ฉันไม่ไปโรงอาหารนะ พวกนายไปกันเถอะ" หลินซฺวินเอ่ยบอกเพื่อนร่วมห้อง

"ไม่ไปโรงอาหารแล้วแกจะกินอะไรล่ะ" หลิวกังถามอย่างสงสัย

โก่วเซิ่งลี่หรี่ตาลง "พี่หลิน แกแอบบิดาไปนัดใครไว้ลับๆ หรือเปล่าเนี่ย"

หลินซฺวินเหลือบมองเขา "เปล่าสักหน่อย ฉันต้องออกไปข้างนอกมหาวิทยาลัยน่ะ"

"ไปไหน" รูมเมตทั้งสามคนถามขึ้นมาพร้อมกัน

"บ้านรุ่นพี่"

"..."

ทั้งสามคนอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสบถ "เช็ดเข้" ออกมาพร้อมกัน

นักศึกษาที่เดินผ่านไปมาต่างพากันส่งสายตาแปลกๆ มาให้

"อะไรวะเนี่ย พวกแกคืบหน้ากันเร็วขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ถึงขั้นไปเปิดตัวที่บ้านกันแล้วเหรอ" โก่วเซิ่งลี่เบิกตากว้างมองเขา

หลิวกังเดาะลิ้น "ให้ตายสิ หลินซฺวิน แกนี่ซ่อนคมจริงๆ!"

อู๋ต๋ามองหลินซฺวินด้วยสีหน้าเลื่อมใส ราวกับอีกฝ่ายเป็นไอดอลของเขาไปแล้ว

ไปบ้านดาวมหาวิทยาลัยเนี่ยนะ ต้องสนิทกันขนาดไหนถึงไปถึงขั้นนี้ได้

หรือว่าหลินซฺวินจะแอบคบกับดาวมหาวิทยาลัยลับหลังพวกเขากันแน่

พีคขนาดนี้เลยเหรอ

หลินซฺวินขัดจังหวะความคิดเพ้อเจ้อของพวกเขา "พวกนายเข้าใจผิดแล้ว ฉันแค่ไปห้องเช่าของรุ่นพี่ ไม่ใช่บ้านของพี่เขา"

บ้านของรุ่นพี่น่ะหรือ เขาจะไปกล้าไปได้ยังไง

"โธ่เอ๊ย~"

หลิวกังกับโก่วเซิ่งลี่ต่างพากันกลอกตา

จังหวะนั้นเอง อู๋ต๋าก็พูดขึ้นมาทันที "พวกนายทำหน้าอะไรกันน่ะ ยังไงพี่หลินก็ยังได้ไปที่พักของดาวมหาวิทยาลัยอยู่ดีไม่ใช่เหรอ!"

สีหน้าของทั้งคู่ชะงักค้างไปทันที

เออ ก็จริงแฮะ!

หลินซฺวินโบกมือลารูมเมตทั้งหลายที่มองตาละห้อย แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังประตูด้านทิศใต้

"เฮ้อ ฉันรู้สึกว่าพี่หลินคงใกล้จะสละโสดแล้วล่ะ" หลิวกังเอ่ยด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

"นั่นสิ แถมอีกฝ่ายยังเป็นดาวมหาวิทยาลัยชื่อดังที่เป็นเทพธิดาของทุกคนด้วยนะ! พี่หลินโคตรสุดยอดเลย!" อู๋ต๋าเอ่ยอย่างทึ่งๆ

โก่วเซิ่งลี่ลูบคางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดอย่างจริงจังว่า "ไม่ได้ละ ถ้าต่อไปพี่หลินสละโสดขึ้นมา หอพักคงรองรับเขาไม่ไหวแน่! ฉันขอเสนอ พรุ่งนี้ไล่เขาออกจากห้อง 307 ซะ"

"พูดอะไรน่ะ พรุ่งนี้อะไรกัน คืนนี้เลยต่างหาก!" หลิวกังรีบผสมโรง

โก่วเซิ่งลี่หันไปมองหลิวกัง "พี่หลิว แกเองก็เหมือนจะมีแฟนแล้วนี่"

ทันใดนั้น หมาโสดอย่างอู๋ต๋ากับโก่วเซิ่งลี่ก็พากันจ้องเขม็งไปที่หลิวกัง

หลิวกัง: "..."

หลินซฺวินอารมณ์ดีเป็นพิเศษขณะเดินมาถึงประตูด้านทิศใต้ นี่จะเป็นครั้งที่สองที่เขาได้ไปห้องเช่าของรุ่นพี่

หลังจากกดเรียกรถผ่านมือถือ หลินซฺวินก็ยืนรออยู่กับที่

ตอนนั้นเอง รถคันหนึ่งก็แล่นมาจอดตรงหน้าเขา มันคือรถเอาดี้สีขาว

หลินซฺวินชะงักไป เมื่อกระจกรถเลื่อนลงมา เผยให้เห็นใบหน้างดงามหยาดเยิ้ม เขาก็เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจทันที "รุ่นพี่?"

รุ่นพี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

ซูชิงซือมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดเรียบๆ ว่า "ขึ้นรถ"